|
31.7.07
6-jarig jongetje verdrinkt in Zuiderpark
DEN HAAG - Onder de ogen van zijn broertje en zusje is dinsdagmiddag een 6-jarig jongetje verdronken in het Haagse Zuiderpark.
De kinderen waren samen met wat vriendjes en vriendinnetjes in het park aan het genieten van het zonnetje toen zij ergens rond één uur hun broertje kwijt waren. Omstanders sprongen gelijk in het water en ook de omgeving werd vergeefs afgezocht.
Broer en zus renden na de vruchteloze zoektocht in paniek naar het politiebureau, dat zeker tien minuten van de plek des onheils ligt.
De politie sloeg onmiddellijk groot alarm. Nog voor de brandweer arriveerde waadde zes agenten van bureau Zuiderpark door de grote vijver om de ondiepe delen van het water te doorzoeken. Een paar dames had de agenten even tevoren verteld dat zij luchtbellen tussen het riet hadden gezien.
Duikers van de brandweer doorzochten luttele momenten later de diepere delen van de vijver. Onderwijl kamde agenten ook de droge delen van het park uit, omdat niemand zeker wist of het Haagse jongetje in het water lag of verder het park was ingelopen.
Pas na ruim anderhaf uur zoeken, om vijf minuten voor drie, riep één van de brandweerduikers: „We hebben hem.’’ Het jongetje werd gevonden op tien, vijftien meter van de plek waar hij voor het laatst was gezien. Zijn Ghanese ouders waren op dat moment nog onbereikbaar voor de politie.
Op de vlonder waar hij uren ervoor in zijn groene zwembroekje had zitten genieten van het zonnetje, deden de ambulancemedewerkers wat zij konden om het jongetje weer bij bewustzijn te krijgen.
Zijn lichaampje werd op een brancard gehesen en achter een doek verborgen gehouden voor toeschouwers. Op dat moment had het jongetje echter al anderhalf tot twee uur in het water gelegen.
Pas uren na de dramatische gebeurtenissen wist de politie de moeder van het onfortuinlijke jongetje te bereiken. Inmiddels was toen duidelijk dat het mannetje niet meer leefde. (AD.nl)Wat een drama. Gisteravond fietsten we nog langs het Zuiderpark. Raar idee dat daar nog geen dag later ineens zoveel paniek was. Met zo'n afloop. Afschuwelijk. Zo'n klein ventje alleen onder toezicht van een broertje en zusje in het Zuiderpark. Dat zou mijn keuze al niet zijn... maar dan als ouder ook nog onbereikbaar zijn? Hoe kan dat nou? Dit zullen zij zich toch nooit vergeven? Het ergste, allerergste, dat je kan gebeuren, dit.
30.7.07
Isabel presenteert...
Zelfgemaakte pindakaas!
Worstebroodjes, muffins en pindakaas
Nog zie ik mij zitten: de Blijedozenmevrouw op de ene, ik op de andere bank. Ik was zwanger van Isabel en de zwangerschapshormonen wakkerden mijn typisch Hollandse het-is-gratis-dus-ik-moet-het-hebben-gevoel nog wat aan. Ik spiekte gretig doch met slechts één oog (anders zou ze het door hebben) in haar grote tas, waar nog meer monstertjes en aanbiedingen in te vinden waren. Maar, zo had ik me voorgenomen, ik zou me niets aan laten smeren. Echt niet. Heus. Totdat... ze met een folder kwam van Hoteldebotel. Een poppenhuis van karton (of liever: poppenhotel) met daarin ongeveer twintig plastic koffertjes die elk een thema hadden. De koffertjes zouden vol zitten met poppetjes, puzzels, boekjes, dvd'tjes en meer. En elk poppetje, puzzeltje, boekje en dvd'tje was superleerzaam. Het hele pakket bij elkaar zou een goede voorbereiding zijn op de basisschool. Leerzaam. Ze hoefde het maar één keer te zeggen en daar ging ik: ik was om! Natuurlijk kostte dat geintje best een lieve duit. Maar de toekomst van m'n meissie hing er vanaf! Dus het moest gewoon... Tijdenlang stond Hoteldebotel in een hoekje te verstoffen. Isabel was al die tijd toch echt te klein voor al het leuks wat in de twintig dozen zat. En dat het leuk was, wat erin zat, dat had ik inmiddels wel gezien. Aan laten smeren, okee... maar het was in elk geval géén miskoop! En da's ook wel een opluchting natuurlijk. Maar de laatste tijd komen de dozen steeds vaker uit het hotel. We spelen de spelletjes die erin zitten (domino, memory) en lezen boekjes. En... we koken samen! Vanmorgen stapten Isabel en ik met een grote boodschappenlijst de supermarkt binnen, want... vandaag was het tijd om wat receptjes uit haar kookboek (uit de doos met het thema Eten) te maken. Met een tas vol ingrediënten kwamen we thuis en we doken gelijk de keuken in. Met als resultaat: * een pot zelfgemaakte pindakaas * muffins * miniworstebroodjes * en mislukte wentelteefjes (omdat mama toen haar hulpje kwijt was en de klus alleen moest klaren...)
Doei oma!
Tot nu toe is Isabel niet echt een beller. Ze vindt het wel leuk (of het nou een echte of een neppe telefoon is aan haar oor), maar ze is het ook gauw zat. Dan breekt ze resoluut het gesprek dat ze met je heeft af en roept dan nog wel even netjes "Doei...!" Met twéé woorden. Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat ik eigenlijk de enige ben die ze niet uit zichzelf ophangt. Dat zijn hele lange gesprekken (bijvoorbeeld als ze in de auto zit met papa, op weg naar huis) waar ik - hoe moeilijk ook - maar steeds zelf een eindje aan brei. Om haar dan een minuut of vijf later voor de deur te zien staan en een heerlijke knuffel kan geven!
Gauw beter worden, papa
Isabel en ik hebben vanmorgen dit ontbijtje in elkaar geflanst. Voor Isabels zieke papa... hij snift, hij snottert... en voelt zich hondsberoerd. Maar van zulk eten knapt hij vast snel op. En wat zo knap is... Isabel heeft de smeerkaas op zijn boterham gesmeerd, met haar eigen mesje!
29.7.07
Bijzondere vriendinnen
Ze zagen elkaar voor de derde keer, deze bijzondere vriendinnetjes. Bijzonder, omdat ze precies even oud zijn (goed, op een uurtje of twee na) En wat hebben ze gespeeld, Isabel en Dionne. Met het keukentje, in Dionnes speelkamer, in het huisje onder de commode, in de speeltuin bij het schooltje... en vannacht gaat Isabel nog even door: vlak voor ze in slaap viel vertelde ze me dat ze lekker over Dionne zou gaan dromen. We verheugen ons nu al op de vierde keer!
26.7.07
Ha!
25.7.07
Onze bruiloft op 10?
Vanavond schijnt "De bruiloft van Jeroen en Nathalie" op televisie geweest te zijn. En dat schept nogal verwarring bij dezen en genen... Jeroens collega André belde vanmiddag al op. Dat wij vanavond op t.v. te zien waren! Toch? En net hyvde (is dat een woord?) mijn eigen collega Marijn me ook al met de vraag of wij dat waren... Lieve mensen, laat één ding duidelijk zijn: áls we ooit al op televisie verschijnen, dan is dat niet bij Talpa (eh... Tien... of... hoe het nu dan ook heten mag)En voor de derde keer deze dag gaan m'n gedachten weer terug naar een jaar of zeven geleden... het was een zeer geslaagd huwelijksfeestje. Ik pieker me suf, maar ik moet oprecht bekennen dat er geen momenten waren die zouden kunnen concurreren met een Gouden Kooi... geen vechtpartijen, wilde seks in stiekeme hoekjes of aanrandingen. Euh... voor zover ik weet natuurlijk. Hierbij een oproep aan alle aanwezigen van toen om met anekdotes te komen. Of... misschien... bij nader inzien... om die toch maar lekker voor jezelf te houden! Voor je het weet worden we alsnog benaderd door John de Mol...
Bubbelbad
23.7.07
Actie voor stopzetting Gouden Kooi
HILVERSUM - Via het internet is een actie begonnen om het programma de Gouden Kooi van Tien te stoppen. De handtekeningen die de initiatiefnemers daarop verzamelen willen ze aanbieden aan programmamaker John de Mol, zo verklaren ze op de website stopgoudenkooi.nl.
„In het begin was er al veel ophef vanwege deelneemster Natasia die geld verkiest boven haar kinderen. Daarna leek de rust te zijn teruggekeerd in het huis, maar er zijn nu weer enkele vechtpartijen geweest en erger nog: een aanranding”, geven de initiatiefnemers als reden aan voor hun actie.
Een Tien-woordvoerder zegt in een reactie dat het iedereen vrij staat om actie te voeren, „maar ik wil benadrukken dat ook wij geweld afkeuren. De deelnemers zijn er ook voor gestraft en we hebben ze gezegd dat geweld niet meer wordt getolereerd en die boodschap is goed aangekomen.”
In de laatste strijd onder de villabewoners was er volgens de zegsman geen sprake van aanranding. „De mensen wilden haar in het water gooien en haar daarom ontdoen van haar kleding.”
Al sinds het programma vorig jaar werd aangekondigd is er discussie over wat ook wel het treiterprogramma werd genoemd. Zowel maatschappelijke organisaties als politieke partijen bemoeiden zich met het programma. Nog voordat de eerste uitzending een feit was riep Stichting De Kinderconsument kijkers en producenten op De Gouden Kooi te boycotten.
De stichting toonde zich geschokt dat pesten als amusement werd gebracht. „Pesten is een groot probleem voor kinderen. Het moet worden ontmoedigd, in plaats van gestimuleerd of beloond”, adus de onafhankelijke stichting, die de media controleert op schadelijke zaken voor kinderen.
Regeringspartijen CDA en ChristenUnie riepen bedrijven op om geen spotjes meer te plaatsen rond de reality-soap. De PvdA pleitte voor een gedragscode voor programmamakers. Aanleiding was het meedoen van Natasia aan het Tien-programma. Zij liet haar twee kinderen achter voor een mogelijk jarenlang verblijf in een villa in de hoop die uiteindelijk te winnen.
In de strijd om de kijker verschuift de morele grens steeds een beetje, meent de PvdA. „Wie niet shockeert, verliest kijkers. En wie kijkers verliest, verliest inkomsten”, aldus Tweede Kamerleden Jeroen Dijsselbloem en Martijn van Dam.
De zender moest zelf ook al verscheidene keren ingrijpen. Zo moesten twee mannelijke deelnemers het televisieprogramma verlaten, omdat zij met elkaar op de vuist waren gegaan. Ook een dame moest de villa verlaten omdat ze een andere kandidaat had geschopt.
De initiatiefnemers die het programma van de buis willen hebben, zeggen dat de programmamakers de touwtjes niet meer in handen hebben: „De politiek grijpt niet in en dus moeten de burgers opstaan.” Inmiddels zijn rond de duizend handtekeningen opgehaald. (Telegraaf.nl)Mijn zegen hebben ze...
Whiehoew!
JEVO
Het is een drukte van jewelste in onze familie. Hebben we het aan de ene kant nog druk met het opzetten van het PLENT-A-BECK-bedrijf (eh... toch jongens?), komt daar nu aan de andere kant Jeroen met zijn gitaarlijn. Wil je in het bezit komen van een heuse JEVO ("Jeroen van Oorschot..."), breng een reëel bod uit. Wat is reëel? Tja. Hou er in elk geval rekening mee dat alle eenzame avondjes zwaar meegerekend worden (Jeroen was wat bij Bram te vinden de laatste tijd om dit ene exemplaar in elkaar te zetten)! Hoe dan ook... ik vind hem prachtig geworden en... hij doet het evengoed als een "echte" gitaar!
Project Luierloos (deel 7)
22.7.07
Dat is erg waar...
Mits er geen medische reden is dat je te dik bent, is het je eigen keuze geweest om zo te worden. Je kunt altijd kiezen uit ongezond of gezond eten. Kies je voor gezond eten dan zul je er tiptop uitzien en je goed voelen; kies je voor ongezond eten dan ben je te dik en zul je (meestal) een slechte conditie hebben.
Te veel of ongezond eten komt vaak voort uit een gevoel van onvrede met onszelf of de omgeving. Of dat nu een emotionele, psychische of niet-stress bestendige achtergrond heeft. Het wordt ons ook niet makkelijk gemaakt door de reclame die overal opduikt, maar bovenal ook niet door ‘oude’ gewoontes. Denk bijv. maar eens aan babies als ze gaan huilen krijgen ze eten, kinderen krijgen snoep als ze iets goeds hebben gepresteerd of moeten worden gestimuleerd om iets te doen, is er een feest dan hoort er eten bij, o wat is het gezellig gaat altijd samen met eten. Het kan ook gezellig zijn zonder eten en bovendien zijn er vele soorten eten/snacks die ook lekker zijn en nog gezond zijn ook. Maar ja, het geeft voldoening.
Op een zeker moment ga je op dieet omdat je het ‘gevoel’ hebt dat je het zat bent om dik te zijn, maar je blijft met je gevoelens/ behoeftes/ emoties zitten: dus lukt het niet. Je zult eerst iets moeten doen aan datgene wat je dat gevoel van onvrede geeft, anders krijg je absoluut het o zo bekende jo-jo-effect. Met als eindresultaat dat je dikker eindigt dan dat je bent begonnen. Zet daar een streep achter: heb je problemen uit het verleden: los ze op; heb je relatieproblemen: los ze op. Je gevoelens bespreken, uiten, geeft altijd een veel beter gevoel.
Dan heb je tijd voor jezelf en staat er niets meer in de weg. Door een gezond voedingspatroon en sporten krijg je het figuur dat je graag wilt hebben. Krijg je dat niet, dan heb je jezelf behoorlijk teleurgesteld en zul je het er mee moeten doen. Maar lukt het wel: wow je voelt je heerlijk in dat nieuwe lijf en door je doorzettingsvermogen voel je je van binnen ook sterk geworden. (Kneetsgym.nl)Ergens zit die knop. Dat wéét ik wel... ik moet hem alleen weer even vinden. En een schema bedenken waar ik me prettig bij voel. En dan -al was het maar een tiende van- het doorzettingsvermogen van Rosalie krijgen. Verdorie. Waar zit die knop nou?
20.7.07
Vaarwel 2007
Nee, nu nog niet natuurlijk. Nog zo'n half jaar belevenissen zitten eraan te komen. Maar... ik wilde maar even gezegd hebben dat ik eindelijk weer eens cabaretkaartjes besteld heb! Dit jaar zullen we in elk geval goed afsluiten met een oudejaarsconference van onze plaatsgenoot Sjaak Bral. Nu zoek ik eigenlijk alleen nog iets om 2008 goed mee te beginnen. Met daaraan gekoppeld het voornemen om toch vaker te gaan hoor. Want ik vind het leuk, dat theatergebeuren. Coole foto vind ik dit; gemaakt door ene Eric Kampherbeek
Doe Maar Normaal
Eigenlijk stond er voor vanavond het verjaardagsfeestje van Wendy op de planning. Oók voor feestbeest Isabel en haar mama. Maar toen ik hoorde dat ons meisje, dat van de week nog zielig 's nachts met verhoging wakker werd en zo'n rommelbuikje had, zo lang geslapen had bedacht ik me dat het ook wel even fijn zou zijn als we even niet met haar zouden slepen. Het was tenslotte al een rare week. Door haar minigriep, maar ook omdat ze naar oma Marion ging op dinsdag en met papa mee naar zijn werk op donderdag, omdat oma Els en opa Ron met vakantie waren. Begrijp me niet verkeerd, Isabel vindt alles even gezellig, maar... het is toch allemaal wel indrukwekkend voor een bijna-twee-en-half-jarige. En daarom ligt Isabel nu prinsheerlijk te slapen. En zit mama achter de computer. En die mama valt met haar neus in de boter. Zij vindt Arie Koomen leuk en Ricky Koole geweldig. Laten die twee nu samen in het vaste panel van Doe Maar Normaal (BNN) te zitten! Ik plof met een kop thee op de bank dus en vier mijn eigen feestje... (en weet met een gerust hart dat het zelfs zonder feestbeest Isabel en haar mama daar in Wateringen óók reuzegezellig zal worden)
19.7.07
Schone slaapster
18.7.07
Oversteekspel bij spoorwegovergang wordt tiener fataal
AMSTERDAM - Een 'dolletje' bij een spoorboom in Utrecht heeft dinsdagavond geleid tot de dood van een 17-jarige jongen. Een groepje jongens zou elkaar hebben opgejut om zo laat mogelijk voor de trein over te steken.
Het dodelijke ongeluk gebeurde rond 23.00 uur op de Eykmanlaan. Volgens getuigen kwamen vier jongens op twee scooters aanrijden, met achter hen een fietsend groepje meisjes.
"De jongens leken elkaar te dollen, terwijl de spoorbomen sloten voor een aankomende trein", meldt de politie.
Getuigen verklaren dat de jongens elkaar aan het opjutten waren over wie er voor de trein langs durfde te rijden. Eén scooterrijder reed over de overweg. Zijn bijrijder, de 17-jarige Utrechter, liep achter hem aan en werd gegrepen.
Hij overleed ter plaatse. Getuigen zijn opgevangen en verhoord. (NU.nl)Stom, stommer, stomst. Ik las het nieuwsbericht op teletekst. Het was wat minder uitgebreid dan op NU. Als eerste dacht ik aan de bestuurder van de trein. En vlak daarna aan wat er op de grafsteen zal komen te staan... " Maar hij heeft wél gewonnen..."? Ik las net pas dat het een bijrijder was. Dat maakt het nog triester. Zijn leven in handen van een vriend. Fijne vriend. Wel een vriend met lef hoor, dat wel... maar ja... geef mij dan maar laffe vrienden...
Prinses Handicap
Het is een geweldige aankoop geweest: een plastic-tas-met-rits bij het Kruidvat, gevuld met zandvormpjes waarmee je heuse kasteeltorens kunt maken. Da's weer eens wat anders dan een taartje. Helemaal leuk zijn de figuurtjes die ook in de tas zitten. Een prins, een krokodil, twee ridders, twee paarden en... een prinses. Ze ziet er prachtig uit in haar roze jurk. Lang blond haar, als je onder haar rok gluurt zie je twee lange benen die eindigen in roze muiltjes en ze had twee prachtig slanke armen. Hád. Na ons bezoekje aan Kijkduin vanmorgen heeft ze er namelijk nog maar één overgehouden. En dat zit mij - de alle-onderdeeltjes-van-het-speelgoed-natellende-mama - dwars. Het is al zo'n gedoe om de ridders, krokodil en knappe prins uit het zand te vissen. Eén briesje en ze liggen al half bedolven onder duizenden korrels. Maar ik had het allemaal hoor. Mijn moeder - die die natel-tik nog tien keer zo erg heeft - vroeg nog "Heb je alles?" en ik had driftig geknikt. Ja hoor. Vormpjes, prins, prinses, krokodil, twee ridders, twee paarden... Het was bij het poffertjeshuis dat ik erachter kwam. Isabel wilde nog wel even met de prins en de prinses spelen. Ik haalde de prinses uit het plastic-tasje-met-rits en zag het meteen: ze had nog maar één zo'n slank armpje! Grmbl. Eeuwig zonde. Ik zat niet meer rustig op m'n stoel. Toen mijn moeder en ik onze poffertjes al op hadden en alleen mijn dochter nog zat te smullen besloot ik nog gauw even op en neer te rennen naar de strandtent waar we eerder die ochtend zaten. Tevergeefs natuurlijk (hoewel... door het rennen ben ik vast wél een paar poffertjes kwijtgeraakt). "Waar is de arm nu?" vroeg Isabel toen ik weer neerplofte aan het tafeltje. Ik hief dramatisch m'n armen op. "Helemaal weg!" Dus vanaf vandaag zal Isabels strandprinses door het leven gaan als Prinses Handicap... we zullen er wel bij verzinnen dat die boze krokodil op een boze dag haar arm heeft opgegeten... want een arm simpelweg kwijtraken dat is zo suf... dat komt natuurlijk in geen enkel sprookje voor...
Strandschommelpret
Strandspeelpret
17.7.07
Big Money
Hmm... al jaren een weblog en nog altijd geen luxe villa met zwembad... wat doe ik verkeerd?
16.7.07
De tijd vliegt
Gezellige weekenden gaan nóg sneller voorbij dan "gewone". Uit eten met Oom Ton en Jantje, het verjaardagsfeest van Angelique, op bezoek bij Opa Jan en Ria en als afsluiter nog een beetje mooi weer meepikken (het weer dat we het hele weekend hadden moeten hebben) door op een terrasje Italiaans te eten. En nu is het weer maandag... en regent het. Isabel en ik maken er maar een rustig dagje van en blijven lekker binnen spelen.
14.7.07
Project Luierloos (deel 6)
*plons*
Nou... en jullie weten wel wat die *plons* betekent natuurlijk!
Project Luierloos (deel 5)
13.7.07
Project Luierloos (deel 4)
Het allereerste dat we vanmorgen deden was een bezoekje aan de wc brengen, Isabel en ik. Haar eigen brilletje met eendjes erop, het krukje ervoor zodat ze erop kon klimmen (en geen wiebelende voeten had) en hup, daar zat ze weer. Mét resultaat. Sticker twee is ook geplakt...
12.7.07
Project Luierloos (deel 3)
 Kijk! Hij zit er! De eerste sticker! Isabel lag al op bed toen ze me riep... ze moest poepen, zei ze. Ik dacht nog dat ze dat zei om tijd te rekken, maar toch heb ik haar op de wc gezet. En toen hoorden we tot onze grote vreugde ineens wat kletteren... Isabel keek zelf ook helemaal trots, zo lief. Het bleef bij dat ene plasje, maar reden om een grote sticker op het vel te plakken was dat op zichzelf natuurlijk al! 
Hagenees te koop!
Je weet maar nooit of er zich onder mijn lezertjes stinkrijke cabaretliefhebbers bevinden. En anders misschien op z'n minst wel iemand die de personeelsvereniging van zijn/haar bedrijf wel een leuke tip kan geven... Hoe dan ook vond ik dit initiatief wel een plekje op mijn weblog waard!
11.7.07
Droeverig gevoel
Poffertjes eten. En dan ook nog in een restaurantje. Het zou iets geweldig feestelijks moeten zijn. En dat was het ook wel, hoor. Isabel, mijn moeder en ik waren gestrand in een pannenkoekenhuis op de Scheveningse boulevard. Erg gezellig, dat spreekt voor zich. En toch maakte zich ineens een treurig gevoel van mij meester... Zo'n zes tafeltjes verderop zat een papa met zijn zoontje. Ze hadden het ook erg leuk zo met elkaar. Het jongetje kreeg ook een portie poffertjes. Ze woonden in de buurt, dat wist ik toevallig. Een papa... en klein kereltje... en een heel groot leeg gat. Een derde, ontzettend lege, stoel aan tafel. Ik moest even slikken. Ach, slikken... ik heb het met datzelfde mannetje in gedachten wel eens kwader gehad. "Zie je dat jongetje daar, met zijn papa?" fluisterde ik in Isabels oor. (En ik snoof diep haar speciale luchtje op, bij dat plekje achter haar oor. En ik was zo, zo dankbaar dat ik dat kon doen.) "Weet je dat boekje, waar mama elke avond uit voorleest, dat boekje van Woezel en Pip?" vervolgde ik. (En ik keek naar haar blauwe ogen. En haar wipneusje. En zachte wangetjes. Goddank dat ik naar haar kon kijken.) Ik maakte mijn verhaal af: "De mama van dát jongetje heeft dat boekje geschreven!" Toen we nog eens keken waren ze weg. Dean Maddy met z'n papa...
Gespiekt
Isabel was bijna klaar. De kapster had net haar pony gekortwiekt en was net bezig een vlechtje in haar haar te draaien. Het viel me nu pas op dat de kapster de vorige keer ook echt ingevlochten had. Ik keek naar haar vingers. Drie strengen haar... ja, zover kom ik ook nog wel. En toen zag ik het geheim van invlechten (iets waarvan ik vind dat elke mama-van-een-meisje dat zou moeten kunnen... zolang dat meisje tenminste prinsesachtig is... mama's van hele stoere boomklimmende meisjes hoeven dat niet persé) En het blijkt zoiets simpels te zijn! Dat ik daar zelf niet opgekomen ben... Binnenkort maar eens echt proberen. En kijken of het dus écht zo simpel is als het eruit ziet...
10.7.07
Goedemorgen allemaal!
 Voor het geval het zonnetje vandaag niet de hele dag gaat schijnen... hier óns zonnetje in huis - zo kunnen jullie allemaal meegenieten!
9.7.07
Dame in de dop
We stonden midden in H&M. Om ons heen rekken vol friemeldingen. Speldjes, elastiekjes, hoedjes, tasjes... Dat Isabel gek op kleertjes kijken is wist ik al (als ze de kans krijgt tilt ze een rokje omhoog en roept "Oh wat een mooie rok!" of houdt ze een broek voor haar benen en zegt "Oh die staat mooi bij mijn jas...") maar volgens mij is ze nu toe aan een verkleedkist... Ze ging werkelijk lós tussen die kleine spulletjes. Ze zette een hoed op haar hoofd. Even later moest 'ie weer af, omdat er een ketting om haar nek moest. En een zonnebril op haar neus. Zo. Nu kon die grote roze hoed weer op. Van een plank pakte ze een tasje. "Zooo..." mompelde ze, terwijl haar ogen de rekken af gingen naar wat ze nog meer zou kunnen graaien. Het werden schoenen. Of nee, het waren meer muiltjes. Gele muiltjes met allemaal glittertjes. En een strikje erop. Pontificaal ging ze in het gangpad zitten. Haar eigen gympjes moesten uit, de muiltjes (twee maten te groot, maar dat mocht de pret niet drukken) moesten aan. Ze stond op en liep een stukje (wat nog helemaal niet gemakkelijk ging - de schoentjes zaten nog aan elkaar vast) Met hele kleine pasjes liep ze een stukje vooruit. Een grote grijns op haar gezicht. Toen was het tijd om alles terug te hangen. Alles, behalve de ketting. Die mocht ze wel houden. Het liefst wilde ze het tasje ook hebben. Maar mama was sterk en hield voet bij stuk. En ach, het klonk voor Isabel ook wel logisch: "Nee, leg maar terug. Papa wordt gek als 'ie merkt dat we nóg een tas voor jou hebben gekocht! Je hebt er al bijna meer dan mama!" En dat laatste, dat wil wat zeggen!
7.7.07
Westbroekpark
Martijn, speciaal voor jou: een voetballend nichtje!
Vliegen!
Project Luierloos (deel 2)
Eh... we zijn nog niet helemaal (lees: helemaal niet) begonnen. In zoverre, ik heb maar weer eens luierbroekjes aangeschaft. Vanmorgen kwamen er twee kleine vriendinnetjes spelen en het leek me ongemakkelijk voor alle betrokkenen als er juist dan een ongelukje zou gebeuren. Na Isabels tukje zet ik haar op de w.c. Als het meezit schijnt vanmiddag het zonnetje nog en dan gaan we vast nog even naar buiten. Hmm. Ik geloof dat mama nog niet klaar is voor de drastische maatregel van alléén maar een onderbroek aan... we houden het maar even op het luierbroekje en véél bezoekjes aan de w.c. En: de stickerkaart!
Nieuwe vriendinnen
  
6.7.07
Project Luierloos (deel 1)
"... en mocht uw kindje dan nog niet zindelijk zijn, ook een luier." Ik zie nog voor me hoe de toekomstige juf van Isabel aangaf wat we haar mee moesten geven, als ze naar de peuterspeelzaal zou gaan. In het najaar is het al zover. Onze kleine dame voor het eerst in vreemde handen. Een verontrustend (nee, laat ik niet overdrijven) raar idee. "Mocht uw kindje dan nog niet zindelijk zijn." Tja, in het najaar is Isabel al hard op weg om drie jaar te worden. Veel, héél veel kindjes zijn dan toch wel zindelijk. Misschien zit ze straks met alleen maar zindelijke kindjes in een klasje. Dan kan het toch niet zo zijn dat zij de enige is die nog een luier om heeft... Er moet iets gebeuren. Mijn ach-het-is-ook-wel-heel-makkelijk-zo-houding moet ik opzij schuiven. Ook al is het ook echt heel gemakkelijk: alle plassen komen in de luier terecht en als het mij uitkomt (lees: als we niet in de supermarkt staan, als we niet in de bus zitten, etc.) doe ik haar een droge aan. Ik heb me er eens in verdiept. Het schijnt voor veel kindjes goed te werken als die luier gewoon uit gaat en er een mooie onderbroek voor in de plaats komt. Alléén een onderbroek dus. Veel bezoekjes aan de w.c. of het potje brengen en de eventuele ongelukjes maar over je heen laten komen (eh... niet heel letterlijk natuurlijk... hoewel... als we dan net gezellig samen, zij op mijn schoot, een boekje lezen dan wel natuurlijk). Die ongelukjes voelt ze dan zelf ook en zal ze niet prettig vinden. Jaja... Zojuist heb ik bij de Hema een lading onderbroekjes gekocht. Plus één hemdje-broekje setje van Jip en Janneke dat ik niet kon laten liggen.  En ik heb een mooi plaatje uitgeprint - dat printje mag Isabel beplakken met mooie stickers. Eén voor elke keer dat er een plas of poep in de w.c. terecht is gekomen. En tussen al deze voorbereidingen door kriebelt het een beetje... straks is Isabel alweer zindelijk... wat wordt ze gróót! 
5.7.07
Isabel
als Kabouter Lui
Anderhalve ton voor grotwoning
AMSTERDAM – Een grotwoning in het Britse Worcestershire is verkocht voor maar liefst 148.000 euro. Verwacht werd dat het bijzondere optrekje zo’n 37.000 euro zou opleveren, zo meldt de BBC donderdag. Volgens een woordvoerder van het veilinghuis was de animo voor het grothuis overweldigend. “Er was zelfs een kandidaat-koper uit Spanje bij”, aldus de zegsman. De grotwoning is verkocht aan een vrouw die in de buurt woont. "Ze heeft het gekocht omdat ze de woning in de oorspronkelijke staat wil bewaren", aldus de woordvoerder. Hij voegt er aan toe nog steeds erg opgewonden te zijn over de verkoop. "Zo vaak verkoop je geen grotten." Experts betwijfelen of de grot, die niet van elektriciteit en water is voorzien, geschikt is voor bewoning. (NU.nl) ) Het is weer eens wat anders dan drie hoog achter...
2.7.07
Buitenspeelpret
1.7.07
Zondag
Uitslapen. Rommelen in huis. Véél spelen. Na het dutje van dochter naar het strand. Weer véél spelen. IJsje eten. Naar huis. Stoofpot eten. En straks een frisgedouched warm meisje een flesje melk geven en daarna instoppen en voorlezen. Tot nu toe is dit een prima zondag!
Rondjes draaien
|
@ 
