We hadden bedacht dat we de terugreis in twee- of drieën zouden splitsen. Uiteindelijk werd dat in twee delen. We bedachten ook dat we dan in een Etaphotelletje zouden slapen. Dat was ons twee jaar terug immers prima bevallen: een eigen badkamertje bij de kamer en hoewel de kamer natuurlijk niet luxe was (wat wil je voor 35 euro per kamer) was het sanitair en beddengoed verrassend schoon en fris.

Alleen... bij Etap aangekomen bleek het hele hotel - hoe is het mogelijk in het voorseizoen - volgeboekt te zijn. De andere Etaps in de buurt óók. Maar de receptioniste had voor ons gebeld met Ibis en daar waren kamers vrij. Op naar Ibis - van dezelfde keten (Accor) maar dan een stapje hoger op de ladder en daarom ook het dubbele aan kamerprijzen. Dat vonden we niet zo erg... dan zouden we én een schone kamer hebben én waarschijnlijk ietsje meer luxe.

Maar nee hoor... we kwamen terecht in een semischone kamer. Zo op het eerste gezicht zag het er wel netjes uit, maar... een schaamhaar van de vorige logé op de toiletbril en gorige randjes bij de wastafel en het bad... zo netjes was het dus niet. Ach, het was het einde van de wereld niet. Wel heel jammer natuurlijk om aan te treffen - voor 64 euro had ik graag wat netheid teruggekregen - maar echt niet onoverkomelijk. En er was een restaurantje in het hotel en dat tref je bij Etap ook niet altijd. Prettig geregeld, op naar de eetzaal dus...

Het was al half negen (die vakantiedagen kunnen soms zo raar lopen) dus ik vond het wel prettig dat met name Isabel lekker kon eten en daarna slapen. Op de kaart stonden omeletjes. Met patat. Perfect, dat leek me wel een fijne combinatie. Fijn ook dat het niet zo machtig was, want veel honger hadden we niet. Ook in het "piratenmenu" stond de omeletoptie. Eén en één is twee. Dat gingen we bestellen.

Even later stond er een heuse versie van Adje voor onze neus. Het was hem, maar dan met zwart haar. En zonder oranjeblauwgestreept pakje. Jeroen bestelde de drie omeletjes. Ik zag een rare grimas op het gezicht van Franse Adje. Maar hij zei niks en liet Jeroen nog rustig verder bestellen. De drankjes en zo. Toen hij daarmee klaar was wist Franse Adje ons te vertellen dat... de eieren op waren. Hoe was het mogelijk? We waren benieuwd naar het prijzige ontbijtbuffet van de volgende ochtend zo zonder eieren en we namen ons direct voor dat in elk geval te ontlopen. Leve de Franse bakkertjes op elke straathoek.

Dan maar friet met... hamburger. Bah, slecht. Maar in het piratenmenu was geen andere optie en de kaart bood ook niet veel anders voor ons. Of we nog even rustig wilden kijken vroeg Franse Adje. Ja hoor, dat wilden we wel. Na kort overleg besloten we om dan maar voor ons alledrie het kindermenu te vragen, met patatjes en hamburgertjes. Jeroen grapte er tegen Franse Adje nog bij dat wij geen parapluutjes hoefden. Franse Adje snapte het niet en keek suf naar de kaart. In gebrekkig Engels mompelde hij dat het niet kon, een kindermenu voor volwassenen. Dat het niet kon. "No..." het galmde door in m'n hoofd. Het was te laat om ergens anders naartoe te vertrekken. Ons kind moest eten en wel snel, want niet alleen etenstijd maar ook bedtijd was officieel allang verstreken natuurlijk. "No..." Van binnen begon het al een beetje te koken, maar van buiten bleef ik fijn rustig. Ik legde Franse Adje uit - en kon daarbij een lichte irritatie toch niet helemaal onderdrukken - dat wij wel begrepen dat zo'n menu normaal gesproken voor kinderen tot twaalf jaar is, maar dat wij niet zoveel honger hadden, op de kaart niets anders zagen staan waar wij trek in hadden en dat we eigenlijk die omelet hadden gewild maar omdat hij dat ons niet kon geven we als compensatie wel dat kindermenu wilden. Franse Adje knikte. Maar Franse Adje had het niet begrepen, want hij wees weer op de kaart naar de volwassenenkant en zei dat we bijvoorbeeld het koud buffet konden nemen. *knak* Daar had hij mij pissig. Ik ging er even recht voor zitten, hield mijn Nederlands-Engels woordenboek in mijn hoofd klaar voor gebruik en wees driftig naar de letters op de kaart. "Noho..." begon ik. Ik deed nogmaals mijn verhaal, deze keer met wat wilde gebaren erbij. Fransje Adje zou het even navragen in de keuken. Twee tellen later was hij terug. Dat het geen probleem was. In de tussentijd hadden Jeroen en ik de grootste lol omdat Jeroen dacht dat hij mij na deze uitspatting zou gaan vergiftigen. En Isabel plakte nog een sticker in haar stickerboek.

Of het met opzet was weet ik niet zeker, maar we kregen alledrie een hamburger die zo "well done" was dat de onderkant zwart was. Die van Isabel gelukkig nog het minst.

Het was al met al een bijzondere ervaring... volgende keer gaan we reserveren... bij Etap wel te verstaan!

Vakantiepret