GEDICHTJE
Veel fijne herinneringen
verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden
voor altijd in ons hart
Dag papa...
WOORDEN * mama van Isabel! * theedrinken * zorgzaam * chocolaatjes * veel en warm douchen met lekkere schuimpjes en zeepjes * drinkontbijt * zee * vers grapefruitsap * kat uit de boom * M&M's * appelsap * CSI * geen rijbewijs * stukjes rijden met Jeroen * Sateetjes eten (bij The Old Jazz) * winkelen * lente * ZOMER * herfst * WINTER * veel prutseltjes in huis * vakantie vieren * opruimerig * één meter negenenzeventig en een half * haat de tandarts hoewel hij erg vriendelijk is * winkelen * kaartjes sturen * internetten * wijntje * gek op dieren * PRETPARK * Wil zo graag een muziekinstrument kunnen spelen * CABARET * dierentuin * ongeduldig * Kippling * MAROUSSIA * met het dekbed op de bank liggen * eigenwijs * fluitende vogeltjes * grote voeten * duizend kleurtjes nagellak * lenzen * voor 's avonds een brilletje * zon * veel bloemen in huis * elke maandag en woensdag vrij * flexibel * denker * uitslapen * tijdschriften lezen * PIZZA (van de Pizzahut) * NIEUWSGIERIG * chineesje halen * géén héél af en toe Frans Bauer * wèl Bløf, Lichterlaaie & Acda en de Munnik * wèl The Eagles, The Rolling Stones & Simon and Garfunkel * ZINGEN (niet mooi - nou en?) * tevreden * véél zekerder dan vroeger * met plantjes en aarde rommelen op het balkon * Triominos spelen * herinneringen ophalen *
Ik ben gelukkig niet de enige volwassene in de familie die graag met poppetjes speelt... De Playmobilpoppetjes van Bert (of zouden ze toch van Amy zijn..?) hadden een boodschap voor onze Little People:
Goede reis, heel veel plezier en maak er een onvergetelijke happening van!
Een onvergetelijke happening: dat gaan we er zeker van maken met ons elfjes in Ierland! En daarna een heerlijk rustig weekje bijkomen met ons drietjes in Frankrijk.
Om alvast in vakantiesferen te komen heb ik voor mezelf maar eens een Frans bakkie uit de automaat gehaald... nog een half uurtje op de teller - alle belangrijke zaken zijn overgedragen aan mijn collega's en er zijn nu alleen nog een paar miniklusjes te doen!
Met nog één werkdag op de teller (en twee voor Jeroen) is de vakantievoorpret eigenlijk al in volle gang. Gisteravond zijn we even gaan kijken naar hoe de boot die ons naar Engeland zal varen voorbij kwam in Hoek van Holland.
En vandaag maak ik Isabels speelgoedkist klaar voor vertrek. In die speelgoedkist komt trouwens iets bijzonders te zitten...
Het Little People reisgezelschap, met op de achterste rij van links naar rechts: Little Opa Ron, Little Oma Els, Little Martijn, Little Wendy, Little Jeroen, Little Nathalie en Little Isabel en op de voorste rij Little Marianne, Little Benno, Little Carla en Little Ruud (jammer dat Isabel niet nog een kaal poppetje heeft...).
Eén groep Little reisgangers vertrekt pas in de nacht van vrijdag op zaterdag met het vliegtuig naar Ierland...
... en Little Jeroen, Little Nathalie en Little Isabel vertrekken donderdagmiddag al met de boot.
Eén ding mag duidelijk zijn: we hebben er ontzettend veel zin in!
Isabel vindt het heerlijk om Ome Willem te kijken, we hebben hem op dvd. "Die met het geitje" is nu favoriet. En verder vindt ze "die van August" ook erg mooi. In die aflevering is August verdwaald in een warenhuis. Het liedje dat bij die scene hoort kan ze helemaal meezingen...
Er is veel gezegd en geschreven over Bokito, de aap die ontsnapte uit zijn verblijf in Blijdorp. Ik ga niets zeggen of schrijven over die ontsnapping... ik wil hier alleen m'n verbazing even uiten over de foto's van ooggetuigen.
Stel dat mij zoiets zou overkomen. Dat ik me (al dan niet met Isabel, wat het nóg afschuwelijker zou maken) midden tussen de angstige mensen bevond. Dan zou m'n camera pakken en een foto maken wel het laatste zijn waaraan ik zou denken...
Isabel en ik lagen in een grote schommel. Papa duwde ons... héél hoog. We schaterden het uit. En we waren niet bang hoor. Isabel ook niet natuurlijk. De kleine durfal. "Voor je achttiende verjaardag krijg je een parachutesprong, dan mag je samen met mama springen!" riep ik. Isabel dacht even na en riep toen: "Ja! En een cadeautje!"
Isabel is een echte tuttebel. Ze kan helemaal opgaan in haar rol als poppenmama. En als kattenmama trouwens ook... regelmatig vinden we haar met haar armen om Tarzan heengeslagen, terwijl ze zachtjes tegen hem praat. "Kun je geen broodje poep zeggen?" is daarbij tot nu toe de meest hilarische zin die we hebben gehoord. Maar er wordt dus ook wat afgebabbeld met de poppen. Verder leest ze ze voor, kookt ze voor hen en geeft ze ze op gezette tijden flesjes melk. Zo leuk om van een afstandje te bekijken, dat lieve spel van haar.
De poppen hier in huis hebben inmiddels bijna allemaal een naam. Zo zijn er Tina, Michelle, Charlie (jawel: een échte jongenspop!) en - de grote favoriet van het moment - Eva. Haar zie je hieronder op de foto.
Vandaag was ik alvast druk in de weer met het uitzoeken van wat speelgoed voor op vakantie. Inmiddels is duidelijk geworden dat Eva zich met ons in het Ierse en Bretonse avontuur zal gaan storten. Samen met Tina, Michelle en een Naamloze Pop. En die laatste doet me afvragen of we op vakantie een naam voor hem zullen vinden. Voor hem ja, want hoewel het hier niet zo'n échte jongenspop betreft, ziet hij er wel uit als een jongetje. En die kan dus geen meisjesnaam krijgen. Als het aan mij ligt tenminste... maar ach, wie weet denkt Isabel er wel heel anders over!
Het is toch jammer dat je in je huis niet kunt googelen. Een briljante uitspraak van Jeroen, naarstig op zoek naar een van de filters voor zijn camera...
Onze dochter is een tevreden meisje. Gék op cadeautjes, maar nog altijd even tevreden met wat ze ook krijgt. En dan bedoel ik ook écht tevreden. Natuurlijk heeft ze keuze te over en kan ze niet met alles tegelijk spelen, maar er is geen speelgoed onbespeeld gebleven de afgelopen bijna-twee-en-half jaar. Eén van de allergrootste successen is toch wel haar keukentje.
Sinds ze hem kreeg, even vóór haar tweede verjaardag, is er geen dag voorbij gegaan zonder dat ze daarmee heeft gespeeld. We krijgen de heerlijkste gerechten. Broccoli met druivensap, een muffin met saus of pannenkoeken met zuur. Nu ik erover nadenk... ik denk dat ze later onze eigen Haagse Pierre Wind (bekend van zijn dropsoep en mosterd-sambalijs) op gaat volgen.
Ik doe altijd erg m'n best de speelgoedzaken niet leeg te kopen, want ergens vind ik het heel belangrijk dat Isabel geen verwend nestje wordt dat alles al heeft (ooh help... ik ben helemaal op de verkeerde weg als ik zo om me heen kijk in haar speelhoekje). Maar vandaag liep ik tegen iets aan wat ik niet kon laten liggen. Een setje met mes en snijplank en groenten die je "echt" kon snijden. En het allerleukste was de vis en ook de kip.
Vanaf vandaag komen er nieuwe dingen op het menu bij Chez Isabelle Louise! Wat dacht u van een gebakken visje met chocola? Of kip met tonijn en ui? We zullen zien wat Isabel verzint met haar nieuwe speeltjes!
We liepen door de Megastores. Isabel was onder de indruk van alle prehistorische beesten die stonden opgesteld. Voorzichtig stak ze af en toe haar handje in één van die reusachtige bekken, terwijl ze het extra spannend maakte door "oooeeeeeh" te roepen. Aan het eind van de lange promenade stonden een paar grotten, met oermensen erin. Isabel bekeek één van de poppen eens goed en riep "Lijkt op papa!" *gniffel* Dat zal hij leuk vinden om te horen...
Oh... en vóór de opa's hierom mee gaan gniffelen... we kwamen langs nóg twee grotten en volgens Isabel stond in die eerste grot Opa Jan en in die tweede Opa Ron... dus...
Maar... zo af en toe vinden we kamperen wel erg gezellig. Neem nou het komende familiehemelvaartweekend. En voor zulke gevallen hebben wij natuurlijk nog onze minitent in de aanslag!
Met een kopje thee (uiteraard in mijn nieuwe mamadagbeker!) en twee vakantie-albums nestel ik me op de bank. Het is het album van 2005 en het album van 2006 (pas gemaakt, zoals de oplettende lezer nu weet). In september 2005 zijn we met onze bungalowtent op stap gegaan. Als ik de foto's zo weer zie kan ik een "oooh wat heerlijk toch ook eigenlijk" niet onderdrukken. Wat zag ons plekje op de camping er geweldig gezellig uit. Wat een mooie tent is het toch ook. Kijk nou, hoe gezellig de zijflap open staat. En dat luifeltje... En och, die foto's in de slaapcabine. Toch wel heel erg leuk. Hoe is het nu mogelijk dat we dat niet meer willen voor onze zomervakantie? Moeten we daarvan niet terug komen?
Ik staar uit het raam (hee, de zon... dat was niet voorspeld voor vandaag... hopelijk schijnt 'ie vanmiddag nog als Isabel weer wakker is). Ik haal me weer voor de geest wat niet op de foto's staat. Het gestoei om het zo gezellig te krijgen: stokken, tentdoek... Isabel tevreden houden in het campingbedje (waar ze inzat zodat ze niet weg kon kruipen) - en dat alles na een urenlange heenreis. Dat we soms onze billen niet konden keren. Vooral als het even wat slechter weer was. Zoveel spullen op zo'n kleine oppervlakte. En dan voor het naar huis gaan alles afbreken - met diezelfde Isabel weer in hetzelfde campingbedje om dezelfde reden - en inpakken. Een gestoei en gedoe waardoor je eigenlijk alweer aan een nieuwe vakantie toe bent... en dan moet je de hele urenlange reis naar huis nog maken...
Met deze ervaringen in ons achterhoofd hebben we eigenlijk vorig jaar al besloten dat we niet meer met onze bungalowtent op vakantie gaan. En, ondanks dat het er zo heerlijk uitziet op die fijne vakantiefoto's, meld ik het hier maar voor de liefhebber: BUNGALOWTENT TE KOOP. Wie weet hoe leuk hij op jouw vakantiefoto's zal staan!
Een beetje van dit, een beetje van dat Een beetje van zus, een beetje zo Een beetje van hier, een beetje van daar Dan is het wel weer piekfijn voor elkaar
De zonnestraal die tussen de gordijnen doorpiepte kwam op m'n gezicht terecht. Mijn eigen zonnetje was druk in de weer met papa. Ze maakten een tekening en een knutselwerkje met vogeltjes, doperwtjes en rijst (ongekookt - dat moge duidelijk zijn). Even later kwam Isabel met een bord de slaapkamer binnen. Erop lagen lekkere boterhammen met kaas en komkommer. We hebben het samen opgesmikkeld. Isabel had kennelijk de stukjes komkommer toch meer voor zichzelf in gedachten... waardoor het voor mij uiteindelijk een boterham met kaas werd.
Daarna was het dan toch eindelijk tijd voor het pakje dat al zo'n tijdje lonkte bovenop de kast.
En kijk toch eens wat voor moois er uit het pakje kwam:
De oplettende lezer heeft zijn naam al voorbij horen komen: Loeki de Leeuw. Ik had een cassettebandje met verhalen en liedjes over Loeki. Hád. Geen idee wáár, maar... ik was het kwijtgeraakt. Maar nu is hij boven water! Hij zat al die tijd in de rommeldoos van oud-huisgenootje Rosalie! Pfioew. Ik las het net in het commentaarboxje. Een fijn bericht om mee te gaan slapen... zal ik over Loeki in de jungle gaan dromen nu..?
Nog nét voor onze volgende vakantie start, gaat het dan toch gebeuren: vanavond zijn wij aan het plakken. De vakantiefoto's van 2006 krijgen eindelijk hun plekje in een plakboek!
Er ligt een pakje op de kast. Mooi ingepakt. Het tikt niet. En het rammelt ook niet. Wat zou erin zitten? Het pakje is van Isabel. Voor mama. En omdat het zondag pas moederdag is, mag ik het zondag pas open maken. En da's niet niks voor een nieuwsgierig aagje. "Wat zit er in dat pakje?" probeerde ik gisteren al meteen. "Dootje! Mama open maken!" was het antwoord. Neuh, da's toch ook weer niet de bedoeling. Dat zou niet leuk zijn. Alsof het van tevoren weten wat erin zit wél leuk zou zijn, vroeg ik het vanmiddag nog eens. "Heb je iets voor mama gemaakt?" "Ja." "Wat dan?" Isabel hield haar hoofd scheef voor het mijne en grijnsde. "Hallo mama!" deed ze gek. Hmpf. Ik heb in haar geen medestander, merk ik al. En da's eigenlijk maar goed ook. Want ik weet stiekem natuurlijk ook wel dat het het allerleukste is als ik het pakje gewoon zóndag open maak. En dan niet weet wát ik open maak. Echt. Dat is het leukste. Dus als ik hier een oproepje doe aan mijn schoonmoeder, zoiets als "Els, wat is het nou?" - want zij weet het óók - dan moet ze vooral geen antwoord geven. Omdat dat het leukst is. Heus. Ik weet het. Niets verklappen dus. Da's niet leuk, verklappen.
Een Duitser was toe aan een uitdaging toen hij zijn felbegeerde papiertje wilde halen. De 27-jarige man nam in kennelijke staat van beneveling plaats achter het stuur toen hij zijn rijexamen moest doen. De examinator had vooraf al een vermoeden dat de man niet in staat was een voertuig te besturen en vroeg hem of hij gedronken had. De Duitser ontkende waarop men besloot het examen door te laten gaan. Al snel bleek het vermoeden van de examinator waar te zijn, de beschonken man had de grootste moeite om het voertuig in bedwang te houden. Duidelijke zaak voor de examinator, deze liet hem regelrecht naar het politiebureau rijden waar men hem een test liet ondergaan. Daaruit bleek dat de man driemaal de toegestane limiet had overtreden waarop het examen nietig werd verklaard. Hij kan een forse straf verwachten en mag voorlopig geen herkansing doen. (waarmaarraar.nl)
Vanmorgen waren Jeroen en ik druk in de weer met wat administratie. Isabel drentelde een beetje om ons heen. "Ga dit maar even lezen," zei Jeroen, wijzend op een stapel tijdschriften. "Kan Isabel nof helemaal niet!" was het antwoord. Agos, dat wijffie... dat kwam er zo lief uit!
Isabel kwam binnen met een plastic tas vol Tupperware. Afgeleverd bij oma en opa, door de speciale Tupperwarefamiliebezorgdienst. Enthousiast pakten we onze nieuwe keukenspulletjes uit, Isabel en ik. Jeroen stond er een beetje schaapachtig bij. Tót hij onze nieuwe ijsblokjesmaakhouder (heeft zoiets een officiële naam?) zag. "Kijk, dát is nou handig!" riep hij blij. Het wekte meteen zijn interesse voor de andere dingen die ik had gekocht. En toen gebeurde het... ik hoorde het echt... Jeroen zei: "Anders ga ik de volgende keer ook wel mee naar zo'n party..."
Aangezien de eerstvolgende party op Jeroens eigen huisadres is hoeft 'ie daar niets voor te doen... Tupperware komt naar hem tóe deze zomer!
Bij Tupperware noemen ze het een ijsblokkenlaatje...
Nog vier werkdagen te gaan. Jammer dat ze over drie weken verspreid zijn. Oh, wat heb ik zin in de vakantie en oh, wat kruipt de tijd ernaartoe toch voorbij. Onze eerste vakantienacht zullen we op een boot slapen, onderweg naar Engeland. Na het ontbijt touren we door dat Engeland naar de andere kant, alwaar we weer een boot nemen: op naar Ierland. Daar komen we op een vrijdagavond aan. Vandaag heeft Jeroen dit alleraardigste hotelletje gevonden.
Daar moeten we vast een fijne eerste nacht op Ierse bodem door kunnen brengen. In de ochtend vertrekken we dan naar "ons familiehuis" waar we de andere vakantiegangers uit de familie tegen komen. Dat wordt vast een supergezellige week. En na die week hebben we nog een weekje in Bretagne met ons drietjes. Om lekker even tot rust te komen... want daar is zo'n week met elf personen in één huis natuurlijk verre van geschikt voor!
Donderdag, vrijdag, dinsdag de 15e en dinsdag de 22e... als die werkdagen achter de rug zijn heb ik vakantie!
De Britse winkel Currys heeft het einde van de audiocassette aangekondigd. De cassette verliest het van de mp3-speler.
In het afgelopen jaar verkocht Currys nog maar 100.000 cassettes, tegen 83 miljoen stuks in 1989, meldt de BBC. Nu heeft de electronicawinkel besloten om geen cassettes meer in te kopen. Als de voorraad op is, dan stopt de verkoop van het cassettebandje bij Currys.
Volgens de winkel is er geen vraag meer naar cassettebandjes door de opkomst van mp3-spelers. Op sommige mp3-spelers kan net zoveel worden opgeslagen als op 1500 cassettes.
Met de cassette wil de winkel ook de verkoop van cassettedecks beëindigen.
De audiocassette werd in 1963 geïntroduceerd door Philips. In de jaren negentig werd de verkoop al minder door de opkomst van de muziek-cd. Naar schatting zijn er een half miljard tapes in omloop. (webwereld.nl)
Soms heb ik het gevoel dat ik echt oud aan het worden ben. Nog geen dertig, maar toch *zwaait intussen met haar wandelstok, probeert niet met haar kunstgebit te klapperen tijdens het praten en zegt met bibberende stem: *ik kom uit de tijd waarin cassettebandjes nog reuze populair waren! Ik had er best heel wat en speelde ze vaak af in m'n cassetterecordertje. Zo één met recordknop, zodat je ook zelf dingetjes in kon spreken of zingen. Samen met een vriendinnetje maakte ik vroeger hele radio-uitzendingen!
Een paar van mijn oude bandjes heb ik nog. Kinderen voor kinderen, liedjes van televisie, Bassie en Adriaan... Ik had ook een bandje van Loeki de Leeuw, maar dat ben ik kwijt... hartstikke jammer, want dat was ook wel wat voor Isabel geweest...
Isabel krijgt in elk geval nog wel wat van die goede oude tijd mee. Zal ik je eens wat zeggen? We hebben zelfs nog LP's in huis!
Ik wil in Zwitserland wonen. Of in Noorwegen. Maar ik doe het niet. Omdat ik bang ben voor grote stappen én omdat alle lieve mensen in mijn omgeving vast niet met ons mee zouden willen gaan... 'k zou ze echt teveel gaan missen. (En zij ons natuurlijk. Of liever gezegd: zij Isabel !)
Waar het een seconde geleden nog enorm rustig was is het nu een herrie van jewelste. Er is een groep de tram binnen gekomen. Luidruchtig roepen ze naar elkaar. "Hee hier is een plek vrij hoor!" joelen een paar van hen naar de anderen die verderop in de tram zijn ingestapt. Er ploft iemand neer op de vrije plaats, naast een dame die enkele ogenblikken ervoor nog heerlijk rustig haar boek kon lezen. "Vinnutochnieerghe?" zegt de neergeplofte, maar wacht niet eens het antwoord af.
Bevooroordeelde mensen (waarvan ik er soms één van ben...) hebben nu direct een beeld. Ze zien de situatie voor zich. Vast als ervaringsdeskundigen. Zo'n groep stapt er immers regelmatig de tram in.
Maar wij bevooroordeelden hebben het mis deze keer! Deze keer zorgden een groepje losgeslagen en uitgelaten huisvrouwen voor de overlast...
Wat was het gezellig: Coby, Ruud en Bert traden vandaag op in 't Kruikje, een strandtent bij Kijkduin. Een perfecte locatie voor Isabel natuurlijk, want die ziet die megazandbak die we hier praktisch om de hoek hebben liggen altijd wel zitten. Dus: schep mee, hark mee... en daar gingen we!
Op de foto's zie je: * hoe Isabel in het zand speelt op deze voorlopig laatste redelijk mooie dag * hoe Isabel even bijkomt van al het spelen en springen met een chipje * hoe Isabel staat te swingen tijdens het optreden van Acoustic Brew * hoe Isabel moe van dat swingen met haar duim en clown bij papa op schoot nieuwe vrienden maakt: Kas en Marit.
Als haar laatste liefje Dirk met haar breekt om zijn huwelijk een nieuwe kans te geven, heeft Anna het helemaal gehad. Voor haar geen mannen meer. Nooit. Nog diezelfde dag ontmoet ze Rob. En een paar uur later Sander. Beide mannen vallen als een blok voor Anna en zij valt ook voor hen. Samen vormen ze de perfecte man: Rob voor de klusjes in huis en de goede seks en Sander voor de romantiek en de goede gesprekken. Wat Anna alleen niet weet is dat Rob en Sander huisgenoten zijn. Ze neemt zich voor zorgeloos te genieten, maar heeft de grootste moeite om beide mannen - met wie het steeds serieuzer wordt - voor elkaar verborgen te houden.
Als je hem net gemist hebt op televisie (en je bent een vrouw - of een man die wel van een vrouwenfilmpje op z'n tijd houdt) dan moet je hem zeker eens huren. Heerlijke film!
De échte Luna woont in Wateringen. Samen met oom Ruud, tante Carla, nichtje Francisca en nichtje Nicole. Maar voor alle momenten waarop Isabel het zónder die grote 'knuffel'hond moet doen, heeft ze haar eigen knuffel. En die doet z'n naam eer aan: er wordt heel wat afgeknuffeld!
"Ik begrijp heel goed dat jullie mij hebben uitgenodigd. Maar jullie zien natuurlijk ook wel dat ik overgekwalificeerd ben voor deze functie. Maar ik snap echt wel dat jullie mij hebben uitgenodigd, echt heel goed."
Bestaat er ook een lijstje met dingen die je beter niet kunt zeggen tijdens een sollicitatiegesprek? Deze sollicitante bezorgde mij kippenvel in elk geval...
@ 
