WOORDEN * mama van Isabel! * theedrinken * zorgzaam * chocolaatjes * veel en warm douchen met lekkere schuimpjes en zeepjes * drinkontbijt * zee * vers grapefruitsap * kat uit de boom * M&M's * appelsap * CSI * geen rijbewijs * stukjes rijden met Jeroen * Sateetjes eten (bij The Old Jazz) * winkelen * lente * ZOMER * herfst * WINTER * veel prutseltjes in huis * vakantie vieren * opruimerig * één meter negenenzeventig en een half * haat de tandarts hoewel hij erg vriendelijk is * winkelen * kaartjes sturen * internetten * wijntje * gek op dieren * PRETPARK * Wil zo graag een muziekinstrument kunnen spelen * CABARET * dierentuin * ongeduldig * Kippling * MAROUSSIA * met het dekbed op de bank liggen * eigenwijs * fluitende vogeltjes * grote voeten * duizend kleurtjes nagellak * lenzen * voor 's avonds een brilletje * zon * veel bloemen in huis * elke maandag en woensdag vrij * flexibel * denker * uitslapen * tijdschriften lezen * PIZZA (van de Pizzahut) * NIEUWSGIERIG * chineesje halen * géén héél af en toe Frans Bauer * wèl Bløf, Lichterlaaie & Acda en de Munnik * wèl The Eagles, The Rolling Stones & Simon and Garfunkel * ZINGEN (niet mooi - nou en?) * tevreden * véél zekerder dan vroeger * met plantjes en aarde rommelen op het balkon * Triominos spelen * herinneringen ophalen *
Verbaasd was ik over mijn eigen rust. "Pluis has left the building." Denk ik. Als dat alles was. De bioloog in mij werd wakker. Geïnteresseerd hingen Jeroen en ik boven het klompje spul. Dat was het dan. Als dat alles was. Jeroen vond dat ik er leeg uitzag. Ik zei dat ik me leeg voelde. En ik zei dat ik dacht dat het door de opluchting kwam. Als dat inderdaad alles was, de tijd zal het leren.
Hoe dan ook: ineens stromen de tranen over m'n wangen zoals ze nog niet eerder gedaan hadden deze dagen. Een leegte overvalt me, het gevoel komt uit m'n tenen. En dan ebt het weer even weg. Komen er weer nuchtere gedachten in m'n hoofd. Want ik zie het niet als een kindje dat we verloren zijn. Moeder Natuur heeft ingegrepen en dat is waarschijnlijk maar goed ook. Ik geloof dat ik twee ikken heb. Een dappere en een slapjanus. Ze wisselen elkaar af. De één weet heel goed dat het maar goed is ook. En de ander denkt aan november en aan géén klein friemelig lijfje om kennis mee te maken. Gelukkig kunnen ze allebei nog lachen om de gekke streken van Isabel en om de lieve afleidingsmanouvres van Jeroen.
... ik dénk dat ik met alle burgers ondeugende dingen ga doen ... en alle kindjes mogen héél, héél laat naar bed ... we gaan feesten tot we erbij neervallen ... en wáág het eens mij daarbij in de weg te staan!
"Mama beetje huilen!" Isabel ontgaat ook niets. Resoluut stapt ze op me af. "Mama nuffel geven!" En dat werd één van de allerfijnste knuffels die ik ooit heb gehad!
Het moet ergens juli 2004 geweest zijn. De mevrouw van Moeders voor Moeders feliciteerde me met onze zwangerschap. De komende weken zou ik in flessen gaan plassen, om vrouwen te helpen die moeilijk in verwachting kunnen raken. Tussen haar uitleg door babbelden we wat over koetjes en kalfjes. "Weten je ouders en schoonouders het al?" vroeg ze. Ik knikte heftig, alsof dat vanzelfsprekend was. "Jazeker!" In de minuten daarna vertelde ze me een verhaal dat me nog altijd is bijgebleven. Ze kende iemand, die met Het Vertellen van het Grote Nieuws wilde wachten tot ze twaalf weken in verwachting was. Na die tijd is statistisch de kans op een miskraam een heel stuk afgenomen. Vlak voor de twaalf weken ging het mis. Niemand wist ervan, maar wat was het eerste wat ze deed toen het misging? Haar moeder bellen. De vader in het verhaal heeft hier nog lang moeite mee gehad. Hij had zo graag willen meegenieten van het fijne nieuws. Hij had zo graag willen horen dat hij opa werd, in plaats van dat hij opa was geworden... als het niet was misgegaan.
En nu, zo'n drie jaar later, doe ik iets soortgelijks. Ik heb jullie, mijn dierbare PieuwvogelWeblezers, niet laten meedelen in Het Blijde Nieuws dat wij een paar weken geleden overigens wél met familie en vrienden hebben gedeeld. Ik kom jullie nu vertellen dat jullie in november een nieuw Van Oorschotje hádden kunnen bewonderen... als het niet was misgegaan...
Pluis zit in mijn buik. Ik zou nu acht weken en een paar dagen zwanger zijn, ware het niet dat Pluis na een week of zes gestopt is met groeien. Een grote teleurstelling natuurlijk, want zo'n tweedekindjeswens is er niet voor niets. Toch zijn de scherpe randjes van de teleurstelling af. De toekomst zien we rooskleurig tegemoet, niet in de laatste plaats omdat daar al zo'n wolk van een dochter in rondhuppelt. Om verliefd op te zijn dat grietje.
Wat mij op dit moment het meeste zorgen baart (wat een bijzondere zin op dit moment) zijn de dingen die op het lichamelijke vlak komen gaan. Een miskraam schijnt geen piece of cake te zijn (duh) in de meeste gevallen...
Weet je wat we afspreken? De eerstvolgende keer dat wij Blij Nieuws hebben horen jullie het óók gewoon meteen. Da's toch het fijnste... en weet je wat? De volgende keer komt er daarna gewoon géén naar nieuws. Zo.
Zie hier wederom één van de geweldige producten van PLENT-A-BECK UNLIMITED INTERNATIONAL (euh... of: Martijn is weer aan het knutselen geweest en nu heeft Isabel haar eigen roze "My first PLENT-A-BECK"...)
Let op de kindvriendelijke eigenschappen: extra afgekit en een krijtbordje op de voorkant (mét krijtjeshouder)!
"In Ierland nemen de mensen eerst de tijd om te leven en dan pas kijken ze hoelang het duurde. De Ieren realiseren zich als geen ander dat wie de tijd heeft geschapen, er meteen voldoende van heeft gemaakt."
En zó ziet de plantenbak-a-la-Martijn eruit nu 'ie af is. Bestellingen kun je doorgeven via pieuwvogel@hotmail.com. Eens kijken of Martijn dát bij kan benen...
DEN HAAG - De politie heeft dinsdag een gijzeling aan de Haagse De La Reyweg beëindigd. Het arrestatieteam viel rond 11 uur het woonhuis binnen waar overvallers zich na een mislukte winkeldiefstal schuilhielden. Dat maakte een woordvoerder bekend.
De politie hield vier verdachten aan. Er zijn geen gewonden gevallen. De politie onderzoekt hoeveel bewoners van het huis in gegijzeling waren genomen.
De overvallers vielen kort voor de gijzeling een winkel in de nabijgelegen Dierenselaan binnen. Zij losten enkele schoten af, en maakten zich uit de voeten toen de politie verscheen.
Hun vluchtpoging op een brommer mislukte echter. De daders kwamen ten val en vluchtten een woonhuis binnen. De politie ging aanvankelijk uit van twee overvallers, maar sluit niet uit dat er vier man bij de overval betrokken waren. (NU.nl)
Dat de dames Isabel en Dionne afgelopen zaterdag een hoop pret hebben gehad in Plopsaland hebben jullie al kunnen zien. Vandaag kreeg ik van Dionnes mama en papa nog wat foto's toegestuurd. Daar zaten ook juweeltjes bij:
Ik heb een zwager, Martijn. Correctie: ik heb een héél creatieve zwager. Martijn dus. En Martijn heeft een nieuwe 'hobby'. Hij maakt plantenbakken van restjes hout. Nou ja, hij heeft er nu één gemaakt en hij is van plan er in elk geval nog één bij te maken. En wij mogen niet zeggen dat de bak nogal ehm, nou ja... apart is. In negatieve zin. Nu vraag ik me af: stel, jij wilt een nieuwe plantenbak. Zou je dit model in je tuin zetten?
Kijk deze drie Bumba's nou staan. Het bewijs van een zeer geslaagde dag uit samen met Isabels leeftijdsgenootje (ze schelen maar twee uurtjes!) Dionne en haar mama en papa. We waren in Plopsaland in Hasselt! En zoiets is zeker voor herhaling vatbaar!
Zaterdag 24 maart 2007 wordt een dag om je vingers bij af te likken. Want op die dag is het voor het eerst in Nederland Nationale Pannenkoekdag. Dat betekent dat je die dag geen spruitjes, andijvie of hutspot hoeft te eten. Maar heerlijk kunt smikkelen en smullen van pannenkoeken met spek of appel of kaas of jam of banaan of poedersuiker of ... alles door elkaar natuurlijk. Het is jouw feestje! (pannenkoekdag.nl)
Dan hoeven we er in elk geval niet meer over na te denken wat we die dag moeten eten...
Vandaag kwam Michelle bij Isabel spelen. Extra gezellig: haar mama Miranda kwam natuurlijk ook mee! Isabel vond het wel erg interessant zo'n klein speelkameraadje. Ze vonden elkaar erg lief en hebben dan ook de nodige knuffeltjes en kusjes uitgedeeld. Heerlijk om naar te kijken, die twee grietjes bij elkaar!
Jeroen en Isabel zitten op één schommel, ik zit op de andere. We schommelen met volle overgave naar elkaar toe, terwijl we steeds "Oe... bijna botsing!" roepen. Op de schommel naast mij zit een vader. Alleen. In geen velden of wegen zijn zijn kinderen te bekennen. Hij kijkt naar ons. Lachend roept hij: "Ik vraag me af wie er meer plezier hebben, de kinderen of de ouders!" Ik lach terug, terwijl ik nog een keertje met m'n benen zwier. In gedachten gniffel ik "... maar WIJ zitten hier tenminste nog met een dochter op de schommel..."
Eigenlijk is het gek. Waarom zou je als volwassene niet mogen schommelen? Of van de glijbaan mogen? Sinds Isabel er is leef ik me weer helemaal uit in speeltuinen. Ik vind het oprecht leuk om op een schommel te zitten.
Er zou een speeltuin voor grote mensen moeten komen. Ik ben vóór!
Begin april is het zover: dan mag Jeroen samen met een collega van hem een sprong door brandend venster gaan maken, aangereden worden door een auto en een filmgevecht houden.
Hoe dat zo? Ik had een prijsvraag van Bedrijfsuitje.nl gewonnen. Alwéér (want in april gaan Roos en ik op avontuur in Amsterdam).
Nu kan ik door omstandigheden zélf niet stunten die dag, maar Jeroens collega stond al te trappelen. Ze hadden het er net met z'n tweeën over dat ze dat eigenlijk wel allemaal al gedaan hadden... euh... tja, laat ik het zo zeggen: ze waren vroeger klasgenootjes en nogal een stel Pietje Bellen...
RIJSWIJK - Het aantal griepgevallen is zodanig opgelopen dat nu sprake is van een officiële epidemie. Dat blijkt donderdag uit cijfers van het Nederlands instituut voor onderzoek in de gezondheidszorg Nivel.
Per 100.000 mensen hebben momenteel 86 de griep. Als meer dan 60 op de 100.000 mensen zich bij de huisarts melden, is officieel sprake van een epidemie. Volgens een woordvoerster van het Nivel is een griepepidemie zeker niet verontrustend.
Griepprik
Het is raadzaam dat mensen van 60 tot en met 65 jaar zich laten inenten met de griepprik. Dit meldt de Gezondsheidsraad donderdag in een advies dat wordt aangeboden aan minister Klink van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
Gezondheidspersoneel
Uit onderzoek blijkt dat het zinvol is een aantal doelgroepen toe te voegen voor de griepvaccinatie. Volgens het advies zijn niet alleen ouderen boven de zestig jaar, maar ook gezondheidspersoneel in ziekenhuizen, verpleeghuizen en verzorgingshuizen nieuwe doelgroepen.
Daarnaast moeten gezinsleden van mensen die bij griep een zeer ernstig risico lopen ook met de prik worden gevaccineerd. Mensen met furunculose (steenpuistziekte) hoeven geen griepprik meer te halen.
Vaccineren
Volgens de raad is niet aangetoond dat zuigelingen tot zes maanden beschermd kunnen worden tegen griep door zwangere vrouwen te vaccineren. Ook inenting van kinderen buiten de risicogroepen is niet zinvol.
Wel wil de raad verder onderzoek naar een eventuele griepprik voor kinderen tussen zes maanden en twee jaar en naar de invloed van vaccinatie van kinderen op verspreiding van het griepvirus. (NU.nl)
Het is best lekker weer. Papa en Isabel zijn de eendjes gaan voeren en naar de speeltuin. Net belden ze op. Ik had eerst papa aan de telefoon, toen Isabel. Die laatste maar héél kort: "Trap op... glijden... doei mama!" We hoeven duidelijk de investering van een eigen mobiel nog niet te doen...
Zojuist kwam ik deze column tegen, uit het Centraal Weekblad van juni 1996:
‘Volgende week maandag heb ik een Tupperware-party bij Alice,’ kondig ik aan als we samen de agenda doornemen. ‘ Alweer?’ vraagt Ron kritisch. Dat vind ik een beetje overdreven. De vorige party was tenslotte al weer meer dan een jaar geleden. Zijn reactie daarop herinner ik me echter nog als de dag van gisteren. Hij wist werkelijk niet wat hij hoorde toen ik op één avond voor honderdtwintig gulden ‘plastic’ had besteld. Ik moet toegeven dat ik dat achteraf zélf ook niet zo goed begreep, maar dat gaf ik uiteraard niet toe.
In plaats daarvan verdedigde ik vol vuur één van mijn duurste aankopen: een plastic emmer waarin het zo uitstekend sokken wassen zou zijn. De demonstratrice meldde zelfs dat meer dan de helft van de bevolking zich de trotse eigenaar van zo’n exemplaar mocht noemen. Dat vond ik grappig. Maar het argument waar ik pas écht gevoelig voor was, was de enorme waskracht van de emmer. Door een uniek vacuümsysteem zouden de vezels van de vieze sok zich openen, waardoor het vuil vrijuit in het water zou kunnen verdwijnen. Nu was het me sinds lange tijd een doorn in het oog dat ik de witte zandbaksokken van mijn dochters met geen mogelijkheid meer schoon kon krijgen. Vandaar dat ik zwichtte voor de emmer met de bijbehorende deksel. Hij was op dat moment nog in de aanbieding ook en kostte ‘slechts’ f 39,90. Echter, de mogelijkheid bestond om er apart een hengsel bij te kopen á raison van f 9,95. Dat was weliswaar niet verplicht, maar zonder hengsel zou ik om allerlei wat onduidelijke redenen geen levenslange garantie op de emmer kunnen krijgen. Vandaar dat ik voor het complete setje had gekozen.
Toen ik de wonderemmer in huis had, zocht ik meteen alle grijs geworden witte sokken bij elkaar en stopte ze volgens voorschrift in de emmer Ik meen me te herinneren dat ik nog wat moeste schudden en vervolgens zou ik de sokken er na een half uurtje weer stralend wit en schoon uit kunnen halen. Maar ach, wat was het resultaat bedroevend. De sokken waren nog net zo grijs als toen ze er in gingen. Langer laten staan had geen zin, want volgens de demonstratrice zou het vacuümsysteem slechts dertig minuten werken. Daarna sloten de vezels zichzelf weer. Dat was dus de eerste en de laatste keer dat ik de emmer als wasemmer gebruikte.
Toen we later eens midden in een verbouwing zaten en snel iets nodig hadden om behangplaksel in aan te maken, bleek de wasemmer een uitkomst. Door alle drukte en chaos in die periode bleef het restant van het plaksel er gewoon in zitten. En zo stond hij een half jaartje gezellig in een hoekje in de bijkeuken. Uiteindelijk meende mijn echtgenoot dat ‘dat rotding’ weg moest. En zo gebeurde het dat de alom geprezen emmer op de plaatselijke afvalberg belandde.
Voordat ik naar mijn tweede Tupperware-party vertrek, houdt Ron mij een Wibra-folder met allerlei soorten plastic bakjes voor mijn neus. ‘Die zou ik maar even goed bestuderen voor je weggaat,’ is zijn advies. Ik deel beslist mee dat ik zeker niet van plan ben om veel aan te schaffen en ga dan naar mijn zusje. Zij blijkt de demonstratrice vooraf geïnstrueerd te hebben dat ze deze keer maar niet over de wasemmer moet beginnen, omdat één van de gasten daar ongetwijfeld vreselijk om zal gaan lachen. Het wordt een gezellige avond, waarbij ik – hoe is het mogelijk – toch weer van alles aankruis op mijn lijstje. Ik ben trouwens niet de enige; alle andere dames kruisen driftig mee. Aan het eind van de avond ben ik zestig gulden armer, wat ik een redelijk beschaafd bedrag vind in vergelijking met de bedragen die de andere gasten moeten betalen.
Een paar weken later – ik was alweer vergeten wat ik had aangestreept – krijg ik de spullen thuis: een vrolijk hardplastic koffertje voor Liselotje, een degelijke beker voor Anne om mee naar school te nemen, een setje schattige mini-bekertjes met dekseltjes, en nog een paar bakjes. Het koffertje is enig, maar heeft zo’n ingenieuze sluiting dat Lot hem niet open of dicht kan doen. Annes beker is een waar succes. Trots neemt ze hem mee naar school. Helaas laat ze hem de eerste beste dag al tijdens het knikkeren op het schoolplein staan. Snikkend komt ze thuis. Zonder beker. Ze is nog de klassen rondgegaan, maar zonder resultaat. De vier mini-bekertjes – die ik alleen op een plaatje gezien had – zijn twee keer zo klein als ik gedacht had. Ze blijken bedoeld om een restje verse kruiden in te vriezen, terwijl ik ze had aangeschaft om zoutjes in te doen voor de kinderen. Daar zijn ze duidelijk te klein voor. Met een beetje geluk passen er net vier flinke chipito’s in.
Kortom, achteraf bekeken heb ik opnieuw niet zo succesvol ingekocht. Maar leuk was het wel. Ik ben dus erg benieuwd of ik een volgende uitnodiging nu eens kordaat zal afslaan. Ik hoop het, maar ik ben eigenlijk bang van niet.
Grappig om te lezen. En best herkenbaar, nu ik mijn tweede Tupperwareparty achter de rug heb. In eerste instantie was die party bedoeld voor de gezelligheid. Nu, in combinatie met mijn hardnekkige griepgevoel, was het ook een mooie gelegenheid om er alvast 'even uit' te zijn voor ik vandaag, donderdag, weer zou gaan werken. Want het duurde me nu toch echt wel te lang.
Mijn schoonmoeder was de gastvrouw en dat was fijn. Daar is het bijna net zo 'thuis' als thuis en Isabel kon er lekker boven slapen in haar eigen bedje.
Natúúrlijk heb ik ook wat gekocht. Het bedrag? Valt erg mee, al is er wel sprake van een stijging ten opzichte van vorige keer. Toen: 17,95. Nu: 21,95 plús 7,50 voor het laatste exemplaar dat de demonstratrice bij zich had van een soort saladebakje met extra bakje erbovenop voor dressing - handig, handig, handig om mee te nemen. De aankoop van 21,95 betreft een schitterende magnetronschaal - ik kan niet wachten tot ik hem heb.
Belachelijk die prijzen eigenlijk. En belachelijk dat iedereen driftig spulletjes zit aan te kruisen, ook gisteravond weer. Ik had bedacht dat ik niet meer dan twintig euro uit wilde geven. Meestal stel ik in die gevallen de grens iets bij en zie daar: keurig onder de dertig euro...
Toch ben ik niet bang dat mijn aankopen voor niks zijn geweest. De twee bakjes die ik vorige keer voor die 17,95 heb gekocht gebruik ik héél erg veel.
Ik ben dan ook blij met alle party's (er staan er nu alweer drie in m'n agenda... waarvan één zelfs bij ons thuis!) die nog komen gaan dit jaar om zo langzamerhand m'n Tupperwareverzameling uit te breiden.
En vandaag? Vandaag zit ik nog altijd thuis. Wel iets beter, maar nog altijd verstopt, hoestend en duf. Ik was stiekem van plan om te gaan werken, maar toen keken drie paar ogen (die van Els, Ron en Jeroen) mij zo streng en hoofdschuddend aan (ze hadden net een hoestaanval meegemaakt...) dat ik ter plekke besloot toch maar even mijn eigen belang voorop te stellen...
Flipje komt terug als beeldmerk van de Herojam. Eind vorig jaar nam de jamfabrikant uit Breda afscheid van het vrolijke fruitbaasje uit Tiel, maar dat zorgde voor zoveel reacties, dat het concern vrijwel meteen besloot dat Flipje terug moest komen. De jamfabrikant wil het fruitbaasje nu laten uitdragen dat jam een gezond product is. (NU.nl)
Velvet, inmiddels al 20 kilo, heeft deze maand weer veel nieuwe indrukken opgedaan en natuurlijk ook weer puppystreken uitgehaald.
Wind en sneeuw Vooral het onstuimige weer van de laatste tijd was wel even wennen. Eerst al die windkracht 10. Met de wind in de rug keek Velvet steeds achterom. Waarschijnlijk dacht hij steeds dat er iemand aan zijn staart zat. Daarna kwam de sneeuw. Bij de eerste vlokken hapte hij telkens in de lucht om de vlokken op te vangen. En toen er eenmaal een behoorlijk laagje sneeuw lag was het dikke pret. Lekker zacht aan de pootjes en je kunt er ook lekker in happen of een likje van nemen. Jammer dat het maar van korte duur was. Bij echt grote regenbuien probeert Velvet het liefst onder pleegmoeders paraplu te duiken om lekker droog te blijven. Maar als hij daarna thuis drooggewreven wordt met een handdoek is dat ook wel weer fijn.
Overal mee naar toe Uiteraard heeft het pleegbaasje de afgelopen maand weer aan Velvets winkel- en openbaar vervoertraining gewerkt. Hij raakt er al goed aan gewend. De laatste keer ging het pleeggezin op het station in het restaurant nog chocolademelk drinken, terwijl Velvet rustig bij het tafeltje bleef zitten. Hij wordt bij alles wat hij braaf doet natuurlijk uitbundig beloond. Dat vindt hij fijn en daarom doet hij prima wat er van hem wordt verlangd. Naar verjaardagen mag Velvet ook mee. Ook dat is een goede oefening met alle drukte en gezelligheid. Voordeel is dat alle familieleden gek op hem zijn. Het is leuk om te zien dat mensen zo snel aan hem hechten. Binnenkort gaat het pleeggezin de zomervakantie uitzoeken. Het wordt een hondvriendelijke vakantie, want Velvet mag lekker mee.
Vriendelijke Velvet Tijdens de dagelijkse wandelingen speelt Velvet graag met soortgenoten. Hij kijkt altijd eerst wel even wat voor vlees hij in de kuip heeft. Van grommende of blaffende honden moet hij niet zoveel hebben, dan houdt hij het al snel voor gezien. Velvet heeft een vriendelijk karakter. Het pleeggezin heeft hem nog nooit horen grommen of blaffen. Alleen in zijn slaap maakt hij wel eens kleine blafgeluidjes als hij ligt te dromen.
Gewoontes van alledag Spelen is bij Velvet favoriet. Regelmatig komt hij naar een van de gezinsleden toe met een speeltje in zijn bek en vragende oogjes. Vaak wordt er dan even met hem gespeeld, maar niet altijd, want hij moet zich natuurlijk wel eens alleen kunnen vermaken. Inmiddels weet hij dat ook al. Als het pleegbaasje zich in de stoel installeert met een boek, begrijpt hij dat hij nu even alleen moet spelen.
Ook als het pleegbaasje ‘we gaan eten’ roept, weet Velvet precies waar hij aan toe is. Dan rent hij naar zijn bench en weet dat hij daar moet blijven totdat zij klaar zijn en de vaatwasser hebben ingeruimd. Zo zijn er al veel ingesleten gewoonten ontstaan. Als de baas `s morgens vroeg zijn jas aantrekt rent Velvet naar zijn mand omdat hij al weet dat hij bij zijn vertrek een snoepje krijgt. Ook als het vrouwtje haar fleece vest aantrekt, weet Velvet al dat ze even in de tuin gaat werken. Hij rent dan kwispelend naar de tuindeur.
Ieder zijn eigen plek Nu Velvet groter wordt, benut hij ook de mogelijkheid om af en toe stiekem op stoelen of de bank te gaan liggen. Hij ligt er dan zo heerlijk te relaxen, dat het gewoon zielig is hem eraf te halen. Toch is het pleeggezin verstandig en blijven ze consequent. De stoelen en bank zijn immers niet voor honden bedoeld. Dus tillen ze hem eraf en prijzen hem als hij op de grond blijft. Soms is Velvet echter een enorme volhouder. Om een dergelijke strijd te voorkomen leggen ze nu voorlopig maar iets op de stoelen, waardoor hij weet dat het niet mag. Een tijdje alleen thuisblijven kan Velvet ook al heel goed. Hij hoeft dan ook niet in de bench. Als het pleegbaasje terugkomt en ze gluurt stiekem door het raam, ligt Velvet altijd heerlijk op de grond of in de bench te slapen.
Beach boy Velvet is laatst voor de eerste keer naar het strand geweest. Zo kon hij even kennismaken met de zee en het zand. Helaas was het uitje geen succes. Het stormde die dag zo erg dat het nauwelijks te doen was om op het strand te komen door het stuivende zand. Het pleegbaasje is maar weer vlug omgedraaid en naar huis gegaan. Het voorjaar is in zicht, dus binnenkort komt er vast een betere gelegenheid. Als Velvet dan ook wat ouder is en langer mag wandelen, dan kan hij lekker langs het water lopen met het pleeggezin.
Nu dan eindelijk eens een filmpje met geluid! Met dank aan mijn nieuwe telefoon (waar je naast filmen, fotograferen, muziek luisteren en spelletjes spelen óók gewoon mee kunt bellen)
@ 
