GEDICHTJE
Veel fijne herinneringen
verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden
voor altijd in ons hart
Dag papa...
WOORDEN * mama van Isabel! * theedrinken * zorgzaam * chocolaatjes * veel en warm douchen met lekkere schuimpjes en zeepjes * drinkontbijt * zee * vers grapefruitsap * kat uit de boom * M&M's * appelsap * CSI * geen rijbewijs * stukjes rijden met Jeroen * Sateetjes eten (bij The Old Jazz) * winkelen * lente * ZOMER * herfst * WINTER * veel prutseltjes in huis * vakantie vieren * opruimerig * één meter negenenzeventig en een half * haat de tandarts hoewel hij erg vriendelijk is * winkelen * kaartjes sturen * internetten * wijntje * gek op dieren * PRETPARK * Wil zo graag een muziekinstrument kunnen spelen * CABARET * dierentuin * ongeduldig * Kippling * MAROUSSIA * met het dekbed op de bank liggen * eigenwijs * fluitende vogeltjes * grote voeten * duizend kleurtjes nagellak * lenzen * voor 's avonds een brilletje * zon * veel bloemen in huis * elke maandag en woensdag vrij * flexibel * denker * uitslapen * tijdschriften lezen * PIZZA (van de Pizzahut) * NIEUWSGIERIG * chineesje halen * géén héél af en toe Frans Bauer * wèl Bløf, Lichterlaaie & Acda en de Munnik * wèl The Eagles, The Rolling Stones & Simon and Garfunkel * ZINGEN (niet mooi - nou en?) * tevreden * véél zekerder dan vroeger * met plantjes en aarde rommelen op het balkon * Triominos spelen * herinneringen ophalen *
De bel. Drie draculaatjes voor m'n neus. "Snoep of ik schiet!" Ik geef ze vlug wat schatkistjes en bedenk me dat we écht in een leuk straatje wonen waar dit soort dingen elk jaar weer worden georganiseerd. Dan kijk ik uit het raam. Daar komt ze aan. Mijn meisje, met haar papa. Papa draagt haar gekleurde tasje vol snoepjes. Ik zie hoe ze bij de buren voor de deur staat, met haar duiveltjeshoorntjes op. Niet veel later staat ze bij mij voor de deur. Ook zij mag een schatkistje pakken, samen met buurmeisje Lisa en haar vriendinnetje. Ze komt naar me toe en geeft me een kus. "Ik ga weer verder!" roept ze. Door die opmerking laat ze me enigzins verbaasd achter. Wat wordt ze toch groot... Maar veel tijd om daarover na te denken heb ik niet. De bel. "Snoep of ik schiet..!"
De "zomerCrocs" die ik in mijn bezit heb vind ik eigenlijk nog wel gaan. Ik heb het smalle modelletje. In het zwart. De zwarte "winterCrocs" die ik heb vind ik eigenlijk best wel een beetje lelijk. Maar toch vertoon ik me er rustig mee in het openbaar. Ze lopen heerlijk namelijk en zijn lekker warm. En ik heb toch al een vent.
Voorlopig komen ze niet in mijn huis ben ik bang (heb je die prijzen gezien?!) want alle centjes zijn de komende tijd hard nodig om mijn pas geleden opgestelde verlanglijstje af te werken (nieuwe bank, nieuwe eet- en salontafel, nieuw servies...) Maar toch. Het is leuk te weten dat ze er zijn. En dat ze misschien ooit, als ze ook in Nederland verkrijgbaar zijn, ook een keertje in de uitverkoop gaan...
Het is eigenlijk zo goed als zeker. Wij gaan naar de overkant verhuizen. Maar het zit 'm in dat "zo goed als"... want dat betekent dat het nog niet helemáál zeker is. En dat is precies de reden dat er een soort van duiveltje op m'n schouder meereist om me constant in m'n oor te fluisteren dat ik niet té enthousiast mag worden. Toen het er van de week even op leek dat het helemaal niet door zou gaan, was ik namelijk behoorlijk teleurgesteld. Want: dit huis lijkt voor ons gemaakt, moet het niet gewoon zo zijn? We waren niet serieus op zoek naar iets anders op het moment, ik keek toevallig op de website van de makelaar omdat ik toevallig dat te-koop-bord had zien hangen. En ik werd verliefd. En hoe.
Maandag tekenen we een voorlopig koopcontract, woensdag schijnt de offerte rond te zijn voor de financiering. Tot we handtekeningen hebben gezet op alle nodige documenten loop ik niet te hard van stapel.
Niet té hard, maar in de tussentijd kan ik het ook niet helemaal laten om na te denken over "hoe wij het zouden doen" in dat huis. Waar zetten we alles neer? In welke kamer komt wie? En welk behangetje komt er op de muur in Isabels kamer?
Deze?
Of deze?
De tijd zal het leren... nog een half weekje, dan weten we het...
"Ik wil naar jou toehoe!" snikte mijn dochter in de telefoon. Mijlenver weg van haar hoor ik het aan. Ik ik Voorburg. Zij in Den Haag. Had ik nou maar niet gebeld. En dan ga ik vanavond ook nog naar de bios. "Alles is Liefde"... Dan is liefde vast ook "met een gebroken hart in de bioscoop zitten"...
Romantische komedie naar een scenario van Kim van Kooten waarin alles om liefde draait in alle denkbare combinaties
Liefde is als Sinterklaas, je moet erin geloven, anders wordt het niks. Klaasje (Wendy van Dijk) krijgt een jonge minnaar nadat ze gescheiden is van Dennis (Peter Paul Muller) die haar bedroog met Sarah (Chantal Janzen), de juf van hun zoontje. Badmeester Victor (Paul de Leeuw) verheugt zich op zijn huwelijk met Kees (Daan Schuurmans) die de weekenden liever met zijn groepje vrienden doorbrengt. En de single Kiki (Carice van Houten) droomt van haar prins op het witte paard, maar weet niet dat een echte prins (Jeroen Spitzenberger) een oogje op haar heeft. Terwijl 5 december nadert en alle liefdeslijnen bij elkaar komen via de mysterieuze Sinterklaasfiguur Jan (Michiel Romeyn), lijken de liefdesperikelen te worden overwonnen...
Mama eet achter de computer een boterhammetje en drinkt een kopje thee. Papa ligt met Isabel te keten in bed. Zij hebben vandaag heus herfstvakantie (want: papa heeft zijn wekelijkse papadag en Isabel hoeft niet naar de peuterspeelzaal) en mama moet vandaag heus werken.
Mama leest wat bij in de mailboxen en kijkt stiekem nog even naar wat foto's van Het Huis. En dan gebeurt het: mama smelt bij het horen van prachtig gezang uit de slaapkamer. Isabel zingt met een hoog stemmetje:
Ojajalee… Ik voel je zo zo Ojajalee… Zing met ons mee Oh ja, oh nee!
'k Heb eindelijk een achtbaan gevonden die me niet bevalt. Pff, het willen kopen van een huis terwijl je zelf nog een huis te verkopen hebt valt nog heel niet mee...
Iemand interesse in een knus 3/4-kamer appartementje in een van de gezelligste straten van Den Haag?
Wauw... het huis is nog mooier dan op de foto's die we gezien hadden. Als een warme jas die we aantrokken. Hoewel de grootte van de woonkamer iets tegenviel, heeft het huis in bijna elke kamer een joekel van een ingebouwde kast. Super dus, we kunnen veel spul erin kwijt.
Isabel liep boven rond, stapte een kamer binnen en zei "... en dit is mijn kamer!" Ook zij vond die ingebouwde kasten reuze handig, maar dan met name als verstopplekje.
Dus: nu breken er in huize Pieuwvogel spannende tijden aan. Onder voorbehoud van financiering brengen we vanavond een bod uit en noemen een datum waarop we erin zouden willen. Dat zal in het voorjaar van 2008 zijn. Niet dat ik niet vanavond al m'n matras op wil pakken en daar wil slapen... maar we hebben natuurlijk nog een huis te verkopen en willen niet met dubbele lasten komen te zitten.
Goh. Zo ben je niet echt op zoek naar wat anders en zo kijk je uit nieuwsgierigheid (Hee, een te-koop-bord aan de overkant, even kijken wat het doet...) even op een makelaarssite en sta je midden in je droomhuis te kwijlen... ik hou jullie op de hoogte!
Isabel en ik komen net terug van een fijn wandelingetje. Wat is het heerlijk weer! We gingen naar de supermarkt en liepen met een grote omweg (en langs "ons" dubbele bovenhuis) weer terug. Eenmaal thuis vroeg ik Isabel of ze lekker wat kruidnootjes wilde. "Nee!" riep ze, "We hebben toch aardbeien gekoft?" En dus zit ze nu aan een schaaltje aardbeitjes. En ik ook!
Op dit moment kijk ik afwisselend op m’n beeldscherm en uit het raam. Als ik een beetje op m’n tenen sta en m’n hoofd een beetje schuin hou kan ik mijn nieuwe liefde precies zien: "ons" dubbele bovenhuis.
De woning waar het om gaat heeft m’n voorliefde voor dubbel bovenhuizen weer helemaal doen opleven. Who needs huizen-met-een-tuin, ik wil precies dit huis. Zucht, zucht, diepe zucht.
Over twee uur zijn we binnen, we mogen de woning bezichtigen. En dan maar hopen dat de eerdere kijkers absoluut niet enthousiast zijn of in elk geval dat ze het huis veel en veel te duur vinden. Want ik wil het, ik wil het, ik wil het. Duimen jullie voor ons?
Bovenop onze kast staat 'ie: De Zak Van Sinterklaas. Om onze goedheiligman bij te staan geef ik m'n ogen deze tijd goed de kost. Ik spit speelgoedfolders door en speur naar leuks in (speelgoed)winkels. En ik hou erg (heel erg) in mijn achterhoofd dat het niet te gek moet worden. Ten eerste omdat ik van mening ben dat het nooit te gek moet worden en ten tweede omdat Isabel pas twee jaar is. Het zal haar een biet zijn of ze twee, vier of zes cadeautjes krijgt. Weet zij veel. Maar omdat ze cadeautjes krijgen toch wel leuk vindt en omdat ze altijd zo dankbaar speelt met wat ze ook gekregen heeft (gisteren: een nepdrol... ) kan ik het soms niet nalaten toch nog iets te kopen of op haar verlanglijstje te zetten.
Zo zag ik een reclame van de Hema, alwaar ze een prachtig kabouterspeelhuis in de aanbieding hadden. Van achttien voor twaalf euro. En daarbij had ik nog een 15-procent-korting-sticker. Voor tien euro en twintig cent mocht ik hem zo meenemen dus. Welke mama-met-gat-in-haar-hand zou dat kunnen weerstaan?
En toen vanmiddag, tijdens m'n pauze. Ik ging naar het winkelcentrum en belandde wederom in de Hema. (Was ik het, die vorige week een sollicitatie had gestuurd naar een organisatie midden in een industrieterrein in Woerden? Tss. Onvoorstelbaar. Voor een Miss Shop-a-holic is een organisatie gevestigd naast een gezellig winkelcentrum toch een veel plezierigere werkomgeving?!) Maar goed, ik zag een serviesje. Niet zomaar een serviesje, nee... het was een soort Knofjeservies. Maar dan roze. En in een picknickmandje. Thuis heb ik nog een stukje Sinterklaaspapier over. Zonde om dat te laten liggen ja toch? En dit serviesje past er precies in...
Doe Een Wens zit in mijn hart. Vanaf het moment dat ik een aantal jaar geleden vrijwilliger was en van dichtbij de wensen van Nikki, Tim en Brigit mee heb mogen maken, zit die organisatie altijd ergens in een laatje in m'n hoofd. Toen ik stopte met vrijwilligerswerk wegens tijdgebrek en wegens mijn eigen wens zoveel mogelijk te genieten van Isabel, bleef ik Doe Een Wens volgen. Regelmatig keek ik of er vacatures waren. Die waren er meestal niet. En als ze er waren, waren ze niet voor mij bestemd.
Tot 4 oktober. Ik keek en ik zag een vacature voor secretaresse. Minimaal 32 uur. Reageren tot 25 september. Hmm. Ik mailde de Office Manager van Doe Een Wens, die ik "van toen" nog kende. Ik schreef hoe jammer ik het vond dat ik de vacature nu pas zag en bovenal dat het een fulltime functie betrof. Ze mailde terug. Ze zochten óók een secretaresse voor minder uren. En als ik m'n CV stuurde, dan zou ik nog mee kunnen in de ronde. Wauw.
Ik kreeg er de kriebels van. Eigenlijk zit ik gewoon wel op mijn plek bij Unicef. Ik werk daar al bijna zeven jaar. Leuke functie, leuke collega's... Toch keek ik niet voor niets zo af en toe op de vacaturepagina van Doe Een Wens. Het lijkt me een heel fijne organisatie om bij te werken. En dus kon ik niet anders dan m'n CV sturen. Met snel getypte maar - al zeg ik het zelf - goede brief erbij. Hup, met één druk op de knop waren ze weg. Ik was er beduusd van. Ik - niet op zoek naar een andere baan - had gesolliciteerd. Goh.
Een dag later, op een vrijdag, werd ik uitgenodigd voor een gesprek op de eerstvolgende maandag. In Woerden. Ook zoiets: ik werk nu een klein halfuurtje trammen of fietsen hiervandaan. En nu had ik gesolliciteerd bij een organisatie in Woerden! Het zou betekenen dat ik drie keer in de week een heel eind met de trein zou moeten reizen.
Maandag ging ik op weg. Gewapend met een muziekje en een boekje zat ik in de trein. Het was rustig en ik zat prinsheerlijk op een plekje voor twee bij het raam. Ik besefde me wel dat het er tijdens de spits anders uit zou zien. Ik kwam in Woerden aan en werd verwelkomd door een schitterend zonnetje. Een warm welkom.
Het gesprek begon wat later dan gepland, omdat een voorgaande afspraak wat uitliep. Geen probleem, want ik las Wenskranten. Krantjes vol verslagen van geslaagde dagen. De ene wens was nog mooier dan de ander. En ineens kwam ik een wens tegen van een jongetje dat er niet meer was. Tijdens de wensvervulling was al duidelijk dat het jongetje er niet heel lang meer zou zijn. Bah. Ik kreeg kippenvel en toen ik het verslag helemaal gelezen had, zat ik met tranen in m'n ogen. Er kwam iemand de trap af. Tranen terugduwen, even omschakelen. Ik mocht mee.
Wil ik dit, wil ik dit nu echt? Die gedachte had me vanaf donderdagmiddag tot en met een uurtje geleden constant bezig gehouden. "Het lijkt me prachtig om bij Doe Een Wens te werken." Punt. Dat was het voornaamste dat op mijn lijstje met "voors" stond. Het lijstje "tegens" was langer. In Woerden in plaats van in Voorburg. Onzekerheid versus zekerheid: ik weet wat ik heb, maar wat krijg ik daar? En dat zou dan nog onderverdeeld kunnen worden in contract, arbeidsvoorwaarden, collega's, werkzaamheden en ga zo maar door. En toch: het lijkt me wel prachtig om bij Doe Een Wens te werken!
Toen het gesprek achter de rug was, wist ik niet wat ik ervan moest denken. Kon ik die mensen zien als toekomstige collega's? Voelde ik me er thuis? Hadden zij mijn getwijfel kunnen merken in de antwoorden die ik gaf?
Gisteren zat ik op mijn werk. Wat ongemakkelijk. Het liefst had ik mijn directe collega's verteld wat ik had gedaan. Ik durfde het echter niet en vond het onnodig. Ik durfde niet, omdat ik zeker wist dat ze het zo ontzettend niet leuk zouden vinden. En ik vond het onnodig, omdat ik tenslotte helemaal niet wist of ik wel voor een tweede ronde uitgenodigd zou worden. En: ik ben niet echt op zoek naar een andere baan, ik wilde alleen precies dit een kans geven. Omdat Doe Een Wens in mijn hart zit. Dieper dan Unicef, als je het over "het doel op zich" hebt. Als dit niks zou worden, zou ik m'n collega's voor niets ongerust hebben gemaakt.
Ik wachtte af. Heel de dinsdag. En het was gek, maar ik hoopte op een afwijzing. Dat zou gemakkelijk zijn. Dan hoefde ik zelf die zware beslissing niet te nemen. Want zou het me bevallen, zo'n eind verder weg van Isabel? Wat als er iets zou zijn met haar op school? Voor ik dan bij haar zou zijn... Toch hoopte het warme plekje diep ik mijn hart natuurlijk wél dat ik die baan zou bemachtigen. Erg dubbel allemaal.
En toen kwam er een bericht van Doe Een Wens in mijn mailbox binnen. Helaas moet ik je mededelen dat we niet met je verder gaan in de 2e ronde omdat we voor een andere kandidaat hebben gekozen. Jammer. Pech. En toch ergens ook best een beetje fijn. Ik blijf op mijn vertrouwde plekje, bij mijn vertrouwde collega's en doe m'n vertrouwde werk. En ik blijf Doe Een Wens een warm hart toedragen. Op een andere manier...
Kom op, lieve mensen, we moeten naar één! Wisten jullie al dat je elke dag je stem opnieuw uit kunt brengen voor ons? Doen hoor, levert leuke logjes op als we winnen!
GRONINGEN - Anky van Grunsven is zondag lichtgewond geraakt bij een val van haar paard. De Brabantse dresuuramazone, die zaterdag in Oslo nog de kür won, gaf in Groningen een clinic, waarbij het incident gebeurde.
Ze werd op de rug van de 12-jarige, door de omstandigheden niet goed losgereden Nelson met zoveel enthousiasme ontvangen dat het dier schrok en haar uit het zadel wierp. Van Grunsven liep een stel pijnlijke ribben en een gekneusd rechterbeen op. (NU.nl)
Naar een tip van één van de plaaggeesten uit de Orschi Family...
De Van Oorschotjes zijn zoals jullie konden lezen toch best wel een gezellig stelletje zo bij elkaar. Eigenlijk verdienen we best wel de titel "Gezelligste familie van Nederland (en omstreken)" Helpen jullie ons die titel te krijgen? Stem op ons!
Kort nadat het voorval met de driftige Chouffe-kabouter had plaatsgevonden (zie een aantal logjes geleden) voelde ik die consumentenborrels in m'n buik. Bah, wat waren we onjuist behandeld door die man. Als ik thuis was, zou ik ze eens een brief gaan schrijven. Of ik dat echt zou gaan doen betwijfelde ik, want zelfs al een kwartiertje later waren de consumentenborrels alweer verdwenen en concentreerde ik me alweer op heel wat anders (de aankomende paardrijtocht... *ahum*) En ook toen ik thuis was stelde ik het moment van schrijven uit. Immers: was het nodig om nu precies dat negatieve puntje uit het weekend te halen en weer uit te kauwen op papier? Kreeg ik daar nu juist niet veel negatieve energie van? Toen bedacht ik me dat er nog meer mensen dat café zouden bezoeken in de toekomst. En die mensen gun ik een hartelijker contact met de eigenaar dan wij hebben gehad. Toch maar schrijven dus. Ik klaagde over de driftige man die ons zulke onplezierige momenten had bezorgd, maar ik complimenteerde ook over al de rest: want bovenal hadden we het er tenslotte fijn.
Ik verzond m'n klachtenmail en hoopte er het beste van. En het beste kwam, vandaag! Een fijn antwoord, we kunnen tevreden zijn met deze goede service!
Geachte Mevrouw van Oorschot,
Uw klacht dd. 5 oktober 2007 heb ik goed ontvangen, en ik dank u daarvoor. Ik heb uiteraard mijn enquête gehouden.
Wees zeker dat wij alles willen doen om aan onze bezoekers mooie momenten te laten beleven, tijdens de Brouwerij rondleiding, en de degustaties die de rondleiding volgen.
De horecazaak waarover u het heeft, is eigenlijk niet onze officiële Taverne (die zich achter de Brouwerij bevindt), maar wel een zelfstandige zaak: Café du Chera. De uitbaters, “Nounou” en Sylvie, zijn zeer enthousiast om bezoekers te verwelkomen. Maar het blijkt dat wat “Nounou” (een theatrale ardense man) niet kan hebben; is dat iemand zich moeit met zijn dieren. Hij zegt dat zij drie keer per dag eten en drinken krijgen. Maar dit verontschuldigt zeker niet zijn gedrag tegen uw groep.
Daarom willen wij u, in de naam van Nounou en die van de Brouwerij, onze verontschuldigingen aanbieden.
Wij zullen u binnenkort een CHOUFFE-pak sturen, om uw ontgoocheling proberen te verminderen.
Het was weer een schooldag vandaag. Vanmiddag wandelden Isabel en ik vrolijk naar haar klasje. Ze was moe. Logisch, want ze had niet geslapen. Normaal slaapt ze 's middags en de vorige keer dat ze op maandagmiddag naar school ging had ze 's morgens een uurtje getukt. Nu had ze slechts een poging daartoe gedaan, maar... die was mislukt. Het eerste waar ze dus om vroeg in de klas was haar clowntje. Gelukkig mag dat gewoon als je nog zo klein bent. En kus, nog een kus... en daar ging ik. Twee tellen later liep ik langs het raam en gluurde ik stiekem naar binnen. Daar stond ze. M'n kleine grote meid. Bij een tafeltje, met haar duim in haar mond en haar clown onder haar neus gedrukt. Agos...
Ik vermaakte me met een supermarktbezoek en de nieuwste "Groter Groeien" (tja... als je geen kind in huis hebt moet je er maar over lézen zo had ik bedacht) tot het weer tijd was om Isabel op te halen.
Ze zat aan tafel, samen met de andere kindjes. Toen ze me zag keek ze naar de juf en toen de juf het startsein had gegeven sprong ze op en rende naar me toe. "Ik miste jou!" zei ze ernstig (maar later bleek dat dit de eerste dag was waarop ze geen enkel moment gehuild heeft) "Ik jou ook! Ga je lekker met mama mee?" Ik hielp haar met haar jas en fluisterde haar in dat ze haar juffen maar netjes een handje moest geven. Toen ze dat gedaan had, zei ik "Zeg maar 'Dag allemaal!' tegen de kindjes" en dat deed ze. Eén van haar klasgenootjes liet haar echter niet zomaar gaan. Hij wapperde met z'n handen alsof hij wilde zeggen "Ho maar wacht dat gaat zomaar niet!" en stapte op haar af. Z'n armpjes sloeg hij helemaal om z'n kleine vriendinnetje heen en Isabel kreeg een dikke kus op haar wang. Triomfantelijk glimlachend keek hij omhoog naar mij. Mijn mini-schoonzoon. En dan te bedenken dat dit mannetje dus níet Nigel was, van wie Isabel de vorige keer zo'n warm afscheid kreeg...
Martijn en ik deden een wedstrijdje wie-kan-het-mooiste-spelen-en-zingen tegen Jeroen en Ruud. Bert was jurylid. Eérst waren Jeroen en Ruud al zo flauw en onbeleefd om ons prachtige optreden te verstoren met hun ongein en vervolgens (toen het nóg later werd en Jeroen en Ruud met hun verlies naar bed waren gegaan) liet jurylid Bert ons in de steek door gewoon in slááp te kukelen terwijl wij zo mooi aan het zingen waren... how rude!
*zucht* Ik kan maar één conclusie trekken: Martijn en ik zingen slaapverwekkend mooi... (maar ja ach... als je daar talentenjachten mee kunt winnen... ik bedoel: de tegenstanders gaan naar bed, juryleden vallen in slaap... tegen de tijd dat iedereen weer wakker is zit jij al met je trofee op de bank...)
De Orschiband live in actie tijdens Ardennenpop 2007 (eh... nou ja... in het huisje... je snapt wel wat ik bedoel, toch?) Volgens mij is dit voor het eerst dat er foto's van de Orschiband op internet te bewonderen zijn. Er is wél al veel over geschreven. En er gáát binnenkort nog meer over geschreven worden. Hè, Bert?
Vrijwel dagelijks word ik eraan herinnerd hoe ik van het paard geslingerd werd. Is het niet door een flauwe opmerking van Jeroen, dan is het wel door de (overigens wel wegtrekkende) spierpijn of blauwe (gele, groene...) plekken die ik heb.
Net, onder de douche, dacht ik er nog eens over na. In het begin van de tocht vond ik het paardrijden wel aardig, maar niet zo hartverwarmend leuk dat ik het een must vond voor verdere Ardennenbezoekjes. Ik vond het wel leuk, maar dan meer om een keer gedaan te hebben.
"Zou ik het nog eens doen, nu zo na die val?" vroeg ik mezelf terwijl het warme water op m'n hoofd kletterde (ja, ik práát sinds een week met mezelf... zou het iets met de klap te maken hebben?) Ik bedacht me dat ik in de toekomst, als Isabel wat groter is en tóch ook paard wil rijden, ik best mee zou kunnen gaan. Als we maar caps op hebben.
Maar nu kan ik jullie melden dat je mij nooit meer op een paard zult zien. Afgedroogd en wel zat ik op de bank. De telefoon ging. Het was mijn opa. Zelf had hij vroeger vaak paardgereden. Samen met mijn oom Ton. Hij vertelde me - met de schrik nog in zijn stem, hij wist het waarschijnlijk nog niet zo lang - dat hij eerst wel dertig lessen binnen had gehad voor hij naar buiten mocht met het paard. Iets wat ik overigens van alle ervaren paardrijders in m'n omgeving hoor, dus ergens is het ook wel belachelijk dat onze zuiderburen er zo gemakkelijk over doen. Ik had wel een dwarslaesie kunnen krijgen, voegde hij er in een sneltreinvaart aan toe. "Ja, ik weet het, opa... ik had zelfs wel dood kunnen zijn, dat besef ik me nu wel hoor!" antwoordde ik eigenwijs en ik voelde me net die puber van toen. "Ga maar niet meer paardrijden hoor. Beloof je me dat je nooit meer zomaar op een paard stapt?" "Ja..." het was eruit voor ik er erg in had. En belofte maakt schuld. Dus. Nou jongens, zal ik dan volgend jaar maar soep gaan maken in de tussentijd?
Maarreh... Martijns voorstel vond ik trouwens ook wel goed... volgend jaar quadrijden! Daar heeft m'n opa niets van gezegd en een quad kan niet zomaar op hol slaan! (Toch?)
Er móet een Engeltje op mijn schouder zijn meegereden afgelopen zondag; dat kan niet anders. Hoe meer m'n blauwe (gele/groene...) plekken wegtrekken, hoe meer het besef komt dat ik zo'n mazzel heb gehad... Ik wist me namelijk vaag een ongeval met een paard te herinneren, iets van vorig jaar. 'k Heb even gegoogled en het nare bericht (van augustus 2006) gevonden.
Vrouw dood na val van paard HILVERSUM - Een 40-jarige vrouw uit Loosdrecht is in de nacht van woensdag op donderdag bezweken aan verwondingen die ze had opgelopen bij een val van haar paard. Dat heeft de politie donderdag laten weten. De valpartij vond plaats toen de vrouw samen met een 14-jarige meisje een rit maakte in Hilversum. Het paard van de vrouw schrok waarschijnlijk ergens van waarna het begon te steigeren en de vrouw uit het zadel werd geslingerd. Ze werd met hoofdletsel naar het ziekenhuis gebracht waar zij later overleed.
Ik krijg er kippevel van. En tegelijkertijd denk ik terug aan het moment vóór we vertrokken. Wat bezielde me eigenlijk om zonder cap op stap te gaan? Ik weet het wel, het aanbod was niet bepaald denderend. De caps waren smoezelig en bovendien waren er maar twee bij waarvan de riempjes dicht konden (en die twee waren nog te klein ook) Voor "Had ik maar..." kan het in een oogwenk te laat zijn...
En dan te bedenken dat Isabel later ook van die enge dingen wil gaan doen (of niet misschien... misschien gaat ze wel alleen maar gewoon op ballet) "Isabel gaat in elk geval nooit paardrijden!" riep ik stellig en tegelijkertijd besefde ik dat dat onzin was. Als ze dat later leuk zou vinden, dan mag ze best. Anders kiest ze misschien wel hockey. Of voetbal. (Als ze maar geen voetballer wordt... ze schoppen haar misschien halfdood...) Alleen bewaart mama goed haar Foto van De Val. Om Isabel later goed Het Belang van De Cap uit te kunnen leggen. En om dan stiekem te hopen dat ze dan gewoon op ballet wil...
Update Wat een hoop ellendige nieuwsberichten kom je tegen als je op "val van paard" googled...
Meisje in kritieke toestand na val van paard Delft - Een 9-jarig meisje uit Delft, liep donderdagmiddag 23 augustus een scheur in haar schedel op toen zij bij een manege aan de Rotterdamseweg van een paard viel. Bij de val kwam het meisje met haar hoofd op de klinkers terecht. De traumahelikopter kwam direct ter plaatse om het meisje te behandelen. Hierna is zij onder begeleiding van motorrijders naar het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam begeleid. De toestand van het meisje is momenteel kritiek.
En zelfs: Val van paard mogelijk doodsoorzaak Toetanchamon Na meer dan drieduizend jaar zou eindelijk de doodsoorzaak van de jonge Egyptische farao Toetanchamon bekend zijn. Volgens de Britse krant The Guardian kwam een internationaal onderzoeksteam onder leiding van de Egyptische radioloog Ashraf Selim tot de bevinding dat alles terug te voeren zou zijn tot de val van een paard, met een gecompliceerde breuk als gevolg.
De rit met het treintje was erg leuk en gezellig. Isabel vond het helemaal prachtig. En ze heeft er nog vijftig cent aan overgehouden ook (kleptomanie zit kennelijk in de familie, nietwaar Peet?)
De meesten van jullie weten het al: Isabel is een grote bofkont met twee overgrootvaders! Met de ene, Opapa, zit ze hier op de wip (niet op deze foto, maar wél op de wip: Oma Els - aan de andere kant dus)
Als je een beetje méér vuilnis hebt geproduceerd dan je kwijt mag na zo'n weekend, dan moet je creatief zijn. Zo kon het gebeuren dat wij na ons familieweekend met één busje en vijf volgauto's een parkeerplaats langs de snelweg op reden. We stapten uit, deden de klep van de bus open, daar kwamen nog een páár zakjes vuilnis uit die werden verdeeld over wat familieleden, die elk een hoek uitrenden om hem in een vuilnisbak te droppen. In de tussentijd had Jeroen "Heb je even voor mij/Frans Bauer" gevonden op de autoradio en de volumeknop wat naar rechts gedraaid. Terwijl de vuilnisverdelers weer terug naar de basis kwamen, begon de rest van ons alvast aan een polonaise.
Nog geen vijf minuten later reden we de parkeerplaats weer af. We kwamen nog langs een automobilist, die "rustig" z'n krantje las en een boterhammetje at. Hij keek ons zeer geërgerd na. We hebben dus geen vrienden gemaakt daar... maar ach, we hebben elkaar...
Laat ik nou denken dat ik jullie geen voor- en nafoto's kon laten zien... het zou immers wel heel wreed zijn om een foto te maken van het moment dat ik daar lag te creperen. Nou, niets is minder waar hoor...
Vóór
Ná
In mijn beleving stond m’n lieve zwager dus gelijk aan mijn zij en maakten de rest van m’n lieve familieleden zich gelijk ontzettend zorgen over mij, maar nu zie ik dat de werkelijkheid toch anders is. Ik lig daar minutenlang (waarschijnlijk bewusteloos – vandaar dat ik het niet meer weet) op de grond, midden tussen de ramptoeristen, Ron schiet op z’n gemak nog even een plaatje (altijd handig voor de surprises – en dan achteraf heel schijnheilig “oh… zie ik ineens deze foto ertussen zitten... goh, toevallig he?”), Martijn vraagt Ron of ‘ie het er goed op heeft staan, Ron kijkt rustig even op het schermpje, zoomt in, kijkt nog even goed en roept naar Martijn “Ja, hoor, staat erop, ga nou maar even kijken of het erg is!”
Tss. Mooi is dat…
Goed, goed... als je goed kijkt zie je dat ik de teugels met één hand nog vast heb en dat de foto daarmee dus eigenlijk toch gewoon een toevalstreffer is... Laten we het daar maar op houden... dan kan ik met een gerust hart blijven zeggen dat ik toch wel heel veel van m'n schoonfamilie hou en dat ik hoop dat er nog héél véél van dit soort weekenden zullen volgen!
Het familieweekend zit er alweer op. Wat jammer! Het is weer omgevlogen en dat betekent automatisch dat we het weer ontzettend naar onze zin hebben gehad. Lachen, eten, drinken, spelletjes spelen én heuse avonturen beleefd.
Paardrijden Zo heb ik een moment van spanning ingebracht door van m'n paard (jaja, we gingen paardrijden!) te kukelen. Met veel mazzel, want het had veel erger kunnen aflopen, ben ik er met een paar bulten en een hoop blauwe plekken vanaf gekomen. Dat ik viel had trouwens niet louter en alleen met mijn eigen onhandigheid te maken, hoor. Mijn paard wilde het paard van Martijn inhalen en het paard van Martijn had daar geen zin in. Die maakte mijn paard duidelijk dat dat niet de bedoeling was. Mijn paard schrok, of werd gewoon baldadig (het was trouwens ook een eigenwijsje), maar hoe dan ook: hij maakte een vreemde sprong waardoor ik een zwieper kreeg. Ik herinner me het moment waarop ik dacht "Oh God, daar ga ik" en direct daarop het moment waarop ik mijn hoofd op de stenen voelde knallen. Gelukkig was de rest van mij al eerder op de grond terecht gekomen, m'n hoofd kreeg slechts het laatste klapje maar toch: op van die keien komt dat hard aan. Er ging van alles door me heen. Niet m'n hele leven hoor, want ik had wel al in de gaten dat ik dit ging overleven... Maar ik wilde alles wél volgens het boekje doen. Ik voelde m'n benen trillen van de schrik en had ontzettend pijn aan mijn hoofd. Reddende engel Martijn was gelukkig snel van zijn paard gesprongen om mij tijdens dat helse moment bij te staan (overdrijven is ook een vak, ik weet het… maar toch…) Intussen zat de rest van de groep nog op de rossen. Een paar omdat ze bij God niet wisten hoe ze eraf moesten komen en een paar simpelweg omdat ze orders hadden gekregen te blijven zitten: allemaal afstappende mensen zou een hoop onrust met zich meebrengen en dat zou de paarden wel eens in paniek kunnen brengen. Logischerwijs maakte iedereen zich zorgen, zeker ook omdat het erger leek dan het was omdat ik bleef liggen. En dat kwam weer omdat ik uit de boekjes weet dat als je zo’n smak hebt gemaakt je weet-ik-het-wat-voor letsel op kunt lopen aan je nek… of rug… of weet-ik-het-waar. “Blijven liggen!” is dan altijd het advies en ook Martijn (jaja, ik luister goed naar mijn zwager) zei “Blijf maar even liggen” en toen ik uiteindelijk ook één van de begeleidsters hoorde zeggen dat ik beter kon blijven liggen toen deed ik dat maar. Toen we hadden vastgesteld dat ik geen afschuwelijke open wonden had, kon ik rustig gaan zitten. En staan. En weer op het paard klimmen. ‘k Had er niet veel zin meer in met m’n bonkende hoofd en zere gewrichten, maar ja: ‘k had weinig keus en laten we wel wezen: het was prettiger dan een traumahelicopter. De laatste twintig minuten van de tocht hield ik angstvallig Martijns paard in de gaten. Heel even wilde mijn paard er weer op af maar gelukkig ging dat goed. Want ik was me ineens erg bewust van het-kunnen-vallen en kon het ook niet meer laten om elke keer de grond te bestuderen. Asfalt… keien… geen fijne plekken om nog eens gelanceerd te worden.
De boze heks Dan was er nog het avontuur bij de brouwerij van het Chouffe Bier. We wilden wel eens kijken hoe dat bierproces in elkaar zat en meldden ons op zaterdag bij de receptie. Helaas was het niet mogelijk om die dag te gaan, maarrr: de volgende ochtend was er wel een mogelijkheid. Gelukkig! Wij stonden dus vroeg (doch fris en fruitig en vooral ook vrolijk*) op en gingen op pad. We waren eerder dan de gids en toen deze dame uiteindelijk kwam bleek dat er een dubbele boeking was gedaan. De mevrouw in kwestie vertelde ons bits (en wij maar denken dat Belgen altijd zo vriendelijk zijn) dat het absoluut niet mogelijk was de rondleiding te doen. Ze had immers al een groep. Oeps. Dat zei ze nu nét tegen de verkeerden. Zelf hield ik me op een afstandje (Jeroen schaamt zich altijd voor mij als ik assertief ben in het openbaar) en nam Isabel op schoot, terwijl ik haar vertelde dat er een Boze Heks was gekomen die ons had laten weten dat we niet naar binnen mochten. Een paar anderen uit de groep gingen met Hanneke Tanneke naar binnen en hebben vriendelijk doch dringend duidelijk gemaakt dat ze het toch eigenlijk niet kon maken ons in de kou te laten staan. Afspraak is afspraak. En het hielp, we mochten mee en vormden met de andere groep één hele grote groep die om beurten de ruimtes naar binnen mocht. Onderweg naar de eerste ruimte vroeg Isabel me: "Waar is nou die heks?" Euh... tja...
Driftige kabouter Bij de rondleiding van Achouffe kregen we ook een drankje aangeboden. Dat konden we halen bij het eigen restaurant van de brouwerij. We zaten heerlijk in het zonnetje te genieten van onze biertjes/chocomelletjes/enzo. Vlak voor we weggingen kregen een paar van ons echter een aanvaring met de kroegbaas (een raar uitziend mannetje... met een grote baard en een geel pakkie 'an) De hond van deze kroegbaas liep buiten en Wendy had gezien dat hij een lege waterbak had. Met de beste bedoelingen van de wereld vroeg ze binnen aan de kabouterachtige of hij de bak wilde vullen. Waarop hij ontzettend lelijk tegen m'n schoonzus uitviel. Even later liep hij razend en tierend naar buiten om daar met driftige handgebaren nog maar eens duidelijk te maken dat het niet de bedoeling was dat iemand anders zijn hond water zou geven. Tss. Gelukkig is Jeroens Frans "magnifique" en dus is hij binnen nog even gaan melden dat hij zo'n houding volstrekt onnodig en onbeschoft vond en dat ze daar onze familie echt nóóit meer terug zouden zien.
En verder? Verder hebben we vooral lekker plezier gemaakt. Zoals ik zei veel lachen, eten, drinken én niet te vergeten: muziek maken. Lekker met m'n man, schoonvader, zwager, schoonneef, schoonooms en schoontante (en af en toe een gastoptreden van iemand anders uit de familie) om de tafel zitten met ons eigen "Songbook" binnen handbereik en in gedachten Ahoy toe te spelen/zingen. We worden steeds beter hoor, echt! Dusseh... als je eens een feest of partij hebt: de Orschiband is te boeken!
Vier het Sinterklaasfeest eens anders op school. Verras uw Sinterklaascommissie en de kinderen met ‘Het ridderpaard van Sint’, het Sinterklaaspakket van Doe Een Wens.
Doe Een Wens pakt samen met Sinterklaas ook dit jaar weer uit. Begin september heeft iedere basisschool weer een geheel nieuw prentenboek ontvangen. En net als vorig jaar kan daar een lespakket bij besteld worden. De Sinterklaascommissie van uw school organiseert er eenvoudig een onvergetelijk Sinterklaasfeest mee. Vorig jaar reageerden maar liefst 2200 basisscholen!
Sinterklaas en Doe Een Wens Met het nieuwe prentenboek vraagt Doe Een Wens opnieuw op een speelse en creatieve manier aandacht voor haar werk. De opzet van het lespakket ‘Het ridderpaard van Sint’ heeft als doel: gezonde kinderen op een andere manier naar het Sinterklaasfeest leren kijken. Het pakket geeft scholen materiaal in handen om het Sinterklaasfeest eens anders te vieren. De nadruk ligt daarbij zeker niet op het ernstig ziek zijn. Sinterklaas is voor veel kinderen de grootste wensvervuller van het land. Voor zieke kinderen is dat Doe Een Wens. (Meer informatie: Doeeenwens.nl)
@ 
) kan ik het soms niet nalaten toch nog iets te kopen of op haar verlanglijstje te zetten.
