|
31.1.08
Vieze moeder
Kwart voor twaalf. Tijd om Isabel te halen. Nu ik thuis ben kan ik dat mooi doen. Even aan iets anders denken. Ik krijg zelfs de gelegenheid om lekker te lachen. Isabel had vandaag, in het kader van Lang Leve De Koningin, een kroontje geknutseld. Dat kroontje mocht mee naar huis. Ze had het tot over haar ogen getrokken, dan kon 'ie niet afwaaien. "Maar zo zie je toch niks?" zei ik maar ze wilde het toch zo. We liepen langs de andere ingang en daar kwam een jongetje op haar afgerend. Of jongetje... het was eigenlijk een leeuw (en dat kwam dan eigenlijk weer door het masker dat 'ie ophad). Hij begon gelijk aan Isabels kroon te trekken. "Zo zie je niks!" riep hij. "Ja, dat zei mama ook al," viel ik hem bij. Ik vroeg hem of hij een gevaarlijke leeuw was. Hij trok z'n masker omhoog en zei: "Nee! Ik ben het!" Toen zag ik het ook en Isabel zei het: "Het is Kai!" Kai is al vanaf één een vriendje van Isabel. Op die eerste dag kreeg ze van hem al een dikke welkomstknuffel. En hij valt niet alleen bij Isabel in de smaak... ik vind hem ook erg schattig. "Zeg Kai maar gedag." "Dag Kai!" Kai kwam met z'n masker omhoog en met getuite lippen op mijn dochter af. Ze kreeg een dikke zoen, op haar mond. Uit navraag bleek dat hij dat toch niet bij elk meisje bleek te doen... ik zag ze al helemaal voor het altaar staan... Thuis legde ik Isabel uit dat als ze later met Kai trouwen zou, de mama van Kai haar schoonmoeder zou worden. Waarop zij de heerlijke en legendarische woorden sprak: "Is het nu een vieze moeder dan?"
29.1.08
Dag papa...
Ik heb dezelfde ogen en ik krijg jouw trekken om mijn mond.Op de radio horen we Stef Bos. Hij zingt “Papa” terwijl jij mij naar huis brengt. Er komt een knoop in mijn maag en tranen springen in mijn ogen. Ik draai mijn hoofd zo ver mogelijk naar rechts omdat ik niet wil dat jij mijn tranen ziet. Ik kijk naar buiten. Stef Bos zingt verder. En we zitten naast elkaar en we zeggen niet zoveel.Hoe toepasselijk. Het is stil in de auto, op de muziek na. Ik hoop dat de autorit nog lang duurt maar ik weet wel beter: we zijn bijna bij mama. Op de radio klinkt: Jij hebt jouw ideeën, ik heb mijn ideeën en we zwerven in gedachten
maar we komen altijd thuis.Mijn gedachten worden beheerst door onzekerheid. Straks als je me weer hebt thuisgebracht, weet ik niet precies hoe lang het zal duren voor ik je weer zal zien. Vaste afspraken daarover hebben we niet, dat kan ook niet. Ik heb dezelfde handen en ik krijg jouw rimpels in mijn huid.
Papa, ik lijk steeds meer op jou.De auto stopt voor onze deur. Jij loopt met me mee tot in het portiek. Je pakt me vast en doorbreekt de stilte. “Papa houdt echt wel van jou!” zeg je me. Stef Bos. Jouw woorden, ze liggen op mijn lippen en ik praat nu zoals
jij vroeger praatte. Papa, ik hou steeds meer van jou.Drie jaar geleden kregen we het telefoontje dat je was opgenomen in het ziekenhuis. Ik was hoogzwanger en het zag er niet best uit. Gelukkig vocht je hard en hield je vol. Niet lang daarna werd jouw kleindochter geboren en kwamen wij met Isabel bij jóu op kraamvisite, in het ziekenhuis. Ineens was ik mama, ineens was jij opa. En wat voor een opa. Je verwende Isabel met rozijntjes en andere snoepjes en haalde gekkigheid met haar uit. En vorig jaar op haar tweede verjaardag zat je trots in onze kamer. Je had een prachtige button gemaakt met “De trotse opa van Isabel” erop. We hebben hem nog en zullen hem later nog vaak aan Isabel laten zien. Want nu is het dan toch zover. We moeten afscheid nemen. Ik voel me weer dat meisje van 10 samen met jou in de auto op weg naar huis. Ik weet niet hoe lang het duurt voor ik je weer zal zien en voor het eerst weet ik zelfs niet zeker óf ik je ooit weer zal zien, in een leven na dit. Er is maar één ding dat ik zeker weet: Papa, ik lijk steeds meer op jou. En papa… ik hou steeds meer van jou.
27.1.08
Dikke vrienden
Vanmorgen werden we wakker in een huis zonder kind. Want terwijl wij gisteravond/vannacht genoten van het optreden van Trouble In Paradise, genoot Isabel van haar logeerpartijtje bij Oma Marion. "Gelijk na het eten naar bed, he?" zei ik tegen haar en keek er quasi streng bij. Isabel grijnsde terug. "Neehee, wij gaan eerst nog lang spelen!" riep ze vrolijk. En gelijk hebben ze. Wij wisten natuurlijk precies waar ons lieve druktemakertje uithing vanmorgen, maar Tarzan wist van niks. Die vond het maar wat vreemd dat ze er al die tijd al niet was. Al mauwend liep hij rond haar kinderstoel. Toen wij "Waar is Isabel dan?" vroegen spitste hij zijn oren (enneh... we verwachtten echt geen antwoord hoor... voor het geval je dat denkt) We haalden Isabel zo snel mogelijk op bij oma en nu... liggen de twee dikke vrienden heerlijk samen hun middagdutje te doen!
25.1.08
TIP
Naar een optreden van Trouble in Paradise gaan is altijd een feestje, maar als je jezelf dan tijdens dat optreden ook nog heel nuttig kunt maken dan is het helemaal mooi: morgen spelen ze in Scheveningen met nog twee coverbands. Het publiek bepaalt wie er door mag naar de volgende ronde in de CoverBattle... dus: flink aanmoedigen en ervoor zorgen dat TIP doorgaat zou ik zeggen! Be there!
Schuimprinsesje
't Staat Tarzan ook best leuk...
... zo'n speldje in z'n haar...
24.1.08
Tarzan nog even ons enige poezenkind
De telefoon ging. Het was het asiel. Twingo (zoals de kat door de medewerkers van het asiel genoemd was, om hem maar een autonaam te geven) of ook wel Salto (wat wij een leukere naam voor hem vonden) is weer herenigd met zijn bazinnetje. Een vrouw die hem met tranen in haar ogen in haar armen sloot. Zo is het goed.
22.1.08
Fijnste kamertje in het huis
Best uit te houden
... in dat bad van ons... *bubbel*
Hoe gaat het?
Op deze rustige dag leek het me wel handig om jullie te vertellen hoe het met me gaat. Dat scheelt een hoop individuele mailtjes & gesprekjes. *knipoog* Hoe gaat het? Tja. Eigenlijk best goed. (Miran, moet jij nu ook aan Niels Cotterink denken?) Ik heb buikpijn, dat wel. Maar ik kan niet zeggen dat ik nog steeds die intense schrik en dat intense verdriet voel zoals vorige week zaterdag. Nog sneller dan de vorige keer heb ik me erbij neergelegd. Vandaag heb ik expres een dagje met veel me-time ingepland. Wegens die buikpijn en "dingen" die ik telkens nog verlies wil en durf ik nog niet zo goed aan het werk. Isabel is vanmorgen echter in alle vroegte toch naar oma gegaan. Geheel tegen mijn principes in eigenlijk want als ik thuis ben, vind ik het eigenlijk nog het gezelligst als Isabel óók thuis is. Maar mijn verstand had me wijsgemaakt dat het wel goed was om nu eens even helemaal alleen te zijn, na al die drukke dagen. Misschien zou ik dan tijd hebben om ineens toch meer verdriet te voelen dan dat ik dacht in me te hebben. Het valt alles mee. Tijd om uitgebreid te badderen en boekjes te lezen heb ik vandaag wel gehad. En die tijd was ook wel fijn. Nergens aan hoeven denken, gewoon doen wat in me opkomt. Slechts tijdens één momentje stond het huilen me even nader dan het lachen vandaag. Dat was bij de drogist. Terwijl ik in de rij stond met een pak maandverband, stond er voor me een jonge mama met een heerlijke baby in haar armen. Ik keek in de lege wagen. Een spierwit lakentje en een spuugdoekje. En een warm dekentje voor erbovenop. Meer was er niet nodig om een heerlijk nestje te vormen voor dat kleine hummeltje. Even dacht ik aan september. Dan had ik uitgerekend moeten zijn. Moeten blijven. Sh*t. K*t. Ik zuchte diep en keek omhoog (dat helpt meestal wel als ik niet ter plekke in huilen uit wil barsten). En toen was het over. Ik keek naar hoe de mama haar kindje knuffelde en lieve woordjes fluisterde. Ik dacht terug aan hoe ik dat bij Isabel deed en verwonderde me over hoe de tijd in hemelsnaam zo snel kan gaan. En ik bedacht me dat ik Isabel nu nóg leuker en fijner vind dan toen ze zo heel klein was. Dus hoe het gaat? Eigenlijk best wel goed. Behalve dan dat m'n bovenlip vies indringend naar chocola ruikt. Maar dat komt niet door een vreetbui of zo hoor... maar door het chocolademaskertje dat ik er nu weer vanaf ga wassen. *lach*
21.1.08
Isabel in dwergenjurk
Er volgt binnenkort nog wel een sessie... Isabel had meer zin om lekker gek te doen dan om haar nieuwe jurk te showen...
Laptoples
Zie hier: pop Kiki en pop Eva krijgen van juf Isabel een lesje op de laptop. Binnenkort (om precies te zijn met haar verjaardag) krijgt ze haar tweede laptop (zij wel... ik zit nog altijd op m'n eerste te wachten) Die tweede die is van Winnie de Pooh en kreeg ik bij een abonnement op Groter Groeien. 'k Vond het voor zo tussendoor een te groot cadeau, dus moet ik nu al een maand of twee wachten én komt daar nog een extra maand bij voor ik het mag geven. Zo is het ook met het Tupperwarebaksetje dat ik voor haar heb gekocht in november. Geduld is een schone zaak - ik leer het nog eens op m'n oude dag!
Dondersteentje
19.1.08
Isabel als pinguin...
... dat ziet er dus zó uit!
Kleine schrijfster
Dat heeft ze van mij: Isabel mag graag schrijven. Maar waar ik tegenwoordig het liefst alles per toetsenbord doe, houdt zij het nog ouderwets bij pen en papier.
Snoezig
Isabel is dol op haar nieuwe kamer. Ze speelt er maar al te graag en dan het liefst samen natuurlijk. En als je met Isabel naar haar kamertje gaat, dan loop je grote kans er met speldjes in je haar uit te komen. Of je nou opa bent of niet...
Je bent pas écht thuis...
... als je er kunt internetten...
18.1.08
Nieuwe huisgenoot?
Nou... over afleiding gesproken... We reden vanmorgen op de Lozerlaan toen we voor onze ogen een kat aangereden zagen worden. Hij slingerde twee meter de lucht in, kwam met een klap op het asfalt neer en voor wij er meedogenloos overheen zouden rijden, krabbelde hij vliegensvlug op en rende de bosjes in. Waar andere auto’s (inclusief de auto met De Dader erin) gewoon doorreden, zette Jeroen (held als hij is) gelijk de auto langs de kant en rende de kat achterna. Het is immers wat ons betreft niet te verkroppen als hij daar ergens met inwendig of zichtbaar letsel ligt te lijden. Ik kreeg bijna kramp in m’n nek van het achterom kijken toen ik Jeroen aan zag komen, met de kat in zijn armen. Op het eerste gezicht leek hij niet gewond te zijn (onvoorstelbaar na zo’n klap) en we besloten hem naar het in de buurt gelegen dierencentrum te brengen (daar zou immers ook wel een dierenarts aanwezig zijn). Om een lang verhaal (in de auto ondergeplast worden door onze kleine vriend, gezellig koffie drinken in het dierencentrum...) kort te maken: de arts heeft hem nagekeken en voor de zekerheid pijnstillers gegeven. Het gaat om een chiploze gecastreerde kater van zo’n acht jaar oud. Als zich de komende twee weken geen baasje meldt, dan hebben wij de eerste optie als het gaat om de adoptie en we zijn eigenlijk wel van plan het arme zieltje dan in huis te nemen. En in de tussentijd? Bellen we gewoon regelmatig even op om te vragen hoe het met hem gaat!
17.1.08
Afleiding
Hieperdepiep hoera, ik ben jarig. En zo voel ik me ook. (Digi)kaartjes, andersoortige felicitaties, het meest prachtige cadeau wat ik me maar wensen kan (een geknutselde bloem van Isabel, mét foto - hij is leuk, oma Els!!) en alleen vaag op de achtergrond die buikpijn en de wetenschap dat het in m'n buik niet goed zit. Ik sla me er goed doorheen al zeg ik het zelf. Als ik het straks "kwijt" ben zal ik me heus weer leeg voelen maar op dit moment overheerst een gevoel van "been there, done that" en is die grote angst voor het onbekende die ik er de vorige keer bovenop kreeg dit maal ver te zoeken. Ik probeer voor genoeg afleiding te zoeken en blijf op veilige afstand van huis, voor het geval dat de miskraam flink doorzet. Dat is wel vervelend. Het liefst heb ik gelijk maar weer alles achter de rug zodat ik m'n blik fris op de toekomst kan richten. Maar ja. In elk geval komt er vandaag als het goed is (naast alle gezellige felicitatiekaartjes natuurlijk) iets héél leuks in de brievenbus. Isabels verjaardagsjurkje! Om vrolijk van te worden, ja toch?
15.1.08
Mis
Het was maart 2007 en ik schreef: Weet je wat we afspreken? De eerstvolgende keer dat wij Blij Nieuws hebben horen jullie het óók gewoon meteen. Da's toch het fijnste... en weet je wat? De volgende keer komt er daarna gewoon géén naar nieuws. Zo. Beloofd was beloofd: jullie hoorden het meteen. En ik ben blij dat ik het vorige week met jullie heb gedeeld en dat jullie de hele week blij waren, met ons. Maar weet je wat nou het wrange is? Er komt wél naar nieuws. Het is weer mis. Na een pietsje bloedverlies van het weekend maakte ik me al zorgen, ik schrok me een bult. Het bleef bij weinig en ik hield hoop. Vandaag heb ik weinig hoop meer over, het lijkt erg op de vorige keer zoals het er nu naar uitziet. Een dagboekje: Zaterdag 12 januari 2008
Een kamer vol visite, we hebben lekker gegeten en het is tijd Isabel in bad te doen. In de badkamer ga ik naar de w.c. Bloed. Een pietsiebeetje maar, maar genoeg voor mij om lichtelijk in paniek te raken. Ik probeer m’n tranen binnen te houden maar het lukt me niet. “Wat is er?” vraagt onze lieverd vanuit het grote bad. “Mama is bang dat het babietje in haar buik weg gaat…” fluister ik. “Nee hoor!” roept Isabel luchtig. Ik glimlach door m’n tranen heen.
Isabel mag in het grote bed, ik ga naast haar liggen. Beneden hoor ik lachende mensen, hier boven lig ik stilletjes naast mijn prachtige dochter te huilen. Ik vind dat ik geen reden heb om te huilen. Al gáát het weer mis, kíjk nou: dat prachtige meisje is in ons leven, Jeroen is papa, ik ben mama. Ik denk aan alle mensen die miskramen krijgen zónder zo’n heerlijk gezond wezentje in huis en moet daardoor alleen maar harder huilen omdat ik dat zo oneerlijk vind en omdat ik het stiekem ook toch gewoon heel sneu voor óns zou vinden, als het weer mis zou gaan.
Zondag 13 januari 2008
Samen met collega Wil ga ik naar de voorstelling Birdoe, van Niels Cotterink. Het gaat over een vluchtelingenjongetje en het maakt indruk. Regelmatig zie ik op mijn werk beelden en verhalen voorbij komen van kinderen zoals Birdoe. Dit verhaal is echt. Birdoe, moederziel alleen op de wereld. Als Niels speelt dat het dorp waar hij woont wordt overvallen en Birdoe alles kwijtraakt zit ik met kippenvel in mijn stoel. Ik denk aan ons warme huis, aan de drie gezonde en gelukkige personen die daarin wonen en vind dat ik niet mag zeuren en treuren om het bloedverlies dat ik steeds een beetje heb. Er zijn er die veel minder hebben in de wereld. Kijk naar wat je hébt, niet naar wat je niet hebt of wat je dreigt te verliezen…
Dinsdag 15 januari 2008
Ik ben op mijn werk. En ineens verlies ik meer bloed dan de afgelopen dagen. Gek genoeg reageer ik rustig. Had ik dit al voelen aankomen? M’n borsten doen een beetje zeer, ik voel me zwanger. Maar het totaalplaatje voelt niet goed. Ik lijk ongesteld te zijn. Wat jammer. Wat ontzettend jammer. Wat nu? Er zijn zwangerschappen met bloedverlies die negen maanden duren en leiden tot prachtige kindjes. Kan ik hoop blijven houden? Persoonlijk associeer ik bloedverlies toch echt met een miskraam. Da’s niet zo gek natuurlijk, bij Isabel had ik het niet, bij Pluis wel. We hebben niet eens een officiële bijnaam voor dit kindje gehad.
Hoeveel miskramen heb je over voor een broertje of zusje voor je kind? Wie zegt dat het voor ons überhaupt wel is weggelegd en moeten we het wel willen, mogen we het wel wensen? Zijn we door die wens te hebben misschien te inhalig? Worden we voor die inhaligheid gestraft? Isabel is alles wat een papa en mama zich maar wensen kunnen. En juist ook voor haar zou ik een broertje of zusje zo leuk vinden. Ik vond het nooit zo nodig en wilde altijd eigenlijk heel lang gewoon maar één kindje. Nu ik die mening heb bijgesteld vind ik het ineens moeilijk te beseffen dat er ook een kans is dat Isabel ons enige kind zal blijven. Is het voor haar niet ontzettend leuk om samen te zijn? Maar het leeftijdsverschil dan? Wanneer zouden we na nog een miskraam weer zwanger raken? En zullen ze dan nog leuk samen kunnen spelen of wordt dat het prototype lastig broertje of zusje waar Isabel bij voorbaat al niet mee overweg zou kunnen?
Veel vragen, weinig antwoorden. Ik voel me een beetje futloos. Het is alsof er met elk beetje bloed een beetje hoop wegstroomt. Maar er zijn ergere dingen in de wereld. Heus.
Birdoe
Rennen Birdoe, ren! Birdoe rent zo hard als hij kan met zijn blote voeten over het hete zand. Uit zijn ooghoeken ziet hij hoe vreemde mannen met grote stokken de huizen van het dorp binnenstormen. Birdoe struikelt en valt. Hij verschuilt zich achter de enige droge struik die in de wijde omgeving te vinden is. Birdoe vecht voor zijn leven.
Birdoe vertelt waarom hij vlucht uit het dorp waar hij samen met zijn vader, moeder en zusjes woont. Hij vertelt over de gevaarlijke boottocht en over de stokoude man die hem een goudklompje gaf met de woorden: “Dit goudklompje staat symbool voor geluk. Het is niet de waarde van het goud dat je rijk en gelukkig maakt, maar waar het voor staat”.
Om het land te ontvluchten moet Birdoe het goudklompje afstaan. Birdoe twijfelt, voelt zich schuldig, maar geeft het uiteindelijk aan de beambte die hem een nieuw leven belooft. Dat hij met het weggeven van zijn geluk nieuw geluk ontvangt, beseft hij pas veel later. Nou... we kunnen wel zeggen dat ik 2008 supercultureel begonnen ben! Nu zorgen dat ik mijn voornemen vasthou!
Laat maar komen, dat carnaval
 En nu maar hopen dat ze er ook echt iets aan doen op de Peuterspeelzaal!
12.1.08
Liefffffde
Gisteren ben ik met Miranda naar Liefffffde geweest. En daar kan ik wel over schrijven, maar eigenlijk moet je dat gewoon gaan zien! Samen met muzikant en componist Rembrandt Frerichs vertelt, zingt, beweegt en tekent Niels Brandaan Cotterink over zijn eigenaardige leven. In het volle licht, kwetsbaar als een puppy in de hoogconjectuur, maar krachtig als een ontdekkingsreiziger in zwaar weer, loodst hij het publiek langs de ravijnen van zijn ziel. Niels heeft voor niemand geheimen - of toch wel?
Liefffffde garandeert een ongekende ervaring die zindert van verrassingen. Liefffffde combineert de zekerheid van techniek, de brille van improvisatie en de overtuigingskracht van passie. Liefffffde staat voor origineel, uitdagend en continue beweging. Iedere performance voegt zich aan Niels leven toe, zodat elke volgende voorstelling anders is - als het leven zelf.
10.1.08
Beloofd = beloofd
ik zou het jullie snel vertellen...
Met een plof zak ik op de bank in onze nieuwe woonkamer. Tevreden kijk ik om me heen. De afgelopen week hebben we (in de breedste zin van het woord, want we hebben fijne hulp gehad van familie) een hoop werk verzet. De meeste belangrijke spullen hebben een plekje gevonden in het nieuwe huis. Het ziet er gezellig uit, constateer ik tevreden. Ik leun achterover en denk ineens aan wat Jeroen gisteravond tegen me zei, toen we met Isabel poffertjes waren gaan eten. “Ik denk dat je zwanger bent…” Zwanger? Hmm. Door de verhuizing heb ik daar helemaal niet meer aan gedacht, wanneer had ik ook alweer ongesteld moeten worden? Ik had dat toch keurig bijgehouden? Dat wel, alleen… in mijn agenda van 2007… de agenda die in de prullenbak op mijn werk is beland omdat ik hem toch niet meer nodig had. Maar wacht, ik had nog wat afspraken van de laatste week voorin m’n nieuwe agenda gezet. Ik spurt naar boven en vis mijn tas uit een doos. Ik blader naar de notities. Dag 30, daar staat het. Bij 26 december. Dat is een week geleden! Ik ben een week overtijd! Nu was ik dat een paar maanden terug ook al… en toen bleek dat gewoon een rare schommeling in mijn cyclus te zijn. Ik dacht aan de valse hoop die we toen hadden. Test na test negatief. ’t Heeft nog een hoop geld gekost ook al die testen. Toch besluit ik een test mee te nemen, straks als ik boodschappen ga doen. Als de test eenmaal in huis is kan ik niet wachten hem te doen. Jeroen is op zijn werk en hoewel zwangerschapstesten leuker zijn om samen te doen, besluit ik me toch terug te trekken in de badkamer om te testen. Ik moet drie minuten wachten. In de tussentijd wandel ik even naar beneden om de verpakking weg te gooien. Ik ijsbeer door de kamer en besluit dan dat er drie minuten voorbij zijn (ik was vergeten op de klok te kijken). Als ik de badkamerdeur open doe zie ik het gelijk. Twee (twéé!!!) roze streepjes. Ik pak de test en spring ermee op en neer. Verbouwereerd loop ik de trap af. Ik leg de test pontificaal op tafel. Twee strepen. Het moesten er toch twee zijn? Ik vis de verpakking uit de prullenbak en kijk voor de zekerheid of twee strepen inderdaad “zwanger” betekent. Ja, echt, het staat er. Echt! Ik moet lachen en huilen tegelijk. Dit kindje is zo gewenst. In dit nieuwe huis hebben we al een kamertje voor hem of haar gereserveerd, het kamertje naast dat van zijn of haar Grote Zus. Er staan al meubeltjes, de oude meubeltjes van Isabel, die nu is verhuisd naar een heuse prinsessenkamer. Als ik in dat kleine kamertje sta kan ik het me nauwelijks voorstellen, maar toch krijg ik er kriebels van in m’n buik: in september staan we daar met ons drietjes boven het ledikantje om het kleine broertje of zusje te bewonderen!
4.1.08
Spoken bestaan niet
De vorige bewoonster van ons nieuwe huis is overleden. Daarna is het huis gekocht door een projectontwikkelaar en die heeft er een waar paleisje van gemaakt en het daarna aan ons verkocht. De vorige bewoonster schijnt overleden te zijn aan overmatig alcoholgebruik. Hoe triest dat ook is, voor ons is dat toch een inspiratiebron voor flauwe geintjes. "Jeroen zet z'n whiskey maar achter slot en grendel... straks komen we 's morgens beneden, zijn alle flessen leeg, haha..." Het lachen verging me wel toen we de tweede nacht in ons nieuwe onderkomen gingen slapen. Het was al donker in huis. Ik liep de badkamer in en daar zag ik het: de badspons, die ik zo sierlijk om mijn badstandaard had gehangen, lag in het bad. Ik controleerde het touwtje. Dat was heel. Onmogelijk dat dat vanzelf daar terecht was gekomen. Ik hoorde wat onbekende geluiden en kreeg de kriebels. Ach, het zou wel toeval zijn. Gapend liep ik naar de slaapkamer. Ik voelde onder mijn kussen. En nog eens. Hè? Ik had daar vanmorgen nog keurig mijn pyama opgevouwen onder gelegd. Dat wist ik heel, heel zeker! Ik tilde verbaasd m'n kussen op. Weg! Ik speurde vlug het bed en de rest van de slaapkamer af, maar... ik zag geen pyama. Meteen dacht ik aan de geest van mevrouw Van der Zwaard... die was al die grapjes vast zat en kwam nu wraak nemen (als het op klaarlichte dag was gebeurd was ik waarschijnlijk niet zo hard van stapel gelopen, maar zo vlak voor het slapen gaan kan ik me nog wel eens dingen in m'n hoofd halen...) Jeroen kwam binnen en ik deelde mijn theorie met hem. Waarop hij met een vreemd lachje om z'n mond meedeelde dat hij zojuist had gehoord dat mevrouw Van der Zwaard in onze slaapkamer is overleden. Dat was de druppel. Er zat een knoop in m'n maag die er niet meer uitging. Ik was blij dat ik niet alleen thuis was en kroop tegen Isabel aan (die wegens gebrek aan gordijnen in haar kamer nog even bij ons mag slapen) en schoof mijn voeten tegen die van Jeroen. Ik viel gelukkig snel in slaap. De volgende ochtend werd ik zonder kippenvel wakker. Hoe kon het ook anders: het was gewoon licht en ik had geen geestverschijningen gezien. Ik had zelfs een helder moment: zou Isabel er niet iets mee te maken kunnen hebben? Ze was een tijdje in de badkamer geweest toen zij en Jeroen een collega van hem een "grand tour" door het huis gaven. "Heb jij die spons in het bad gegooid?" vroeg ik. "Ja!" klonk het opgewekt. "En heb jij dan ook mama's pyama onder het kussen vandaan gepakt?" "Ja! Maar dat is geen pyama, dat is een dekentje voor Tarzan!" Aha. Spoken bestaan niet. Ik wist het (ergens diep van binnen) ook wel...
3.1.08
Collage
Foto's
beloofd is beloofd
2.1.08
Groetjes uit het oude huis
Het onhandige van de verhuizing naar de overkant is dat onze computer nog in het oude huis staat. We moeten telefoon/internet e.d. nog overzetten namelijk. Heel gemakkelijk even mailen of internetten gaat dus niet. Maar, ik ben hier nu toch om een wasje te draaien (jaja, ook die staat nog hier) dus kan ik jullie mooi even de groetjes doen. Een verhuisverslagje (met foto's van Hoe Het Nu Is) volgt nog!
|
@ 
