GEDICHTJE
Veel fijne herinneringen
verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden
voor altijd in ons hart
Dag papa...
WOORDEN * mama van Isabel! * theedrinken * zorgzaam * chocolaatjes * veel en warm douchen met lekkere schuimpjes en zeepjes * drinkontbijt * zee * vers grapefruitsap * kat uit de boom * M&M's * appelsap * CSI * geen rijbewijs * stukjes rijden met Jeroen * Sateetjes eten (bij The Old Jazz) * winkelen * lente * ZOMER * herfst * WINTER * veel prutseltjes in huis * vakantie vieren * opruimerig * één meter negenenzeventig en een half * haat de tandarts hoewel hij erg vriendelijk is * winkelen * kaartjes sturen * internetten * wijntje * gek op dieren * PRETPARK * Wil zo graag een muziekinstrument kunnen spelen * CABARET * dierentuin * ongeduldig * Kippling * MAROUSSIA * met het dekbed op de bank liggen * eigenwijs * fluitende vogeltjes * grote voeten * duizend kleurtjes nagellak * lenzen * voor 's avonds een brilletje * zon * veel bloemen in huis * elke maandag en woensdag vrij * flexibel * denker * uitslapen * tijdschriften lezen * PIZZA (van de Pizzahut) * NIEUWSGIERIG * chineesje halen * géén héél af en toe Frans Bauer * wèl Bløf, Lichterlaaie & Acda en de Munnik * wèl The Eagles, The Rolling Stones & Simon and Garfunkel * ZINGEN (niet mooi - nou en?) * tevreden * véél zekerder dan vroeger * met plantjes en aarde rommelen op het balkon * Triominos spelen * herinneringen ophalen *
Amerikaanse verkopers van vuurwapens richten zich op een nieuwe doelgroep. Met roze wapens willen ze vrouwen verleiden tot de aanschaf van een exemplaar. De Gander Mountain Hunting Store in Waukesha, Milwaukee, heeft een voorraad roze vuurwapens opgeslagen. Met de slogan: 'Shoot like a girl if you can!', worden ze aan de vrouw gebracht. Volgens uitbater Chris Hanson richt de winkel zich op meisjes en vrouwen die interesse hebben voor jagen. "Vrouwen schieten graag, maar ze willen er tegelijkertijd ook mooi uit zien", zegt Jim Astle uit Barab. Hij biedt ook een roze collectie aan in zijn winkel. "De mannen vinden het maar niks", besluit hij. (WaarMaarRaar.nl)
Oh dan zou ik wel een roze handgranaat willen. Met diamantjes erop. En ook eentje in de vorm van Mickey Mouse. *zucht* Ach, ach, ach... waar gaat het toch naartoe in de wereld?
'k Had het vaag zien staan op de ruit van de week: Juf Zabeena. Toen ik binnen kwam en daar, naast juffrouw Sabine, een andere donkere dame zag zitten nam ik aan dat zij zo zou heten. 't Klonk wel exotisch. Dat ze zich even later voorstelde met Isabel drong eigenlijk niet tot me door.
Vanmorgen zag ik het weer staan op de deur. Juf Zabeena en Juf Elly. Ik sloeg de informatie nauwelijks in me op.
Pas nu begint het te dagen. Juf Elly was er. En juf Sabine. In gedachten zie ik het vel papier op de deur. Juf Elly en juf Zabeena. Za-been. Engels denken. Za-bien. Juf Sabine! Pff... moet ik er nu toch aan gaan wennen dat je dat dus kennelijk heel anders schrijft...
Drie uur moet ik zonder Isabel doorbrengen. Nu is dat niks vreemds op zich, ik ben wel vaker en wel meer uur zonder haar geweest. Maar toch voelt dit anders. Tegen negenen waren we op de peuterspeelzaal. Stralend van het lachen kwam ze binnen. "Wat kijk jij vrolijk, heb je er zo'n zin in vandaag?" riep Juf Sabine. "Ja!" zei onze kleine grote dappere meid.
Isabel stormde op de poppenhoek af. Juf Elly, waar we vandaag kennis mee maakten, nam aan dat ze al gewend was om naar de creche te gaan. "Ze speelt zo makkelijk! Meestal zijn kinderen de eerste paar dagen een beetje stilletjes..."
Terwijl Isabel met boekjes en bordjes de zaal rondliep stond ik er maar een beetje bij. "Wat zullen we afspreken?" vroeg ik de juf. "Ze zou een uurtje blijven, toch? Maar ik denk dat ze wel gewoon de hele ochtend kan blijven, hoor. Het ging maandag toch ook zo goed." Toen ging het in een sneltreinvaart: voor ik het wist kreeg ik nog een dikke kus van mijn dochter, liep ik langs het raam om nog even te zwaaien en een kushand te geven en krijgen en toen... liep ik ineens moederziel alleen terug naar huis...
Dan is het toch net iets minder erg dat er per ongeluk een rode bloes van mij in de wasmachine terecht is gekomen... en er nu hemdjes, shirtjes e.d. knalroze zijn gekleurd...
En Jeroen? Ach... er zat één wit t-shirt van hem bij... en dat kan 'ie nu mooi onder z'n roze overhemd (bah, mannen met roze overhemden... 'k blijf het niks vinden) aan.
Als jullie ook maar half zo nieuwsgierig zijn als ik, willen jullie vast óók wat fragmentjes van Ons Avontuur In Ierland zien... Nou dat kan. Mét excuses voor de beroerde kwaliteit - dit is te wijten aan het feit dat ik het beeld met mijn fotocamera van de televisie heb opgenomen...
We hadden een hoop lol in Ierland. Da's wel te zien...
En hier zijn een hoop mooie plaatjes uit Clare verzameld:
En dan *snik* (nee hoor, grapje: ik ben de emoties nu wel te boven) hier het slotstuk:
Dat we met ons allen nog maar veel in diverse familie-vakantie-filmpjes mogen verschijnen!
Zucht. Diepe zucht. Ik ben nog steeds een beetje onder de indruk van de prachtig gemaakte dvd van onze vakantie in Ierland, "starring" Els, Ron, Marianne, Benno, Carla, Ruud, Wendy, Martijn, Jeroen, Isabel en ik. Hoe prachtig in elkaar gezet! De juiste muziekjes op de juiste momenten en filmpjes en foto's die elkaar vlot afwisselen.
En... ik moet iets bekennen. Als het goed is (want naar mijn idee heb ik het goed weten te bedwingen) heeft niemand het gemerkt vanavond bij de DVD-presentatie, maar... ik kreeg er een beetje tranen van in m'n ogen. "Leaving on a jetplane" klonk bij het zien van de laatste beelden (van het vliegtuiggroepje dat huiswaarts keerde, in de tijd dat wij nog een boot naar Frankrijk namen). De allerlaatste beelden waren van ons Isabelletje. Zwaaiend naar de camera. En toen gaf ze een kushand. Een combinatie van geluid en beeld die de emo-doos in mij naar boven haalde.
Het ultieme compliment voor de maker trouwens. Want (net als bij Titanic... en bij Pay it Forward... en bij Als je begrijpt wat ik bedoel...) een film is voor mij pas echt geslaagd als 'ie wat met me heeft gedaan. Tranen wist op te roepen. Nou, die kwamen er wel. Heel stiekem. Maar waar je in een bioscoopzaal die stiekeme tranen in het restje donker tijdens de aftiteling weg kunt vegen, moest ik ze nu verdoezelen in de verlichte huiskamer van M&W. Nou ja, móest. Ik had ze kunnen laten lopen natuurlijk maar ergens (iedereen zat zo tevreden te lachen) vond ik die maffe tranen van mij niet op z'n plek. En ach, na één keer flink slikken waren ze weg hoor.
Onze Ierlandreis. Zucht. Ik ga gauw nog een keertje kijken!
En dat weekend begint al bijna! Woensdags ben ik al vrij, donderdag en vrijdag heb ik vrijgenomen in verband met allerlei dingen. Wat er op het programma staat?
Vanavond een gezellig avondje film kijken bij Wendy en Martijn. Niet zomaar een film, nee: het is een film met onszelf in de hoofdrol! (Wij allemaal in Ierland!) Morgenavond vieren we Els' verjaardag, donderdagochtend staat de Peuterspeelzaal weer op het programma en vrijdag... vrijdag gaan we eerst koffie drinken (wat was het ook alweer, met een chocoladekoekje en een Tia Maria?) bij Carla en Ruud en daarna met het hele spul op pad naar ons huis-voor-het-weekend in de Ardennen!
Door een jarige Job in Isabels klasje kwam ze vandaag thuis met een heuse traktatie. En wat voor één. Een, in mijn ogen, beláchelijke. Overal waar "te" voor staat is niet goed zeggen ze toch? Nou... dit was té. Véél té!
Begrijp me goed, ik vind het fijn hoor, dat ook mijn dochter niet werd overgeslagen en zo'n grote knapzak mee naar huis kreeg. Had ze bovendien weer wat geleerd. Welke tweejarige weet anno nu al wat een knapzak is?! Isabel wel hoor, nu!!
Die stok... tja, die was niet zo handig. Tien kindjes aan een tafel met allemaal zo'n zwaaiende stok. Niet het toppunt van veiligheid, maar het ging goed. Mede omdat juffrouw Sabine al snel ingreep en de stokken veilig weglegde. Thuis mochten de kindjes de knapzak openmaken en dat was dus ook wat Isabel en ik deden toen wij thuiskwamen. (Oh en om toch al iets op de peuterspeelzaal te smikkelen te hebben had de moeder in kwestie voor iedereen een mandarijn meegebracht)
Wat zou erin zitten? Een doosje rozijntjes of zo? Dat zou leuk zijn! En ja... er zat een doosje rozijntjes in. Maar ook een rolletje drop. En een schatkistje. En een zakje winegums. En een vingerpoppetje. Poeh. Hoe ga ik me staande houden in al dat traktatiegeweld? Zou dit standaard zijn? Nu ben ik wel iemand die het leuk vindt om iets leuks in elkaar te zetten, maar één van het bovenstaande vind ik dan wel genoeg om uit te delen. Of een doosje rozijntjes óf een mandarijntje. Niet uit krenterigheid, maar uit een Algemeen Gevoel van Overdaad Schaadt.
We aten een boterham en dronken een beker melk. Daarna was het tijd voor een plas (maar ze hoefde niet) en was het tijd om kleren aan te trekken (want ze zat nog in pyama na haar slaapje). Een broek, een hemd, een truitje... haren kammen... vlechtje erin... en klaar. "Nou daar gaat Isabel hoor!" riep Isabel vanaf de commode. Ach jee, ja... m'n meisje zei het zelf al: daar ging ze hoor... naar school...
En alles ging goed op school! Ik kreeg van juffrouw Sabine een lekker kopje thee en mocht een uurtje volgen hoe Isabel haar gang ging. In de tussentijd kon ik een ruzietje in de kiem smoren (Isabel en een klasgenootje vonden allebei poppetje Ernie wel erg mooi om mee te spelen) en las ik wat boekjes voor aan een jongetje dat dacht dat ik ook een van de juffen was. Er was nog een andere juffrouw, juffrouw Isabel (ja, mooie naam, he?) en later in de middag zou ook de "hoofdjuf" Thea langskomen om juffrouw Sabine af te lossen (ze moesten vandaag even schipperen, want er waren zieken)
Isabel speelde (natúúrlijk in de keukentjes!) en speelde (ook wat met de diertjes) en was zichtbaar onder de indruk. Na een uurtje spelen was het tijd om alles op te ruimen. Daarna (ik kon er nog geen genoeg van krijgen...) gingen de kindjes allemaal om de grote tafel zitten en kregen ze een stukje fruit. En wat drinken. Isabel kreeg, omdat ze nieuw was, drinken uit de roze beker. Gelijk begon een ander meisje te snikken. Het meisje bleek gek op roze te zijn en "moest" daarom áls er iets roze te vinden was, precies dát hebben... Juffrouw Sabine trok zich daar (expres natuurlijk) niks van aan. "Dan moet ik de volgende keer die beker!" probeerde het huilende meisje. Juffrouw Sabine (heerlijk mens, ik mag haar wel) riep gelijk "Ik moet helemaal niets! We zien wel hoe het de volgende keer gaat..."
Isabel viel met haar neus in de boter. Er was een jarige in de klas. Er werd voor hem gezongen en hij mocht een knuffel uit een grote tas kiezen als cadeau. En hij deelde uit. Daarover later meer...
Toen is deze mama ertussenuit gepiept... en dat was geen probleem. Om de tijd te doden (drie kwartier later zou ik haar alweer ophalen) liep ik even naar huis, bekeek ik de post en liep ik weer terug (met een ommetje) naar school. Daar stond ik tussen al die andere ouders te wachten tot de deur open ging. Helemaal echt. Eén van die momenten waarop ik me op-en-top moeder voelde. Even later ging ik het klaslokaaltje binnen. Daar zat ze. Onze kleine grote meid. Aan tafel met al haar nieuwe klasgenootjes. Ze speelden bingo (jaja... en hoewel er niet zoveel rumoerigheid aan gegeven werd had ze nog gewonnen ook! Op elk plaatje dat ze voor zich had stond een groot rood kruis voor we naar huis gingen!)
Al die tijd in het klasje was ze zichtbaar onder de indruk. Daar was niks meer van te merken toen we over het schoolplein liepen. Ze babbelde honderduit. En het fijnste was dat ze me onderweg naar huis aankeek en lachend zei: "Ik vond het héél leuk!"
Zachtjes! Isabel slaapt! En doet zo energie op voor haar allereerste uurtjes op de Peuterspeelzaal! We mogen strakjes komen wennen. Mama (ik dus) mag er een uurtje bij blijven en moet dan een uurtje boodschappen doen (hoe kunnen ze zo'n onschuldige moeder nu wegsturen, denk je dan...). Na dat uurtje kom ik weer terug (reken maar!) en gaan we samen naar huis.
Gistermiddag. Isabel en een oude dame waren in de bus gezellig aan het kletsen. Het gesprek kwam vrijwel direct op gang nadat Isabel had geroepen: "Hee! Die vrouw komt naast ons zitten!" De mevrouw vroeg hoe oud Isabel is en waar we naartoe gingen. "Naar het strand!" vertelde Isabel enthousiast. Op een gegeven moment, ik weet niet eens meer waar het nu precies over ging, riep Isabel "En jij ook!" en wees daarbij naar de mevrouw. Welopgevoede ik greep natuurlijk direct in: "Nee, dan zeg je: 'En u ook...'" Dankbaar keek de vrouw mij aan. "Goh, leert u haar dat? Tegenwoordig hoor je toch alleen maar 'jij' en 'jou'..." Ik gaf aan dat ik het u-zeggen juist heel belangrijk vind.
En dat is ook zo. En tegelijkertijd ook best lastig. Want waar ik vroeger (en nu nog) mijn opa bijvoorbeeld met 'u' aanspreek, zegt Isabel tegen haar opa's en oma's 'je' en 'jij'. Toen ik merkte dat eigenlijk iedereen tegen mijn "schoonopa" 'je' en 'jij' zei, ging ik dat ook doen. En ik merk dat ik Isabel bijna niet verbeter als zij diezelfde Opapa zo aanspreekt. We zullen haar zeker leren dat ze vreemden op straat netjes met 'u' aan moet spreken. Maar wat zegt ze tegen de juffrouwen (straks al!) op school? Zelf zou ik een 'u' wel gepast vinden maar aan de andere kant... die juf Karin en juf Sabine zijn toch nog zo jong...
Ach ja...
De echte reden dat ik hier zo'n uitgebreid logje aan besteed is eigenlijk Meneer de Uil. Wie kent hem niet? Vroeger zong ik het liedje al luidkeels mee. "Hallo Meneer de Uil, waar brengt u ons naartoe? Naar Fabeltjesland?" Vanmorgen keken Isabel en ik naar diezelfde oude, wijze uil. Ik zong als vanouds mee, maar stopte direct na die eerste zin. Had ik het goed gehoord? En ja hoor... want twee tellen later hoorde ik: "En lees je ons dan voor uit de Fabeltjeskrant?" Je? Lees JE ons voor? Zijn we Meneer de Uil nu aan het jij-en en jou-en? *diepe zucht* Hier hoef je geen oude dame in de bus voor te zijn... hier ergert deze jonge-blom-van-nog-geen-dertig zich ook aan!
AMSTERDAM - De herfst mag dan zondag officieel beginnen, het weer trekt zich daar nog niet zoveel van aan. Op de dag dat de zon precies boven de evenaar staat, en dag en nacht overal even lang duren, worden in Nederland en België temperaturen verwacht van meer dan twintig graden.
Het weerinstituut zet op zijn website een verondersteld misverstand recht: de meeste seizoenen beginnen op de 21e, maar de herfst vaak pas de 23e. Dat verschil wordt veroorzaakt door de baan van de aarde, die geen volmaakte cirkel bestrijkt. Bovendien spelen schrikkeljaren een rol.
Pas in het laatste weekeinde van oktober gaat de wintertijd in. Dan wordt de klok een uur teruggezet om terug te keren in de 'normale tijd', en is het 's ochtends eerder licht en 's avonds eerder donker.
Dat het voorlopig dus nog zomertijd is, sluit ook beter aan bij het weer, stelt het KNMI, omdat het in deze tijd van het jaar nog prima nazomerweer kan zijn.
Toch lijkt de mooie start van de herfst niet van lange duur. Maandag voorspelt het KNMI een overgangsdag naar een wisselvallig en koeler weertype. (NU.nl)
Een zomers begin van de herfst. Nou... da's dan toch wel weer fijn...
Wie denkt dat communicatie via internet koud en onpersoonlijk is, heeft het mis. Internetters kunnen heel goed online hun emoties overbrengen. Dat doen ze door hun schrijfstijl aan te passen, door emoties expliciet te verwoorden en door emoticons te gebruiken. En wat blijkt? Emoticons slagen er goed in om de ontbrekende niet-verbale informatie te vervangen :-) Dat concludeert Daantje Derks in haar proefschrift 'Exploring the missing wink: emoticons in cyberspace'. Aanstaande vrijdag promoveert zij in Heerlen bij de faculteit Psychologie van de Open Universiteit Nederland.
Uit het onderzoek van Derks blijkt dat emoticons een aantal functie van die niet-verbale informatie kunnen overnemen. In haar literatuurstudie vergeleek Derks emotionele expressie in gewone communicatie met die binnen internetcommunicatie. Ze stelde vast dat emotionele communicatie online en offline verrassend veel op elkaar lijken.
Emoticons en niet-verbale communicatie hebben veel met elkaar gemeen. Mensen laten hun emoties makkelijker zien aan vrienden dan aan onbekenden. Hetzelfde geldt in het internetverkeer: in contacten met vrienden worden meer emoticons gebruikt dan in contacten met onbekenden.
Derks onderzocht ook de invloed van de sociale context en vroeg gebruikers van emoticons naar de redenen waarom ze die gebruikten. De meest genoemde redenen waren 'het uiten van emoties', het 'kracht bijzetten van een boodschap' en het 'uiten van humor'. Aan de ontvangers van emoticons vroeg ze wat volgens hen het motief van de zender was om emoticons te gebruiken. De ontvangers noemden in grote lijnen dezelfde motieven. De boodschap komt dus in veel gevallen goed over. Met andere woorden: een online knipoog werkt ook! (Computeridee.nl)
Ineens kwam vol het besef: volgende week gaat Isabel naar de peuterspeelzaal! Weliswaar om te wennen en dus nog niet volledige dagdelen in haar eentje, maar toch. Maandagmiddag moeten we eraan geloven: dan gaan Isabel en ik op pad. Op naar het schooltje. Samen zijn we er dan een uur en dan moet mama een uurtje weg om haar daarna weer op te halen. Tot nu toe dacht ik er makkelijk over. Natuurlijk vindt ze het leuk! En natuurlijk, ze zal het ook wel leuk vinden, maar ineens zie ik het allemaal voor me. Hoe ik haar daar maandag, na dat ene uurtje samen, ineens achter moet laten bij wildvreemden. Voor het allereerst. En zal ze dan nog wel net zo reageren als anders? Als we haar bij een van de oma's achterlaten kan er met moeite een afscheidskus en een momentje zwaaien vanaf. Veel te graag stort ze zich dan gelijk op het tekenvel of poppenhuis. Maar ja... dan weet ze dus wel dat ze gezellig bij Oma Els of Oma Marion blijft de hele dag. En da's, hoe je het ook wendt of keert, altijd feest natuurlijk.
We merken het vanzelf... nog een paar nachtjes slapen en het is alweer maandag...
DEN HAAG - De politie in Den Haag verwacht dinsdag tienduizenden toeschouwers langs de route die koningin Beatrix aflegt van Paleis Noordeinde naar het Binnenhof. De eerste toeschouwers worden in de vroege ochtend voor de toegangshekken van Paleis Noordeinde verwacht.
In het gehele land wordt op Prinsjesdag met grote belangstelling gewacht op de bekendmaking van de rijksbegroting en de miljoenennota, waarin de regering haar plannen voor het komende jaar bekendmaakt.
De troonrede, waarmee de koningin het nieuwe werkjaar van de Staten-Generaal opent, is via de televisie te volgen.
Maar de echte liefhebbers van Prinsjesdag zijn op deze derde dinsdag in september in Den Haag te vinden. Zij komen voor het ceremonieel: de rijtoer met de gouden koets die vergezeld gaat van veel militair vertoon, de oranje vlaggetjeszee langs de route, de hoedenparade in de Ridderzaal en niet te vergeten de balkonscène op Paleis Noordeinde, met op de achtergrond de saluutschoten van het Korps Rijdende Artillerie vanaf het Malieveld. (NU.nl)
Wat een drukke weken hebben we achter de rug. We leefden op m'n werk toe naar afgelopen zaterdag: ons jaarlijkse vrijwilligersevenement, dit keer op een andere locatie dan normaal gehouden (wat de nodige spanningen en ongemakken met zich meebracht).
Zou het allemaal wel goed gaan? Ik bracht het motto "Het wordt vanzelf een keertje zondag!" in de afgelopen week en... wat denk je? Ik kreeg gelijk. Het wérd zondag. En we kunnen gelukkig terugkijken op een geslaagde dag!
Geweldig stukje van Peter Heerschop - en dan doel ik op het Linda de Mol verhaal. Daarover gesproken: ik (die toch meestal wel op de hoogte is van het showbizznieuws) wist het nog helemaal niet, van Linda en Sander. Guttegut. Nou nou. 't Is wat. (Nu maar hopen dat de pers hen met rust wil laten... het zijn ten slotte ergens ook nog privépersoontjes, naast hun bekende bestaan)
Drie dametjes op stap: naar Apeldoorn, een gezellig hotelletje, 's avonds fijn een hapje eten en de volgende dag naar de Julianatoren... Isabel, mijn moeder & ik hebben ons best vermaakt gisteren en vandaag!
En Isabels allereerste achtbaanritje (en het tweede... en het derde... en het vierde... en het vijfde... en het zesde... want Isabel bleef maar "Nof een keer!" roepen...) was een daverend succes!
We zijn een beetje duf met ons drietjes. En da's een teken dat het verjaardagsfeest van Jeroen gisteravond erg geslaagd was. Jeroen mocht van de tuin (en de afwasmachine ) van Els & Ron gebruik maken. Zij hadden ervoor gezorgd dat alles er perfect versierd uitzag. Tel daar een stel gezellige mensen in fleurige kleren bij op en *tadaa* je bevindt je direct in tropische sferen.
En de mooiste van het feest? Dat was Isabel natuurlijk...
Isabels reactie toen mama haar de hoelarok had aangetrokken: "Kijk eens wat voor een mooie prinses ik ben!"
Vandaag is Isabel voor het eerst naar "het schooltje" geweest, de peuterspeelzaal. Alleen even om kennis te maken met juffrouw Karin, juffrouw Sabine en juffrouw Thea. We waren een half uurtje binnen om wat zakelijke dingetjes door te nemen. Eerst was Isabel erg onder de indruk van die drie dames die op haar afvlogen en vroegen hoe ze heette en zeiden dat ze zo'n mooi truitje aan had. En of ze een puzzel wilde maken. Verlegen knikte ze. "Wil je die aan de tafel maken of bij mama?" "Bij mama..." fluisterde Isabel zacht. Maar ze zat nog geen twee minuten bij mama aan die puzzel of ze liep al vrolijk rond en speelde met het keukentje en de wipkip. ("Wip, wap, wip, wap," hoorden we ineens uit een hoekje komen) Even later konden we een kleine onenigheid tussen haar en een jongetje (dat de door haar zorgvuldig op een speelkleed gezette speelgoedkist weer terug naar het keukentje aan het slepen was) gelukkig in de kiem smoren. En nog even later moesten we weer naar huis... maar hadden moeite Isabel mee te krijgen. Ze wilde echt niet meer met ons mee! Pas toen we een bezoekje aan de speeltuin beloofden, ging ze overstag...
De juffen boffen maar... wie wil er nou niet zo'n heerlijk wijffie in de groep?
Oh ja... we zijn ook nog naar het consultatiebureau geweest. 14,5 kilo bij 95,5 centimeter is ze alweer!
Isabel is deze week in de ban van Knofje. Zojuist, tijdens het eten (het komt zo uit dat papa en mama vandaag later eten en dan mag Isabel wat eerder en bij de televisie eten...) stond de aflevering Verstoppertje aan. De mama van Knofje moet alle knuffels zoeken. En dan Knofje zelf nog. Als ze ze bijna allemaal gevonden heeft, vraagt Knofjes mama: "Hoeveel knuffels moet ik eigenlijk nog zoeken?" Vanuit haar verstopplek roept Knofje: "Heel veel! En Flut!" (waarmee ze haar pop bedoelt)
Eén van Isabels lievelingskostjes (een potje bruine boontjes van Olvarit) ging er in als koek. Ik vroeg haar of ze lekker gegeten had. Haar antwoord: "Het was heel veel. En flut."
De groep wordt eerst verwelkomd met een drankje van het huis, waarna Azar uitleg geeft over allerlei gerechten en kook-technieken. Vervolgens gaan de deelnemers aan de slag met het bereiden van verschillende gerechten. Of je nu een geweldige kok bent, of een amateur in de keuken, Azar leert je altijd iets nieuws. Zij demonstreert zowel de basisbeginselen als de fijne kneepjes van het vak. Aansluitend genieten de deelnemers van het resultaat van hun inspanningen tijdens een gezamenlijk diner. (...) De Perzische keuken behoort tot de oudste ter wereld en wordt gekenmerkt door subtiele smaakcombinaties. Azar groeide op in Iran en staat al sinds haar twaalfde met veel plezier in de keuken. Zij heeft in de loop der jaren een geheel eigen kookstijl ontwikkeld. Met als basis de traditionele Perzische keuken, maakt zij haar eigen hapjes en maaltijden door te variëren met specerijen en bereidings-methoden. Tijdens deze cursus koken de cursisten gezamenlijk een maaltijd (voorgerecht, bijgerecht en hoofdgerecht).
Het was een waar feest, ons afdelingsuitje bij Azar. Heerlijk eten, lekkere wijn (en water... en sapjes... en thee - voor ik weer zo'n naam krijg) en ontzettend gezellig gezelschap: wat wil een mens nog meer?
(We namen afscheid van Annelien en ook een beetje van Mark omdat hij op een andere afdeling binnen Unicef is gaan werken - vandaar de overhandigingen van cadeautjes en de toespraken)
En gelukkig heeft onze Mark notities gemaakt zodat we alles binnenkort thuis óók kunnen maken (als we onze Helma naar de Amsterdamse toko hebben gestuurd)
Daar zat ik dan: op de bank, kopje thee binnen handbereik en koekje erbij, midden tussen mijn oude dagboeken. Ik had er nog eens over nagedacht: mensen vergeten dingen niet voor niets. Is het wel gezond die herinneringen keer op keer te lezen en oude gevoelens op te rakelen? En: is het wel gezond dat mijn herinneringen later in handen van... (ja van wie eigenlijk?)... derden kunnen vallen? Als ik morgen onder tram 6 kom zouden die dagboeken in m'n kast blijven liggen. Wie zou ze gaan lezen? Jeroen? Wil ik dat hij alle ins en outs leest van mijn vroegere leven? Isabel, later? Er staan een hoop dingen in die een dochter niet over haar moeder hoeft te weten...
Mijn besluit stond dan ook vast: ik zou mijn dagboeken nog een keer lezen of op z'n minst vluchtig doorbladeren en daarna wegggooien. En zo geschiedde.
Mijn eerste dagboek was zo schattig. Ik begon met schrijven toen ik naar het Anne Frank Huis was geweest en noemde mijn dagboek ook Kitty. Op de eerste bladzijdes stelde ik mijzelf aan haar voor. Aan een dagboek, aan een stapel ingebonden papier! Geweldig.
Ik schreef als ik blij was, boos of verdrietig. En ik wist dat ik bij de pagina's zou komen die ik schreef toen ik gepest werd. Want: wat ben ik gepest toen ik de eerste keer 4 HAVO deed. (En: wat was ik gelukkig toen ik bleef zitten - als enige in m'n familie trouwens; zij hadden me liever over zien gaan) Ik voelde me al vreselijk in die klas, want mijn toenmalige beste vriendinnetje was verhuisd naar een andere stad en school en de jongen waar ik hoteldebotel verliefd op was stroomde gewoon van 3 VWO door naar 4 VWO. Hem zag ik daardoor haast niet meer (want: het was typisch zo'n eenzijdige liefde)
Maar vóór ik bij die pagina's belandde, las ik nog meer nare dingen: ik heb gepest. Zelf. Ik, iemand anders. En hoe. Er staat beschreven hoe ik elke dag met een schoolvriendinnetje eerder uit de les mocht, omdat zij van de rolstoellift gebruik mocht maken. Had met haar rug te maken, ze mocht niet sjouwen. Ze lag niet heel goed in de groep. Ze lag ook niet goed bij mijn grote liefde. En toen hij haar plaagde met een persoonlijke brief van haar, heb ik meegeholpen. Ik had die brief vast, Grote Liefde vroeg ernaar en ik, Grote Lafaard, gaf het hem. En lachte.
Dat wist ik niet meer. Ik wist het moment dat Plaaggeest 2 en Plaaggeest 3 een jaar later M&M's uitspuugden op mijn boek, maar ik wist niet meer dat ik zelf Plaaggeest 1 geweest was.
Gelukkig verstreek de tijd en werd ik wijzer. Groeide ik over pesterijen heen en ontwikkelde een ware hekel aan de pesters. Waag het nu niet om onrecht aan te doen aan iemand anders in mijn buurt, want ik zal me ermee bemoeien..!
Opmerkelijk: één van de dames zegt "u herhaalt zich de hele tijd" Toen ik dat hoorde werden m'n ogen zo groot als schoteltjes. Immers: ik hoor de dames nog net geen veertig keer dezelfde vraag stellen...
Nog iets: wat zouden ze gedacht hebben? "Kom, we vragen Hans Teeuwen en zullen hem met onze journalistieke vaardigheden eens even in z'n hemd zetten?" *proest* Nou ja, áls ze dat dachten was het wel dapper in elk geval...
De afgelopen paar uurtjes heb ik al heel wat afgedagdroomd. Om vervaagde vakantieherinneringen te verscherpen, om me weer in het muziekklasje te wanen waar we "b met een aa baa, b met een ee bee, b met een ie bie, baa bee bie, b met een oo boo, baa bee bie boo, b met een uu buu, baa bee bie boo buu" zongen (en ik ken hem nog!) en om even weer kriebels in m'n buik te voelen van die heerlijke tijd bij het PTT Museum. Zucht. Het PTT Museum. Voor mij onlosmakelijk verbonden met Zeer Foute Herinneringen. Oei, oei... daar is heel wat afgeflirt. Maar het herinnert me ook aan m'n allereerste zelfstandige verhuizing: ik ging "op mezelf" bij Rosalie. En het was natuurlijk m'n allereerste Echte Baan. In gedachten kan ik mezelf zien lopen door de gangen - wat voelde ik me stoer, want al die bezoekers zagen dat ik daar werkte. Met één van de leukste belevenissen uit die tijd haalde ik de krant.
Bij het lezen van het artikel en vooral bij het zien van de foto (die grote oren moesten omdat dat nu eenmaal typisch voor een telefoniste was) vóel ik bijna weer de sfeer van die avond en nacht. Flarden van toen flitsen in beeld door m'n hoofd. Wat een avond, wat een nacht, wat een tijd... fijn om dat allemaal meegemaakt te hebben!
Sommige ouders zijn hun kinderen maar al te graag kwijt voor een weekendje. Om van alles "voor zichzelf" te ondernemen. Die drang heb ik in zeer veel mindere mate. Ik heb Isabel graag om me heen. Ik zag het dus niet echt bij voorbaat als "lekker" dat ze er, samen met papa, niet zou zijn dit weekend. Eerder als 'saai'. Maar ik moet zeggen dat ik m'n draai wel gevonden heb nu. De bank ligt bezaaid met oude (vakantie)dagboeken, schriften, mappen, gedichten en schetsboeken. Jaja, gedichten! En schetsboeken! Vol tekeningen. En - al zeg ik het zelf - nog best aardig gelukt ook. Ik realiseerde me dat "Nathalie Mourits" toch een stuk creatiever was dan "Nathalie van Oorschot"...
'k Heb destijds zelfs een paar actrices op papier gezet. Herken jij ze?
De telefoon ging. Leve de nummerweergave: Jeroens nummer, dus ik nam op met "Met mama!" ('k had onze dochter verwacht) "Met papa!" riep Jeroen joviaal terug. Hij vertelde hoe ze het tot nu toe hebben gehad. En hij vroeg Isabel of zij mama nog even wilde spreken. "Nee!" hoorde ik in de verte. Jeroen drong een beetje aan. "Zeg even 'hallo' tegen mama joh..." "Nee... ik heb niet zo'n zin..."
Nou ja zeg... Aan de andere kant: wat moet je met je moeder, op een vader-en-dochter-weekend? Ze heeft gelijk ook...
Isabel is klaar voor het allereerste Vader- en dochterweekend (ofwel: het V&D-weekend) Al tweeënhalf jaar verheugd Jeroen zich op dit moment... ze gaan over een uurtje weg om samen te kamperen.
@ 
) van Els & Ron gebruik maken. Zij hadden ervoor gezorgd dat alles er perfect versierd uitzag. Tel daar een stel gezellige mensen in fleurige kleren bij op en *tadaa* je bevindt je direct in tropische sferen.
