Tja. Hij staat er weer. Op nummer één. AFVALLEN. Tot mijn spijt zitten enkele eerder verloren kilootjes er gewoon weer aan. Afvallen, afvallen... tja. Misschien moet ik het anders doen. Misschien moet ik me voornemen om géén emo-eter meer te zijn. Afvallen is simpel, het is me al eens eerder drastisch gelukt namelijk en dat ging me gemakkelijk af. Meer bewegen, minder tot niet meer snoepen en that's it. Klaar is Kees. Maar als er dan iets tegenzit dan mag daar volgens rare kronkels in mijn hoofd wel wat tegenover staan. Iets lekkers. Iets héél lekkers. Koekjes. Chocola. Mjammie. Ik prop het er niet in hoor, ik smul er met beleid van. Maar toch. Ieder pondje...
Laat ik hopen dat 2007 niets emo's brengt waardoor ik wil snoepen. En laten ik me voornemen dat - áls zich iets emo's voordoet - ik me niet meer laat verleiden door al die lekkernijen. Want: 2008 wil ik met minder kilo's ingaan...
... ik ben hem gewoon vergéten dit jaar..! Hmm... dan alsnog maar even plaatsen:
Het was kerstochtend 1961, ik weet het nog zo goed
Mijn konijnenhok was leeg
En moeder zei dat ik niet in de schuur mocht komen
En als ik lief ging spelen
Dat ik dan wat lekkers kreeg
Zij wist ook niet waar Flappie uit kon hangen
Ze zou het papa vragen, maar omdat hij bezig was
In het fietsenschuurtje, moest ik maar een uurtje
Goed naar Flappie zoeken, hij liep vast wel ergens op het gras
refr.
Maar ik had het hok toch goed dichtgedaan
Zoals ik dat elke avond deed
Ik was de vorige avond zelfs nog teruggegaan
Ik weet ook niet waarom ik dat deed
Ik had heel lang voor het hok gestaan
Alsof ik wist wat ik nu weet
Het was eerste kerstdag 1961, wij naar Flappie zoeken
Vader, die zocht gewoon mee
Bij de bomen en het water, maar niet in dat fietsenschuurtje
Want daar kon 'ie toch niet zitten en ik schudde nee
We zochten samen, samen tot de koffie, de familie aan de koffie
Maar ik hoefde niet
Ik dacht aan Flappie en dat het 's nachts heel koud kon vriezen
Mijn hoofdje stil gebogen, dikke tranen van verdriet
refr.
Het was eerste kerstdag 1961, er werd luidruchtig gegeten
Maar dat deed me niet zoveel
Ik dacht aan Flappie, mijn eigen kleine Flappie
Waar zou 'ie lopen, geen hap ging door mijn keel
Toen na de soep het hoofdgerecht zou komen
Sprak mij vader uiterst grappig: "kijk Youp daar is Flappie dan"
Ik zie de zilveren schaal nog en daar lag hij in drie stukken
Voor het eerst zag ik mijn vader als een vreselijke man
Ik ben gillend en stampend naar bed gegaan
Heb eerst een uur liggen huilen op de sprei
Nog een keer scheldend boven aan de trap gestaan
En geschreeuwd "Flappie was van mij"
Ik heb heel lang voor het raam gestaan
Maar het hok stond er maar verlaten bij
Het was tweede kerstdag 1961, moeder weet dat nog zo goed
Vaders bed was leeg
En ik zei dat zij niet in de schuur mocht komen
En als ze lief ging spelen
Dat ze dan wat lekkers kreeg
28.12.06
Héél eng!!
Oma moest even wennen aan de draaimolen... ;-) Isabel niet natuurlijk... die vond deze draaimolen meteen het leukste van de drie waar we gisteren ingezeten hebben - hij ging het hardst!
Dancing on Ice
Nog meer Winterefteling
Warme lichtjes in de kou
Winterefteling in het donker
27.12.06
Winterefteling
25.12.06
Elf Isabel
Opa Jan deed via de mail een dansje als Elf voor Isabel...
en nu danst zij hem na...
24.12.06
Ooh... mooi!
Isabel is helemaal klaar voor Kerst... in deze prachtige jurk worden het vanzelf feestelijke dagen!
Onze eigen Bumba
22.12.06
Oudejaarsloterij
Met eindcijfer 8 (Isabels lievelingscijfer) móeten we er wel met die hoofdprijs vandoor gaan dit jaar!
American Haunting
We keken naar
An American Haunting. Griezelfilms vind ik leuk. Deze griezelfilm had vooral één huiveringwekkend aspect: de geest in de hoofdrol trok de deken van het slachtoffer! Terwijl het meisje dacht veilig weggedoken te zijn onder de wol (net als ik op de bank - gewikkeld in m'n dekbed), TROK DE GEEST HAAR DEKEN WEG!! Ongelooflijk. Dá's pas eng! Je begrijpt dat ik de rest van de film m'n dekbed stevig in m'n handen geklemd hield onder m'n kin...
Het telraam :-)
Emoticons a la Isabel
Met dank aan Oma Els voor de foto's!
21.12.06
Foto's
Weet je nog?Vandaag kon ik de foto's halen. Twee van de drie gingen mee naar huis: één gratis en één die ik niet kon weerstaan!
Onze speldjes komen morgen!
In augustus heeft het bestuur van Stichting DE 4DAAGSE alle deelnemers aan de 90e Vierdaagse toegezegd een herinneringsspeld te laten maken.
De herinneringsspeld is ontworpen door grafisch/ruimtelijk ontwerper en edelsmid Wilma Coehoorn uit Nijmegen en is vervaardigd door W. van Veluw uit Zeist, de firma die ook ieder jaar opnieuw de Vierdaagsemedailles maakt.
Wilma Coehoorn heeft, geïnspireerd door haar broer die dit jaar voor de eerste keer deelnam aan de Vierdaagse, een prachtig ontwerp gemaakt voor de herinneringsspeld. Zij is hierbij uitgegaan van die elementen die tijdens deze 90ste Vierdaagse een grote rol hebben gespeeld, te weten zon en water/zweet/tranen.
De speld die zij heeft vormgegeven is opgebouwd uit verschillende onderdelen, die hieronder worden beschreven, en ter illustratie zijn uitgebeeld in 3 figuren.
1. Het eerste onderdeel van het ontwerp vertegenwoordigt de zon. De zon die onafgebroken scheen en zorgde voor hoge temperaturen tijdens de Vierdaagse in 2006.
2. Het tweede onderdeel, de druppels vertegenwoordigen het water, het zweet en de tranen die vloeiden na de afgelasting.
3. Bovenstaande twee onderdelen maken met het cijfer 4 (beeldmerk stichting DE 4DAAGSE) en het jaartal 2006 het ontwerp voor de herinneringspeld compleet.
Op basis van dit ontwerp heeft de firma W. van Veluw de circa 45.000 herinneringsspelden vervaardigd in een tijdsbestek van enkele maanden. Deze opdracht vormde een hele klus voor het bedrijf. Het productieproces bestond uit een groot aantal menselijke handelingen die nodig zijn bij het maken van een dergelijke handgemaakte gedenkpenning. Voor een beeldreportage van het productieproces van de herinneringsspeld en alle handelingen die daarbij horen, klik hier.
Na het vervaardigen bestond de laatste te nemen horde uit het verzenden van de herinneringsspelden naar de deelnemers van de 90ste Vierdaagse een aardige klus voor het postbedrijf Adrepak Direct Mail uit Den Haag.
Stichting DE 4DAAGSE hoopt dat deze speld de deelnemers een mooie herinnering biedt aan de 90ste Vierdaagse, een jubileumeditie die helaas zo anders verlopen is dan iedereen had gehooptopt. (4daagse.nl)
20.12.06
Lekkere tuttebol
Waar ze naar kijkt? Naar Bumba!
18.12.06
De allerslimste
Mijn dochter is het allerslimste meisje in de hele wereld. En de liefste. En de mooiste. En de enzovoortste. Dat
voel ik zo, dus
is het zo. Ergens weet ik wel dat er andere mama's rondlopen die dat net zo goed van hún dochter of zoon vinden, maar dat mag mijn pret niet drukken. Het is zo: de geweldigste is van mij!
Vandaag stonden we bij het cadeauwinkeltje bij de kassa. Isabel had een mooie kaart uitgezocht (met een o-li-fant erop) en die gingen we afrekenen. € 1.85 stond er op het schermpje. "Achsjt!" riep Isabel terwijl ze naar dat schermpje wees. De mevrouwen (één achter de kassa, één achter ons) keken verbaasd op. "Ja, een acht, hè?" bevestigde ik. "Ja hoor, nog effe!" klonk het achter me. "Dat kan toch niet... hoe oud is ze nou helemaal?" Ik kreeg niet de kans om iets te zeggen. Isabels neus krulde wijs op en ze wees nog een keer naar de cijfers. "Vij-jf... één!" Nu had ze ze alledrie gehad, tot stomme verbazing van de mevrouwen. "Nou... die mag wel bij mij in de klas komen!" riep de dame achter ons met grote ogen. "Jeetje..." stamelde de vrouw achter de kassa.
Ach, ik zei het toch? Die van mij is het aller-, allerslimst!
Spring!
Isabel kan al heel goed springen! En dat is ontzettend knap hoor, voor iemand van 22 maanden!
Samen vandaag
Ongebruikelijk en erg wennen: Isabel en ik zijn vanaf vandaag samen op de maandag. Wennen, omdat ik er de vrijdag voor moet inruilen... en dat betekent ook meteen dat iederéén daaraan moet wennen. Oma Els (want die zorgt nu één dag minder in de week voor Isabel), oma Marion (want Isabel gaat nu ook een dagje in de week naar haar) en Isabel zelf natuurlijk uiteindelijk ook een beetje aan deze veranderingen.
Vooropgesteld: ik ben erg gelukkig met de flexibiliteit van beide oma's. En toch baal ik. Omdat woensdagen en vrijdagen voor mij de meest ideale vrije dagen zijn. En omdat ik nu één dagje in de week minder samenwerk met collega Wil. En nog het meest omdat dit alles toch een beetje (boel) door m'n strot geduwd is.
Maar okee...
vandaag is een leuke dag. Isabel en ik zullen het er dus nog maar even van nemen!
Danny Blind...
17.12.06
Piemel in de boom!
Isabel is erg onder de indruk van onze kerstboom. Gisteren hebben we hem neergezet en toen Isabel in Dromenland was hingen wij de lampjes, ballen en slingers in de boom. Vanmorgen zag ons meisje de versierde dennenboom voor het eerst. Jeroen vroeg wat er allemaal inhing. "Kerst-balle!" "En wat nog meer?" "Voooo!" (waarmee ze de goudglimmende vogeltjes bedoelde) "En helemaal bovenin de boom, wat is dat?" Isabel keek omhoog en gaf een verrassend antwoord: "Een piemel!"
14.12.06
Luistervinkje
We zaten in V&D aan een cappuchino en een Fristi
(oe... weet ik... slecht voor haar tandjes... doen we niet vaak hoor...) om ons voor te bereiden op het foto-avontuur. Achter ons zaten twee oudere dames. Vanuit m'n ooghoeken zag ik dat ze naar ons keken, terwijl ik de zojuist gekregen sleutelhanger van Purk steeds wegtoverde onder een grote beker. "Wat lijkt dat meisje op haar moeder, zeg!" zei één van de dames.
Grappig hoe de één vindt dat ze spré-kend Jeroen is en de ander haar ab-so-lúút op mij vindt lijken. Zoals m'n schoonvader eerder al eens zei: ze lijkt eigenlijk nog het meest op
zichzelf!
Unicef en luiers
Overdreven gezegd: ik doe aan elke wedstrijd mee die ik tegenkom. In werkelijkheid sla ik er heus wel wat over, maar toch: het zijn er een hoop op jaarbasis en gelukkig heb ik af en toe nog de mazzel om iets te winnen ook. Vandaag kwam ik een site tegen waar je een jaar lang luiers kon winnen. Ik had m'n hand al bijna op de knop (ondanks dat ik me nu bedenk dat Isabel waarschijnlijk niet eens meer een jaar in de luiers zit...) tot ik de actievoorwaarden las:
Medewerkers van Procter & Gamble, Unicef en het reclamebureau zijn uitgesloten van deelname en de trekking wordt georganiseerd door een onafhankelijke derde partij.Hmm... nou ja, dan niet. Dan maar een stukje erover loggen, om jullie meteen op de
prachtige website van Pampers & Unicef te kunnen wijzen!
13.12.06
Mamaleeuw
Deze mama is een échte Hollandse: als er iets gratis te halen valt, sta ik vooraan hoor. Zo is het ook met de bonnetjes uit de blije doos die ik kort na de geboorte van Isabel op mocht halen. Met elk bonnetje had ik recht op één gratis uitvergroting bij Portrait Place in V&D. Gratis, gratis... een prachtig woord. Natuurlijk maken ze een stuk of zeven foto's en staan de meeste mama's niet zo sterk in hun schoenen dat ze dan ook daadwerkelijk alléén die gratis foto meenemen, maar deze mama wél. (Op één keertje na dan... toen kon ik het écht niet...)
Vandaag was de dag dat het laatste bonnetje ingeleverd moest worden. Om kwart voor elf hadden Isabel en ik een afspraak bij de fotograaf en om elf uur waren we aan de beurt omdat de twee dames van Portrait Place ook tijd nodig hadden om met elkaar te kletsen (terwijl de mama en baby die voor ons waren in het fotohoekje moesten wachten...)
Ik hield mijn hart vast. De laatste keer dat we er waren kreeg de fotografe maar de kans om drie foto's te maken. Toen was Isabels geduld op. En ik vind het erg leuk als ik de keus uit een hoop foto's heb (stel dát er weer een onweerstaanbaar leuke tussen zit), maar dat hoeft niet ten koste van alles te gaan. Ik heb een aardig inlevingsvermogen in de wereld van een bijna-twee-jarige en snap dan ook heel goed dat het voor zo'n beweeglijk dametje erg lastig is om zo lang stil te moeten zitten en dan ook nog in allerlei houdingen gewurmd te worden omdat de fotografe dat wil. De vorige keer dat de tranen kwamen, zijn we dus opgestapt. Een ontevreden fotografe achterlatend...
Hoe zou het deze keer gaan? Isabel mocht op een roze kleedje zitten en de fotografe maakte ook een roze achtergrond ("Roze of lila?" vroeg ik aan Isabel, omdat we mochten kiezen tussen die twee kleuren. "Roze!" riep de kleine prinses) De fotografe deed kiekeboe met Nijntje en Nijntje kietelde ook aan Isabels tenen. Dat was wel leuk. Daarna werd Elmo er nog bijgehaald. Ook gezellig. Maar toen kwam er een grote kikker. Daar had ze het de vorige keer ook al niet zo op... "Nee, nee, nee!" piepte ons meisje. "Oh jee daar gaan we weer..." dacht ik. Het was een welgemeende nee van Isabel. Dit ging niet meer goedkomen. De fotografe bleef achter de camera staan en maakte geen aanstalten om het zelf op te geven. "Nou, anders laten we het hierbij hoor, je hebt toch een paar leuke foto's kunnen maken?" deed ik mijn eerste poging. De fotografe trok een zuur gezicht. "Nou... toch maar weinig hoor..." sputterde ze tegen.
Ik ben niet gek: natúúrlijk snap ik dat zij zoveel mogelijk foto's moet maken omdat ze bij Portrait Place hopen dat je de hele serie foto's voor driehonderd euro aanschaft. En als er maar drie foto's genomen zijn betekent dat dat er hooguit honderdnegen euro aan verdiend kan worden. Ik snap het. Heus. Maar dat hoeft niet over de rug van mijn kind te gebeuren natuurlijk. Voor dit soort dingen geldt: haar lol staat voorop en als zij het niet meer leuk vindt om fotomodel te spelen, dan niet!
Poging twee: "Ik denk niet dat ze het nu nog leuk gaat vinden, laten we maar stoppen." Ik sta inmiddels met een snikkende Isabel op m'n arm. De fotografe trekt nu een verveeld gezicht. Poging drie: "Ik heb tóch geen geld voor die hele serie, dus het is mooi geweest zo!" "Misschien kunnen we het zo toch nog één keer proberen... dan heb je in elk geval wat om uit te kiezen" zegt ze hoopvol. Zeurpiet. Dikke tranen rollen nu over Isabels wangen. De druppel. Het is mooi geweest. Kom niet aan mijn welpje! Ik voel een hoop irritatie opborrelen en gedraag me nu echt als een op-z'n-pik-getrapte-consument (gelukkig dat Jeroen er niet bij is... die zou zich weer aan mij storen). "Wil je niet meer op de foto?" vraag ik daarom naar de bekende weg terwijl ik naar m'n snotterende wijffie kijk. "Neeeeej" klinkt het uit Isabels mond. "Dan hoef jij niet meer op de foto van mama! Want de klant is tenslotte koning en wij zijn de klant dus als wij niet meer willen dan is het goed."
Dus...
Over twee weken zijn de foto's klaar... ik kom ze tegen die tijd wel weer showen hier!
12.12.06
Nog ruim twee maandjes te gaan
... en dan wordt onze kleine grote dame alweer twee jaar! Wat vliegt de tijd. Ze is al zo groot! En zo wijs! En ze blijft nog altijd zo lief!
Inmiddels hebben we bijna alle cadeautjes al in huis; ze krijgt van ons een keukentje, een groot Jip en Janneke boek, een tandenborstelset voor tweejarigen en (het cadeautje dat ik nog in huis moet halen) een Swarovski-miniatuurtje. Dat laatste houden we erin na haar taart-met-één-kaarsje van vorig jaar. Voor elk jaar een glimmend cadeautje. Bling, bling!
Ik twijfel nog tussen deze:
Welke zouden jullie kiezen? Ik
neig naar het hobbelpaardje begin nu ook naar het telraampje te neigen!
11.12.06
En wij waren erbij...
Een paar meer foto's van Trouble in Paradise zijn via
hun site te bekijken. En oh... mocht je ooit een goede band nodig hebben... je weet ze nu te vinden hè?!
10.12.06
Keten
Isabels eigen Luna
De échte Luna woont bij Ruud, Carla, Francisca en Nicole. Isabel vindt haar prachtig. Ze heeft het vaak over haar en als ze opdreunt hoeveel ze van de hele familie houdt (hou van oma... hou van opa... hou van Ruud... etc) dan ontbreekt Luna niet. Van Sinterklaas heeft ze haar eigen Luna gekregen. En die wordt dan ook veel geknuffeld en goed verzorgd (deze Luna krijgt zelfs fruithapjes van blokken gemaakt!!)
Tutten voor het slapen gaan
9.12.06
Joehoe, een zes!
Haha: wat is het dieptepunt van verveling?
Beast of Burden inzingen bij de
X-Factor-telefoon!
"De jury" beoordeelde m'n zangkunsten met een zes. In elk geval mooi dat je je voor zo'n telefoon niet hoeft te "dressen" om te "impressen"... want in m'n slaapoutfit was die zes dan mooi gekelderd naar een drietje of zo...
Y.M.C.A.
Ik
schreef het al... gisteravond was er een - zo bleek: spetterend - optreden van de bands
Trouble In Paradise en
Ignition in de Keizerstraat in Den Haag. Een leuk zaaltje, prima toiletten (ik heb ze grondig kunnen onderzoeken toen ik even een momentje nodig had om in tien tellen de stoom uit m'n oren te laten verdwijnen... grr... mánnen...
en dan zéker die van mij...
-maar dat terzijde), gezellige mensen (waaronder Jeroen (toch wel
), Wendy, Martijn, Coby, Francisca en Nicole) en vooral toch al die knallende muzikanten op het podium. Als ik een pet had, had ik die nu in m'n hand!
8.12.06
Bloot!
Nou ja, na die ontboezemingen in het vorige postje kan ik hier ook wel een naaktfoto van mij plaatsen, dacht ik zo... (oe... wat een figúúrtje had ik daar nog hihi)
Mijn eerste zoen
Jawel, hij is destijds vastgelegd: mijn allereerste kus. En Isabel? Oh die heeft ook allang gezoend hoor... vorig jaar met Sinterklaas al! Ze was er nog vroeger bij dan haar moeder...
Mama's meisje
Soms ziet deze mama wel wat gelijkenissen tussen haar meisje en haar zelfportretten...
Vanavond
Vrijdag 8 december 2006 is er een Benefietconcert in het YMCA muziekcentrum t.b.v. de organisatie 'Vakantie voor een kind'. Deur open vanaf 20 uur, de toegang is vrij.
Twee bekende Haagse bands t.w. 'IGNITION' en 'TROUBLE IN PARADISE' zorgen voor een spetterend optreden.
Kortom een avond die je niet wil missen en voor het goede doel staat er een ton voor een eventuele gift.
7.12.06
Drie hoeraatjes
We hebben
een jarig prinsesje vandaag. Ik zag deze foto op NU.nl en vind het nog altijd twee lekkere grietjes hoor (of mag je zoiets volks niet zeggen over prinsessen?)
)
Voor jullie allemaal
5.12.06
Poppenmams
Pakjesavond...
Dat is midden in de nacht chipjes eten met Oom Martijn en Tante Wendy!
4.12.06
Fokke en Sukke
2.12.06
Isabel en Roxanne
Isabel vindt het maar wat gezellig, zo'n grote vriendin!
@ 
