GEDICHTJE
Veel fijne herinneringen
verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden
voor altijd in ons hart
Dag papa...
WOORDEN * mama van Isabel! * theedrinken * zorgzaam * chocolaatjes * veel en warm douchen met lekkere schuimpjes en zeepjes * drinkontbijt * zee * vers grapefruitsap * kat uit de boom * M&M's * appelsap * CSI * geen rijbewijs * stukjes rijden met Jeroen * Sateetjes eten (bij The Old Jazz) * winkelen * lente * ZOMER * herfst * WINTER * veel prutseltjes in huis * vakantie vieren * opruimerig * één meter negenenzeventig en een half * haat de tandarts hoewel hij erg vriendelijk is * winkelen * kaartjes sturen * internetten * wijntje * gek op dieren * PRETPARK * Wil zo graag een muziekinstrument kunnen spelen * CABARET * dierentuin * ongeduldig * Kippling * MAROUSSIA * met het dekbed op de bank liggen * eigenwijs * fluitende vogeltjes * grote voeten * duizend kleurtjes nagellak * lenzen * voor 's avonds een brilletje * zon * veel bloemen in huis * elke maandag en woensdag vrij * flexibel * denker * uitslapen * tijdschriften lezen * PIZZA (van de Pizzahut) * NIEUWSGIERIG * chineesje halen * géén héél af en toe Frans Bauer * wèl Bløf, Lichterlaaie & Acda en de Munnik * wèl The Eagles, The Rolling Stones & Simon and Garfunkel * ZINGEN (niet mooi - nou en?) * tevreden * véél zekerder dan vroeger * met plantjes en aarde rommelen op het balkon * Triominos spelen * herinneringen ophalen *
Nog even en het is weer De Tijd Van De Goede Voornemens. Laat ik het voor de verandering eens niet over Het Eeuwige Afvallen hebben. Laat ik nu eens mijn andere voornemen met jullie delen: Méér Cultureel (én Creatief) Doen (wat in 2007 jammerlijk mislukt is op een paar - of is het er maar één? - dingen na).
Heb je tips (theater, musea, galerieën, workshops, noem maar op)? En/of ga je met me meedoen? Laat het me weten!
Update... begin maart kan ik Isabelletje al meeslepen. Theater voor tweejarigen. Super!
Evert heeft al een zwaard, maar hij wil óók een jurk. Een jurk om rondjes in te draaien. Een jurk om in te dansen. Een jurk voor hem alleen. Maar dat kan helemaal niet. Zeggen Zusje, Moeder en Buurmeisje. Want jongens dragen geen jurken. Jongens dragen broeken. En tóch wil Evert een jurk. Kom maar eens mee, zegt Oma.
"Dat was gezellif, zef!" riep Isabel toen Sint net vertrokken was en ook de twee Pieten net hun hakken over de drempel hadden gezet. Met een tevreden gezichtje keek ze om zich heen.
En gezellig was het! Isabel voelde zich volgens mij de koning te rijk zo met twee oma's en een mama op stap. "Daar lopen wij! Met z'n viertjes!" zei ze enthousiast toen we richting de deur liepen toen het feest nog moest beginnen.
Even later daalde ze tussen twee oma's in de trap af, naar de kelder waar onze gezellige loungeruimte zich bevindt. In die ruimte was het feest. Er hingen vlaggetjes en er stonden veel kleine stoeltjes en er was een hele grote tafel vol cadeaus. "Ik wil dat ook hebben!" riep onze kleine Isapiet en toen volgde er een gefluisterde les van mama dat het niet netjes is om dat te roepen... "kindjes die vragen..." ach je kent dat wel.
Isabel mocht geschminkt worden en dat zag ze (voor het eerst!) wel zitten. "Wil je ook een vlinder worden?" vroeg de schminkmeneer, wijzend op het meisje dat hij daarvoor tot vlinder had omgetoverd. "Nee, een poes!" En zo geschiedde... Isabel werd een prachtige poes-in-pietenpak-met-glitterneus.
Niet veel later kwamen er twee Pieten binnen. Isabel was de allereerste die ze een handje mocht geven en die lekkere pepernoten van ze kreeg. Maar ja het gaat natuurlijk niet alleen om de Pieten... wáár bleef Sinterklaas nou toch? Met ons allen gingen we op zoek. Alle hoeken en gaten van de kelder werden afgespeurd, op zoek naar de Goedheiligman.
En daar... achter wat dozen... daar lag hij te slapen! Eén kindje durfde hem wel voorzichtig wakker te schudden. En toen kon hij mee de feestzaal in.
Alle kinderen werden bij Sinterklaas geroepen. Isabel volgde alles belangstellend vanaf mama's schoot. Toen was zij aan de beurt. Ik zette haar op de grond, duwde haar zachtjes en bemoedigend in haar rug en fluisterde: "Ga maar naar Sinterklaas, toe maar." Iets in mij verwachtte dat ze zich om zou draaien en mij zou vragen mee te gaan. Dus eigenlijk zat ik al startklaar om óók naar Sint te lopen. Maar... ze ging. M'n kleine meiske ging helemaal in haar eentje naar Sinterklaas en de Zwarte Pieten. Verlegen stond ze voor hem. Heel af en toe draaide ze zich om naar mij, van wie ze dan weer een bemoedigende knipoog kreeg. Een paar collega's hoorde ik zeggen dat ze het zo dapper vonden van zo'n kleintje om te gaan. En dat was het zeker. Al weet deze mama wel wat haar over de drempel heeft geholpen: die tafel met cadeautjes... toen Piet haar pakje wilde pakken liep ze dus ook vrolijk mee en liet haar blik evengoed zoekend over de tafel gaan. Toen Piet zich omdraaide om het gevonden pakje te overhandigen... was zij Isabel dan ook mooi kwijt. "Achter je, Piet!" hielp ik dus maar. Stralend met een groot rood pak (precies zo'n rood pak waar haar oog eerder al op was gevallen) kwam ze naar me toe. Er zat een prachtige mamabeer in, met een babybeertje.
Gezellif. Ja nou en óf het gezellif was! Volgend jaar graag weer zo'n feestje, Sinterklaas!
De afdeling inkoop heeft een foutje gemaakt. Met de Smurfenjurk. Kort na aanschaf bleek al dat 'ie wat aan de grote kant was. Gisteren dacht ik "ach, da's toch al maanden geleden, hij zal nu wel passen"... dus kocht ik nog een coltruitje voor eronder en een kleurrijke maillot. Vanmorgen bleek de maillot als gegoten te zitten. De coltrui echter was véél te groot en de drie items bij elkaar... laat ik het zo zeggen: ik zou haar nog beter de zak van Sinterklaas aan kunnen trekken.
Dus is het de maillot geworden met een zwarte short erover en een grijze trui met hartjes. Ach, gelukkig hoeft ze het niet van haar kleren of kapsel te hebben... het is van zichzelf al een prachtige meid die strakjes reuze mooi op haar eerste schoolfoto's komt te staan!
Van papa kreeg Isabel een grote beer. Papa nam hem mee uit de supermarkt. Vanmorgen waren Isabel en ik in diezelfde supermarkt. Met een mandje - de minikarretjes waren op - struinden we de schappen af op zoek naar melk, luiers en brood. Ineens stond Isabel stokstijf naast me. Een grote grijns op haar gezicht. Ik volgde haar blik en zag dat er in het berenrek nog precies één zo'n beer stond als zij had gekregen van papa. Eén donkerbruine beer tussen de witte en beige beren. "Hee, daar is Bassie!" riep Isabel (ze heeft haar beer Bassie genoemd en samen bellen ze regelmatig naar Adriaan om te vragen waar 'ie blijft)
Ze vond het een grote grap dat Bassie nu ineens óók in de supermarkt was. We hebben wel vijf keer even naar hem moeten kijken!
Isabel ligt in bed, maar kan niet slapen. Niet zo gek, want normaal slaapt ze 's middags en niet 's morgens, maar ik probeer het op maandag altijd even, want anders is haar dag zo lang ('s middags moet ze naar de peuterspeelzaal namelijk).
"Mama?" hoor ik. "Ja?" roep ik vragend. "Kom je gitaar spelen?" Ik roep terug dat ik dat niet kan, dat alleen papa dat kan hier in huis. Het is even stil, voor er klinkt "Heb jij niet handen dan?"
Heus wel. Alleen kan ik er niet gitaar mee spelen. Maar ik kan wél met tien vingers typen!
De bel. Jeroen doet open. Het is onze financieel adviseur. Isabel staat hem in de deuropening van de huiskamer op te wachten. "Haai!" begroet ze hem. "Wil je wat drinken?" vervolgt ze met een hoog stemmetje en loopt zonder een antwoord af te wachten naar haar keukentje om een kopje te pakken. Even later krijgt "de meneer" een halve kip, een stuk wortel en halve paprika. Van plastic, wel te verstaan. Keurig op roze bordjes gelegd. "De meneer" in kwestie voelt zich zo te zien een beetje ongemakkelijk bij al die peuteraandacht. We proberen Isabel af te leiden. Zonder al te veel resultaat, want even later kruipt ze op de grote stoel naast die van "de meneer". Nóg even later zit ze op de leuning, tegen hem aan, over zijn schouder naar zijn laptop te staren. "Die meneer heeft er ook zo één!" roept ze enthousiast, doelend op de eigen Nijntjelaptop die zij heeft. Wij dirigeren haar weer op haar eigen stoel. Dan is het tijd voor "de meneer" om weer naar huis te gaan. Terwijl hij naar de deur loopt kijkt ze hem verontwaardigd aan: "Maar je moet je eten nog opeten!" Tja. Gelukkig had ze vrede met onze uitleg dat "de meneer" niet zo'n honger meer had en zwaaide ze hem vrolijk weer gedag. "Dag meneer!"
Het heeft tien paar pootjes en het piept. En het groeit binnen de kortste keren op tot een toom flinke kippen! Voor de eigenaar betekent dat eten voor vandaag, eten voor morgen, en klinkklare munten als het nodig is.
Deze tien kuikens (want dat zijn het) zijn een ongewoon leuke cadeautip van Oxfam Novib. Wil je nog meer originele cadeau-ideeën opdoen? Ben je op zoek naar een bijzondere verrassing voor een goede vriend, lief familielid of een leuke collega? Stop maar gerust met zoeken. Want op oxfamnovibpaktuit.nl vind je ongewoon leuke cadeautjes die je in geen enkele winkel zult vinden.
Van Juffrouw Zabeena kreeg ik een brief in m'n handen gedrukt. Vluchtig las ik hem alvast door. Spannend! Volgende week maandag komt de schoolfotograaf alle peuters op de foto zetten!
Als kleine Tim in bad zit, speelt hij met zijn boot en maakt in zijn fantasie een reis naar Timboektoe. Onderweg krijgt hij gezelschap van een ijsbeer, twee pinguins op huwelijksreis, een walvis die de boot duwt als de motor het begeeft, een piraat en een pelikaan. Deze laatste weet hem te vertellen dat Timboektoe geen paradijs aan zee is, maar een land in een woestijn; iedereen is teleurgesteld. Tenslotte bevindt Tim zich weer in de badkuip met zijn speelgoed om zich heen. (bol.com)
Vandaag was het feest op Isabels school: de papa's en mama's mochten allemaal komen kijken hoe het eraan toegaat in de peuterspeelzaal. Voor de kindjes was het helemaal feest... want terwijl de grote mensen een video mochten zien met hun eigen kinderen in de hoofdrol, mochten de kleine mensen naar de gymzaal. Daar stond een heuse boot... en een grote walvis... en een ijsbeer... pinguins... een piraat... en er vloog ook nog een pelikaan! Isabel heeft vanmorgen haar allereerste theaterstuk gezien - en ik maar denken dat alleen Roos en ik cultureel zouden doen deze week...
Vlug, want ik moest nog een restje afwas van gisteren wegwassen, bladerde ik wat reclamefolders door. En toen gebeurde het: *poef* alles donker! Ik keek uit het raam. Het lag niet aan ons, want zelfs de lantaarnpalen waren uit. Op de tast zocht ik naar waxinelichtjes. Toen ik ze uit de la had gehaald, probeerde ik me een weg naar de keuken te vinden. Lucifers en aanstekers hebben we op dit moment niet in huis. Stom. Maar: ik maak de kaarsjes altijd aan met het gasfornuis, dus dat zou ik nu ook wel even doen. Mispoes! Een electrische ontsteking werkt bij een stroomstoring natuurlijk evengoed niet... Terwijl ik me bedacht dat de zaklantaarn helemaal aan de andere kant van het huis lag (alsof we zo groot wonen) poefte het licht weer aan. Gelukkig. Vrijwel tegelijkertijd gingen m'n gedachten naar Thailand. Vanmorgen las ik op het weblog van een oud-klasgenootje dat ze daar momenteel verblijft voor één of ander vrijwilligersproject. Daar bracht ze een nacht door op een complex waar ze na 18.00 uur helemaal alleen was. In het donker. Ze kon kiezen uit een huisje met elektriciteit (en dus licht), maar zonder slot of een huisje met slot, maar zonder licht. Ze koos het eerste en zette haar backpack voor de deur. Begrijpelijkerwijs deed ze geen oog dicht. Brr. Dus: al met al vind ik dat we hier met dat stroomstorinkje niets te klagen hebben!
Rosalie en ik hebben al een paar keer zeer cultureel gedaan door een voorstelling van theatergroep Drang te bezoeken.
Zo waren we bij Papa Pel op de Pier in Scheveningen. En bij Feeling Blue waren we ook. Daar denk ik nog zo'n drie keer per week aan terug, als de tram langs de plek rijdt waar ooit De Blauwe Aanslag stond.
De wonderbaarlijke reis van Binck Horst vertelt het verhaal van een heroïneverslaafde op zoek naar geluk en onafhankelijkheid. De voorstelling speelt in het fraaie voormalige KPN Complex in de Haagse Binckhorst. Het publiek volgt Binck op zijn hallucinerende afkicktocht dwars door dit intrigerende gebouw uit de jaren twintig van de vorige eeuw.
Kan de mens anno 2007 nog ergens hoop uit putten? Geïnspireerd door de Goddelijke Komedie van Dante én in het kielzog van Balkenende’s normen & waarden is. De wonderbaarlijke reis van Binck Horst een theatrale zoektocht naar de ultieme liefde van mens tot medemens.
Isabel wordt best verwend. En daar is ook eigenlijk niks mis mee. Dat verdient ze ook. Ik zit erbovenop en probeer uit alle macht te voorkomen dat het verwennen verpesten wordt. Verwennen is goed. Verpesten niet.
Periodes als deze baren me dan ook best zorgen. Ze krijgt het ene cadeautje na het andere en ik hou m'n hart vast voor vijf december: een jute zak vol cadeaus.
Gisteravond mocht ze nog een keer haar schoen zetten. (Er zat immers een hele nacht tussen waarop ze geen schoen had gezet...) Ik verruilde de boterham voor twee kleine pakjes en het bakje water voor een handje chocolademuntjes.
Vanmorgen werd Isabel wakker. "Had jij je schoentje niet gezet gisteren?" bracht ik de spanning erin. Isabels ogen gingen stralen. Ik dacht: die rent nu naar de kamer om te zien wat er in die schoen zit. Maar nee: "Gaan wij kijken of het paard het water opgedronkt heeft en of het paard het brood opge-eet heeft!" klonk het enthousiast. Tot zover missie geslaagd, lijkt me dan... (en oh... uiteindelijk ontdekte ze de cadeautjes natuurlijk ook en vond het stickervel en de badschuim-Sint-en-Piet heel mooi - ze moesten zelfs mee in de tas naar oma vanmorgen)
Gisteravond zaten we om negen uur naar de radio te luisteren. Radio West. Het leek net alsof we terug in de tijd gezet waren. Normaal kijken we tv en luisteren we geen radio. Tenminste, niet actief. Maar nu was het spannend: Jeroen had immers meegedaan aan de wedstrijd Haags Praten en gisteren zou daar een winnaar uitrollen. De jury zou letten op uitspraak, maar ook op creativiteit. Verbaasd keken we elkaar aan toen we twee deelnemers gehoord hadden. Er zouden er maar tien in de uitzending komen. Nou... als die er al bij zaten dan zat Jeroen er zéker bij.
Maar nee. Niet. Twee uur later hadden we alletien de inzendingen gehoord. Welgeteld drie inzendingen vond ik leuk. Eén gedicht en twee andere stukjes. Die waren creatief. Net zoals Jeroens inzending was. Uiteindelijk had de jury het alleen nog maar over de uitspraak van het Haags. Jury, zeg dán niet dat je op creativiteit van de deelnemers gaat letten...
Stom eigenlijk... dat het op ons als 'gevaarlijk' overkomt: Sint en Piet zo hoog op het Atlantic Hotel. Maar die luitjes zijn natuurlijk wel wat gewend en hebben waarschijnlijk wel hogere daken gezien...
Wat was het spannend vanmiddag. Na een ritje in de draaimolen kwamen oma Els en opa Ron aanlopen. Met ons vijfjes moesten we wachten tot we hem zagen: Sinterklaas. En wat duurde dat lang! En wat was het koud! (Verder hoor je ons niet klagen over de kou hoor... want al met al boften we natuurlijk reuze: de zon scheen volop en de lucht was blauw!) We zagen eerst een Piet. En nog een. En toen een heleboel. Omdat we dichtbij het hotel stonden waar Sinterklaas en de Pieten gelogeerd hadden (voor zover ze een oog dichtgedaan hebben, ze waren natuurlijk ook druk met schoenen vullen) zagen de Pieten ons meteen staan toen ze de deur uitkwamen. Voor Isabel hadden ze volop aandacht!
Na lang (lang, lang) wachten en roepen was het zover. We zagen Sint! En wel bovenop het dak van het Atlantic hotel! Samen met een Piet! Wat gevaarlijk... gelukkig kwamen ze snel naar beneden. Toen we Sinterklaas van heel dichtbij hadden gezien, was het tijd om een lekker warm restaurantje binnen te gaan.
En op weg naar huis? Toen viel Isabel natuurlijk als een blok in slaap...
Wat krijg je als je een eigenwijs meisje net hebt uitgelegd dat het niet Sinterklaas is die door de schoorsteen komt kruipen en het brood meeneemt en - als je mazzel hebt - een cadeautje achterlaat, maar dat zijn knecht Zwarte Piet dat doet? Dan krijg je een ietwat aangepast Sinterklaasliedje. Gezongen door dat heerlijke eigenwijze meisje!
Een tekening, met behulp van papa gemaakt. Een bakje water voor het paard. En brood, dat erbij ligt alsof het paard één van de eendjes is die gevoerd moet worden. Ik had gelijk toen ik zei dat Sinterklaas dit jaar net weer een beetje leuker is dan vorig jaar. Of het jaar daarvoor. Dat het nog maar vele jaren leuk mag blijven!
De inzamelingsactie Serious Request van 3FM en het Nederlandse Rode Kruis breidt zich verder uit. De actie waarbij drie discjockeys zich opsluiten in een glazen huis en zes dagen niet eten, wordt dit jaar ook in Zwitserland uitgezonden.
De publieke popzender Couleur 3 heeft zich bij de actie aangesloten, heeft zendermanager Florent Luyckx van 3FM gezegd. Vorig jaar deed de Belgische zender Studio Brussel al mee. Ze hadden een glazen huis in Leuven. Ook dit jaar is de Belgische popzender partner in het project.
Directeur Lehman van Couleur 3 is erg enthousiast over het feit dat zijn zender mee mag doen. "Het is voor ons moeilijk in te schatten hoe het Zwitserse en Franse publiek zal reageren op het evenement, maar we hebben vaker meegedaan aan speciale acties en dat leverde veel waardering op".
Welke discjockeys van 3FM dit jaar meedoen, is nog niet duidelijk. Luisteraars van de popzender kunnen vanaf 30 november kiezen uit tien mogelijke deelnemers.
Onder hen zijn Rob Stenders, Paul Rabbering en Gerard Ekdom (die vorig jaar ook meedeed). Giel Beelen houdt het na drie keer voor gezien.
Ook dit jaar gaat de opbrengst naar een project van het Nederlandse Rode Kruis. Deze keer wordt aandacht besteed aan schoon drinkwater in arme landen. Dat wordt gedaan onder het motto: De wereld schreeuwt om drinkwater.
24 uur per dag wordt er radio gemaakt en tegen betaling kunnen luisteraars platen aanvragen.
Vorig jaar haalden Giel Beelen, Sander Lantinga en Gerard Ekdom 1,6 miljoen euro op voor slachtoffers van landmijnen. Premier Balkenende verhoogde dat bedrag met een miljoen. De discjockeys in België hadden een opbrengst van 1,1 miljoen.
Dit jaar staat het Glazen Huis voor het eerst niet op de Neude in Utrecht, maar op Het Plein in Den Haag, de vestigingsplaats van het Rode Kruis. De actie begint op 19 december en eindigt op kerstavond. (NOS.nl)
... en, ook dit jaar geldt: als dat maar goed komt. De bóót is stil komen te liggen. Ojee... en over drie nachtjes slapen moeten ze wel aankomen: Sint en zijn Pieten en Americo!
Terwijl ik op zoek was naar woonideetjes, vond ik een aparte tip voor de slaapkamer: zet er eens een paal in. Hoewel ik mezelf niet zo lenig acht dat ik veel gebruik van zo'n paal zou maken, zie ik de humor er wel van in en vond ik het wel een vermelding op m'n weblogje waard...
Onder het motto: NOOIT MEER BANG voert Unicef campagne voor de miljoenen kinderen die wereldwijd in conflictgebieden voortdurend in angst leven door de constante dreiging van geweld.
En hebben jullie het nieuwe nummer van Xander al gehoord? (Geschreven door onze eigen collega Margot!) Hij zingt het hier, speciaal voor jou!
Het kost een paar centen maar dan heb je ook een bijzondere koekoeksklok... voor driehonderdveertig euro is 'ie te bestellen via een Italiaanse site (en er is één verkooppunt in Nederland; in Amsterdam...)
Het ging uitermate goed op school. De clown is voor het eerst zelfs in de tas gebleven! Isabel heeft een eekhoorn gemaakt. Geplakt en geverfd. Onderweg naar huis vroeg ik of ze nog huilen moest in de klas. "Neuh..." ze schudde haar hoofd. "Fenna wel!" zei ze. Ik vroeg waarom. "Omdat Fenna roze wilde." Ik vroeg wat ze dan roze wilde en dat bleek een beker te zijn voor de limonade. Juf roze... dat had ik op Isabels eerste schooldag al gemerkt... Een tijdje later vroeg ik welke kleur beker Isabel had gehad. "Roze!" zei ze. En ze vervolgde: "Ik vind roze een héle mooie kleur!" Ojee. Dit ging toch niet dezelfde kant op? Voorzichtig vroeg ik: "En als je nou een blauwe beker gekregen had, wat dan?" "Dan vind ik blauw een hele mooie kleur!" Heerlijk. Lekker makkelijk!
Nu de tramhokjes weer volhangen met de reclames van het Algemeen Dagblad (die onze Haagsche Courant destijds overnam) moet ik er weer aan denken. Hoe ik me nu al twee keer zo ontzettend dicht bij Den Haag voelde. Hoe ik allebei die keren de slogan "dichterbij Den Haag kun je niet komen" door me heen voelde gaan. In beide gevallen bevond ik me in het centrum. Zo vaak kom ik daar trouwens niet meer en dat verklaart waarom het me tot nu toe pas twee keer is gebeurd. Op de roltrap. Tussen tramtunnel en de Grote Marktstraat. Precies op het moment dat ik met m'n benen nog in de tunnel, maar met mijn hoofd al buiten was. Alsof je uit Den Haag geboren wordt. Dichterbij Den Haag kun je niet komen. Dat gevoel krijg ik dus niet bij een krantje...
Ja, goeiûh avond, ik wâh ut effe hebbûh ovâh de Randstadreel, of lievâh: RAMPstadreel! Eâhst kregûh we een ware invasie van witte slingâhworremûh met bâhlampûh te verwerreke, inmiddels is elke namaaktrèn al vaker ontspoord dan de gemiddelde tbs’er en nâh rèdt dat ding èndelijk, mot ik nóg eerst een halluf uah met een ouwerwetse stuitertram door de stad kachele om ook maar enigszins in de buaht te komme van zo’n uit de kluite gewasse Brio trèn!
Vervolleges mot je bè kans ook nog eerst effe vieâh van die draadvollegers voorbè late rèjuh om èndeluk een keertje in te moge stappe! En as je dan èndeluk binne bén en as nette burgâh zènde an de bestuurder enkel effe de weg wil vrage, waar of dat je d’r uit mot en an welleke kant nâh weâh – kreg ie geen asem van die afgekeurde machinist!
Nah, ik heb me baas gebeld en gezeg: “luister, ik wíl wel komme werreke, maar het lúk gewoon nie… de massol!” Ik wil maar effe zegge, Hageneize, jullie kenne mèn een ouwehoer vinde tot je een leeggezope krat bier ben, maar as je ’t mèn vraag ken je nog beter met de monorail van Drievliet naar je werruk. De groete van Nico Pluimpèp!
Over een week is de eerste schoen alweer gezet en kijken we rond deze tijd of Sint en Piet de tekening, wortel en het water hebben omgeruild voor een cadeautje. Eén en ander zal natuurlijk ook afhangen van hoe mooi we voor de open haard zingen de avond tevoren.
Isabel is er nu al mee bezig. Gisteren deed ze een poppenflesje in haar zomerschoentje. "Zo... een wortel... voor het paard..." Sinterklaas. Het wordt elk jaar leuker!
DEN HAAG - Het gebied rondom de Hoftoren in Den Haag, waar het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen (OCW) is gehuisvest, is afgezet.
Dat liet een woordvoerder van de brandweer weten. Door de storm dreigen aluminium gevelplaten van de toren te waaien. De brandweer heeft het gebied afgezet tussen het nabijgelegen ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (VROM) en het Koningin Julianaplein. Daardoor kunnen verschillende trams vanaf het Centraal Station niet rijden. Er worden bussen ingezet om de reizigers te vervoeren. Volgens de woordvoerder gaat het om een voorzorgsmaatregel. ,,Bij windkracht negen kunnen de platen loswaaien, maar waarschijnlijk komt het niet zover.’’ (AD.nl)
Normaal ga ik met tram 2 en zit ik binnen een half uur achter mijn bureau. Nu belde Jeroen toen ik net de deur uit was met bovenstaande mededeling. Bij de Lijnbaan bleek alles vast te zitten. Alternatief: bus 23. Maar ja... da's een lange route en als het dan ook nog druk is kan dat wel een uur duren... pff, een hele onderneming.
En die gevelplaten? Kunnen die eerlijk waar nu al loslaten? Want... zó hard vind ik het nu ook nog niet waaien... slechte zaak!
Tal van collega's staan in onze lounge. Nog even en we doen met ons allen de aftrap van de Nooit Meer Bang-campagne van Unicef. We krijgen een sneak preview van het campagnelied, geschreven door onze eigen Margot, gezongen door een bekende Nederlandse zanger. Ik babbel wat met Mark en Friso en kijk wat om me heen naar al m'n andere babbelende collega's. Dan krijgen we allemaal een rotje. *Knal!* Nooit meer bang. Op dat we maar veel nieuwe leden mogen werven om die prachtige doelstelling waar te maken. We klappen. En juichen. Complimenteren Margot met haar mooie lied, lachen omdat zij het campagneshirt krijgt dat door de betreffende bekende zanger gedragen is: ongewassen en dus met zweetvlekken en -luchtjes. Ach, het is een leuke vent die zanger en dus is Margot er blij mee.
De moraal van dit verhaal? A - hou Unicef in de gaten dit najaar, jullie zullen best van ons horen! B - ik ben blij, zó blij, dat ik hier werk (en blijf werken) en niet in Woerden bij Doe Een Wens...
08 november 2007, Den Haag - Unicef en Boom Chicago organiseren op vrijdag 23 november een benefiet comedy evenement. In de lounge van Boom Chicago aan het Amsterdamse Leidseplein zullen Ruben van der Meer (De Lama’s) en Horace Cohen (Villa Live) optreden, samen met host Rob AndristPlourde en de gehele cast van Boom Chicago.
Horace Cohen en Ruben van der Meer in actie op het podium van Boom Chicago. De avond draait om de Unicef-campagne 'Nooit meer Bang'. Unicef voert deze campage om aandacht te vragen voor kinderen in (voormalige) conflictgebieden die altijd bang zijn. Ze zijn bijvoorbeeld bang dat ze gerekruteerd worden als soldaat, dat ze moeten vluchten of alleen achterblijven, of dat ze op weg naar school op een mijn stappen. Zelfs als een conflict allang is beëindigd, bepaalt de angst voor het laatste nog steeds het dagelijks leven van volwassenen en kinderen. Want een mijn is makkelijker te plaatsen dan op te ruimen. In meer dan tachtig landen vormen mijnen en andere explosieven een constante bedreiging voor de bevolking. Unicef kan kinderen helpen zich veiliger te voelen. Bijvoorbeeld door ze te leren hoe landmijnen eruit zien en wat ze moeten doen als ze er een tegen komen.
Boom Chicago, Horace Cohen, Ruben van der Meer, overige gasten en de cast van Boom Chicago verzorgen een avond gevuld met geïmproviseerde comedy, Boom Chicago video's en een loterij met mooie prijzen ten bate van Unicef. Ook zullen medewerkers van Unicef Nederland meer vertellen over de Nooit meer Bang-campagne. Na de show is de Boom Chicago Lounge tot 3 uur open voor een afterparty.
Waar: Boom Chicago, Leidseplein 12, Amsterdam. Wanneer: vrijdag 23 november, deuren open om 22.45 uur, aanvang show 23.15 uur. Kaarten: € 18,- via tickets@boomchicago.nl of 020 - 423 01 01. Van elk kaartje gaat 5 euro naar Unicef. Er zijn maximaal 275 kaarten beschikbaar, dus wees er snel bij! (Unicef.nl)
Jeetje, nu stop ik echt hoor. Maar omdat ze ook al een paddenstoelenspeelhuisje krijgt van Sint en dit er natuurlijk heel goed bij past en omdat we straks RUIMTE hebben in het nieuwe huis en omdat dit ook nog eens deels voor een goed doel is... heb ik hem toch maar gekocht.
Er was een heus "wellus/nietus" aan de gang rondom ons huis. En dan niet in de vorm van "We willen het wel hebben!" "Niet!" maar meer dat het de ene keer wél door leek te gaan en de andere keer weer totaal niet. Die emotionele achtbaan waar ik het eerder over had...
Precies die achtbaan maakt dat ik nu een beetje verbluft achter m'n computer zit. Want Jeroen belde net: de offerte is rond, getoetst & goedgekeurd en daarmee... gaat het door! Wel! Ik durf het bijna niet te geloven...
Ik denk terug aan gisteren. Weer een "niet". Terug in de auto naar huis reden we achter een vrachtwagen. Ik glimlachte toen ik de tekst las die achterop stond en stootte Jeroen aan. "www.tkomtgoed.nl" Zou het dan toch? En ja... wel! Toch wel!
En daar ben ik erg blij mee. Heel, heel, héél erg blij. Want hoewel ons huidige huisje ons nog erg lekker zit, heb ik wel veel zin in zo'n grote warme nieuwe jas! (Met váátwasser joehoe!)
Jeroen hield me gisteren, na het zien van 'tkomtgoed.nl, nog voor dat het hoe dan ook goed komt. Ook als we in ons appartementje zouden blijven wonen. En natuurlijk, dat is ook wel zo. Maar sinds ik een bezoekje heb gebracht aan m'n droomhuisje aan de overkant, vallen me de kleinste dingetjes op aan ons huidige huis die me ineens minder goed bevallen. Stom he? En hoewel ik uiteindelijk heus nog lang en gelukkig hier had kunnen blijven wonen ben ik dus gewoon erg (heel, héél erg!) blij dat het nu kan: we gaan verhuizen!
Zo is het maanden stil in m'n gastenboekje, zo staan er ineens twee nieuwe berichten in. Allebei van excollega's. Leuk bericht van Sander, die het roer omgegooid heeft en nu in Spanje woont.
En dan ga ik me nu (bevend en bibberend) maar eens even suf denken welk wachtwoord ik toch gebruikt heb voor m'n gastenboek... (want ik bén al te laat... eigenlijk...)
Na een duik in wat oude foto's weet ik het zeker. Het moet. Ik raak geen snoep meer aan. En ik ga (hoe dan ook) meer bewegen. Die knop: ik heb hem, hij gaat om!
... en intussen gaat het duimen voor Het Huis Aan De Overkant gewoon door... Morgen tekenen we het voorlopig koopcontract, maar intussen weten we nog altijd niet zeker of het met een financiering die naar onze smaak is rond gaat komen...
DEN HAAG - Dat zal nog moeilijk worden, een wedstrijd plat Haags en dan niet mogen schelden en vloeken.
Maar het is nu eenmaal de regel bij de wedstrijd die gisteren is begonnen - wie is de beste Haagse platprater? Radio West organiseert de competitie samen met uitgeverij Lakerveld in verband met het verschijnen van de 13de druk van Kèk mè nâh, het boekje over het plat Haags.
Kandidaten, die mee willen dingen naar de titel beste platspreker, kunnen bellen met 070- 7118620. Na de pieptoon mag één minuut lang worden ingesproken. Behalve vloeken zijn ook beledigingen ongewenst. Radiouitzending van winnaars is op 18 november (Radio West, 21.00 uur). (AD.nl)
Hand in hand wandelen we naar school. Isabel heeft vandaag nog geen enkele keer geroepen dat ze het niet leuk vindt om te gaan (zoals de vorige paar keer wel het geval was). Dat gaat goed dus. Ik vraag haar of ze de weg weet. "Ja!" roept ze stellig. "Hier helemaal zo en dan daarheen en dan naar links en naar rechts en dan een deur door en dan zijn wij op school." Het is maar goed dat ik m'n eigen weg volg want anders komen we er nooit.
Op het schoolplein staat Shana met haar mama. Ze straalt als ze Isabel ziet. Isabel kijkt verlegen lachend naar mij als ze haar heeft ontdekt. "Ga maar naar Shana toe", bemoedig ik haar. En daar gaat ze. Ze geeft Shana een herfstblaadje. En dan gaan ze samen zoeken. Shana wijst naar Isabels Nijntjetas. "Clown daar?" vraagt ze aan mij. Ik knik. "Ja, Isabel heeft haar clowntje weer meegenomen hoor!" De kindjes in de klas weten nu ook allemaal wel hoe belangrijk haar Clowntje voor haar is. Dan gaat de deur open; we mogen naar binnen. "Gaan jullie mee?" vraag ik. Shana pakt Isabels hand. Dat deed ze de vorige keer ook en even ben ik bang dat Shana opnieuw een afwijzing krijgt. Maar nee, deze keer trekt Isabel haar hand niet terug. Ze houdt Shana's hand stevig vast terwijl ze glunderend opkijkt naar mij. Samen stappen ze over het grote schoolplein. Shana's mama en ik hobbelen er achteraan. Voor het lokaal helpt Shana Isabel haar jas uittrekken, of liever: ze trekt Isabel haar jas uit. Isabel laat het verbaasd toe.
Dan is het tijd om naar binnen te gaan. Nigel is er al, Kai (dát is de naam, "schoonzoon twee" heet Kai!) ook. Isabel gaat met de meegenomen blaadjes spelen. Juf Francis zegt dat ze de blaadjes wel op een vel kunnen gaan plakken. Ik zeg dat ik zo terug ben. Isabel hoort het nauwelijks... "Daag!" En weg ben ik...
Nog wat foto's van de twee dikke vrienden hier in huis. Op foto twee lijkt het alsof Tarzan uit wil halen. Da's niet zo hoor... hij wist alleen niet zo goed waar hij zijn voorpootje moest laten in deze ongemakkelijke positie.
We waarschuwen Isabel wel eens, als ze Tarzans koppie vastpakt en streng zegt "Kijk me eens aan!" (goh van wie zou ze het hebben...) dat Tarzan als 'ie het niet leuk meer vindt ineens kan krabben. Toch heeft de goedzak dat nog nooit gedaan. Als het hem teveel wordt, loopt 'ie weg. Op zoek naar rust. En gelukkig weet Isabel dan dat ze hem echt met rust moet laten... Tarzan heeft ook z'n rechten tenslotte!
Waar ik vanmorgen nog m'n petje afzette voor Rosalie, zo zette Isabel een petje op bij Tarzan. Arme Tarzan; het moet niet altijd even gemakkelijk zijn om een kat te zijn in een bepeuterd huis... toch houdt 'ie zich goed staande en misschien zit er achter dat geërgerde kattenkoppie ook wel gewoon een hoop pret. Want hij zoekt Isabel niet voor niets zo vaak zelf op, lijkt me...
"Zwarte Piehiet! Zwarte Piehiet!" Ik hoor Isabel roepen. Ze zit samen met haar papa onder de douche. En met Sinterklaas. En twee Pieten. Bij Etos verkochten ze zo'n leuk badsetje dat ik het niet kon laten liggen. Ik had bedacht dat het leuk zou zijn als ik dat als eerste schoencadeautje zou geven, over twee weekjes. Dan kon ze er nog lekker lang mee spelen in Sinttijd. Vandaag bedacht ik me dat het nog leuker was als ik het nu al zou geven. Want: dan had ze er nóg langer plezier van. Toen ik het gaf zat ik al helemaal in het verhaal. Ik vertelde dat er al één Piet naar Nederland was gekomen en dat die Piet mij alvast een cadeautje had gegeven om aan Isabel en papa te geven. Het cadeautje viel erg in de smaak. Bij allebei, als ik die stemmetjes zo hoor galmen...
@ 
