GEDICHTJE
Veel fijne herinneringen
verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden
voor altijd in ons hart
Dag papa...
WOORDEN * mama van Isabel! * theedrinken * zorgzaam * chocolaatjes * veel en warm douchen met lekkere schuimpjes en zeepjes * drinkontbijt * zee * vers grapefruitsap * kat uit de boom * M&M's * appelsap * CSI * geen rijbewijs * stukjes rijden met Jeroen * Sateetjes eten (bij The Old Jazz) * winkelen * lente * ZOMER * herfst * WINTER * veel prutseltjes in huis * vakantie vieren * opruimerig * één meter negenenzeventig en een half * haat de tandarts hoewel hij erg vriendelijk is * winkelen * kaartjes sturen * internetten * wijntje * gek op dieren * PRETPARK * Wil zo graag een muziekinstrument kunnen spelen * CABARET * dierentuin * ongeduldig * Kippling * MAROUSSIA * met het dekbed op de bank liggen * eigenwijs * fluitende vogeltjes * grote voeten * duizend kleurtjes nagellak * lenzen * voor 's avonds een brilletje * zon * veel bloemen in huis * elke maandag en woensdag vrij * flexibel * denker * uitslapen * tijdschriften lezen * PIZZA (van de Pizzahut) * NIEUWSGIERIG * chineesje halen * géén héél af en toe Frans Bauer * wèl Bløf, Lichterlaaie & Acda en de Munnik * wèl The Eagles, The Rolling Stones & Simon and Garfunkel * ZINGEN (niet mooi - nou en?) * tevreden * véél zekerder dan vroeger * met plantjes en aarde rommelen op het balkon * Triominos spelen * herinneringen ophalen *
Isabel verheugt zich duidelijk op wat komen gaat. Het duurde ruim een uur voor ze in slaap viel. Het was geloof ik een beetje druk in haar hoofd: namen van familieleden passeerden de revue. Ruud, Calla, Peta, Ben... Denne... Huis! Het mag duidelijk zijn dat ze bezig was met de voorpret van ons huis in de Ardennen!
Ik heb een prachtig armbandje om. Gekregen van de postbode vandaag. Of eigenlijk bracht hij het alleen maar, ik kreeg het van mijzelf. Op deze site kwam ik hem tegen en zeg nou zelf: waarom zou je zo'n mooi hebbedingetje aan je neus voorbij laten gaan als je er juist als je het koopt tegelijkertijd een goed doel mee kunt steunen?
Bestel het geluksarmbandje. Je kunt het vastmaken met 3 knopen, je doet dan 3 wensen en doet het armbandje niet meer af. Zodra het bandje afvalt komen je wensen uit.
Het komt weer dichterbij: ons inmiddels jaarlijks terugkerende familieweekend! We moeten zo om Isabel lachen: ze weet alle namen op te noemen van de mensen die meegaan.
Opapa (de opperopa... Jeroens opa dus hihi) Opa Oma Papa Mama Tijn (haar oom Martijn) Jeejee (haar tante Wendy) Ruud Calla (Carla) Jieska (Francisca) Kol (Nicole) Peeta (Petra) Ben Jie (Angelique)
en... Joena (Luna) en dat is een hom (hond) en dus doet 'ie waf waf
Gisteren zijn we (=Rosalie, Jeroen, Isabel en ik) naar de Apenheul geweest. We hebben het erg naar onze zin gehad. Fotografe Roos maakte onder andere deze foto, omdat mama Nathalie haar camera constant in de aapvrije tas had zitten...
Jeroen kwam terug van de kapper. Isabel en ik zaten op bed. "Kom, dan gaan we ons gauw verstoppen voor papa," zei ik en ik trok het dekbed over ons heen. In het donker wachtten we op wat komen ging. Papa kwam de kamer binnen. "Waar zijn jullie?" riep hij. "Ssst... nu heel stil zijn hoor," siste ik zachtjes. Isabel keek me met grote ogen aan. "Zitten jullie onder de deken?" vroeg Jeroen. "Ja," klonk het stellig naast me in het donker. *zucht* We moeten Isabel de spelregels nog maar eens goed uitleggen...
Vanaf het moment dat ik hem in de speelgoedgids zag staan heb ik er een oogje op: de kerststal van Little People. Met een little Jozef, een little Maria en een little Jezus. En drie little koningen natuurlijk. Oh... en de little engel! Jeroen vindt het onzin. Zonde van het geld, een kerststal is immers maar een paar weken in het jaar leuk om mee te spelen. Ik probeerde de stal uit mijn hoofd te zetten en dat lukte eigenlijk best aardig. Tót ik net Ernie ging kopen. Die wilde ik voor de feestdagen alvast in huis hebben. Het is een Ernie waar je veters door leert strikken en knopen en gespen. Heel educatief - ook nog eens! Alleen... toen zag ik hem in het écht, "mijn" kerststal. En toen ging het als vanzelf. Met twéé in plaats van met één doos liep ik naar de kassa. In december krijgt Isabel haar kerststal. Van Sinterklaas. Nu maar hopen dat Jeroen daar ook intrapt...
Isabel werd vandaag weer gemeten, gewogen en bekeken door de verpleegkundige van het consultatiebureau. Alles was goed met ons kleine prinsesje. Ze is haar leeftijdsgenootjes *bluf, bluf* ver voorbij. Ze hoeft op deze leeftijd namelijk maar drie woordjes te kennen... Drie! (Ik neem toch aan dat "mama" en "papa" daarbij niet meegerekend worden en je dus "al" op vijf zit dan) Ook met de blokjes die voor Belles neus lagen ging ze verder dan nodig was in de weer. Ze moest het ene blokje op het andere zetten. Met haar rechterhand. En daarna met links. Om te zien of dat ook goed gaat, met links. Dat ging goed en er kwam een toegift: twee blokjes tegelijk werden met links opgepakt en bovenop de twee blokjes die met rechts opgestapeld waren neergezet. Later moest ze nog gooien met een bal. Ik wilde nog roepen dat ze ook al kon vángen, maar dat leek me wat al te opschepperig overkomen. Maar ik dácht het wel!
Ik zat op het puntje van m'n stoel eergisteren. Of eigenlijk op het puntje van het kussen van de bank. Eerst lag ik daar nog op m'n gemakje languit op. Nasniffend en -snotterend lekker een avondje beeldbuis kijken. Ik geloof dat ik eerst Blik op de Weg zag, later de Rijdende Rechter en toen dus Pauw en Witteman. De actieve houding die ik tijdens het programma aannam had niks te maken met dat het spannend was, meer met dat ik drie gasten wel aan zou willen vliegen. Drie mannen van de partij-die-natúúrlijk-veel-meer-punten-heeft-dan-alleen-dat-ene-maar-ondanks-dat-toch-bekend-staat-als-de-pedopartij. Afschuwelijk was het. Te afschuwelijk voor woorden - vandaar dat ik er niet eerder over gelogd heb. Maar nu kom ik dit tegen op Bralblog:
Wie van de Drie? De Pedopartij mikt op twee zetels. Nou ja, zetels: kinderzitjes. Ze waren te gast bij P & W, afgelopen dinsdagavond. Ik ken hun namen niet; we noemen ze even Kwik, Kwek en Kwak, voor het gemak. Een apart gezelschap. Een jongere, een oudere jongere, en een oudere die van jongere houdt. Die oudere is veroordeeld wegen ontucht - maar dat was verjaard, daar kon hij rustig over praten. Voorzover zijn gebit dat toeliet: de man heeft een paar ongelofelijk verrotte bijtspijkers. Stompwijk bij nacht.
De andere twee heren waren uiterst voorkomend. Ze zagen er niet uit als vieze mannen. Het leken zelfs redelijke mensen. Daar schrok ik danig van. Het kan inderdaad je buurman zijn - sterker nog, die is het vaak ook. Overigens: hebben wij wel een Pedopartij nodig, in een tijd waarin kinderen van twaalf met elkaar jeuken voor een fristi? (j=n in het kwadraat). Pedofilie 'mag', volgens de wet. Dat zal best. Er mag wel meer van de wet waar ik het niet mee eens ben, dus dat is geen reden om het normaal te vinden of te accepteren.
Gelukkig was Martine Bijl ook te gast bij P & W. Altijd al een prachtig mens gevonden. Ze zei nuchter: 'Jullie hebben ze veel te veel zendtijd gegeven.' Martine deed mij terugdenken aan mijn jeugd. Ze was indertijd panellid bij een tv-spelletje, dat - ik kan er ook niks aan doen - 'Wie van de Drie' heette. Wil de echte loodgieter opstaan? Een heerlijke herinnering aan betere tijden. Toen je nog ongestoord kind kon zijn, in dit land.
En nu wil het ik het ook kwijt. Mijn ergernissen en ongeloof. Zoals Sjaak het beschrijft was het. En ze zagen er dus absoluut geen kwaad in. Engnekken. Het moet volgens hen toegestaan zijn dat ouders hun kinderen op intieme plekjes strelen. Volgens míj moet het normaal zijn voor ouders om daar geen behoefte aan te hebben...
Mensen die sex met kinderen normaal vinden en een "0-grens" in willen voeren sporen niet. Die zijn zó gevaarlijk abnormaal dat ze ergens weggestopt moeten worden. Ik vind het gruwelijk verontrustend dat zulke figuren rondlopen. Zo. Nu heb ik het tóch gelogd. En ze daarmee te veel internetspace gegeven...
Meer dan tien jaar geleden werd ik door mijn opa naar schoolfeesten gebracht. Door hem, omdat mijn oma en opa vlakbij mijn school woonden en ik bij hen kon blijven slapen. Lekker makkelijk. Ik schaamde me natuurlijk kapot. We hadden het er laatst over en m'n opa zei "Je wilde natuurlijk niet dat je gebracht werd, dus liep ik meters achter je aan." Ik kan me dat nog levendig herinneren. "Halen vond je geen probleem, want er waren een hoop schoolgenootjes die óók gehaald werden." En dat bracht een belachelijke situatieschets in mijn hoofd: de omgeving van school, vlak voor het schoolfeest. Terwijl alle leerlingen stoer en alleen de school in lopen zitten er verscholen achter kranten in auto's, achter bosjes, straatlantaarns, glasbakken ouders te wachten tot ze hun kroost het gebouw in hebben zien gaan. Ouders die weten dat ze over een paar uurtjes in elk geval tevóórschijn kunnen komen, omdat hun kinderen zich dán niet langer voor ze schamen...
Isabel en ik vielen gisteravond rond acht uur saampjes in slaap. Later probeerde Jeroen in dat grote bed nog een bacterievrij plekje te veroveren (wat vast niet helemaal gelukt is... hij begon vanmorgen ook te niezen en te snotteren). Midden in de nacht werd ik wakker. Ik woelde wat en hoorde naast me het gereutel van het neusje van mijn dochter. Ik draaide me om naar m'n andere zij, met m'n rug naar Isabel toe. En ineens voelde ik een piepklein armpje om mijn nek, zag ik haar gezichtje in m'n ooghoek en voelde ik hoe ze haar mondje tegen m'n wang drukte. Wat een heerlijk moment van ons tweetjes, terwijl heel Nederland in diepe slaap was...
Tijdens Jeroens verjaardagsfeestje begon het: een keelpijn waar je U tegen zegt. Waar ik bang voor was gebeurde: ik heb een flinke verkoudheid te pakken. En da's nog niet het ergste, nee... het érgste is dat Isabel óók een flinke verkoudheid te pakken heeft! Het arme meissie...
Zij en ik hebben net een lang middagdutje gedaan. En ik ben supertrots op haar. Want ze moet zich net zo beroerd voelen als ik, maar ze geeft geen kik. Hoewel de snottebellen haar neusje uit druipen (en oh wat kan ze trouwens al goed zelf haar neus snuiten) springt en rent en zingt ze door het huis. Dat doet Mama Slappeling haar dus niet na!
Omdat zij nu klaarblijkelijk toch zoveel energie heeft en het uiteindelijk "maar" een verkoudheidje is zonder koorts of andere nare zaken, is ze nu lekker even met papa mee naar de supermarkt. Om allemaal vitamientjesvolle dingen te kopen!
Ons mooiste vakantieverhaal is het verhaal waarin Isabel stiekem met ons meereisde. En laat Nathalietje nou weer eens mazzel hebben en met dat verhaal weer in de prijzen gevallen zijn...
Het gebeurt nogal eens om mij heen. Te vaak, zeker gezien het feit dat elke keer er één te veel is: kindjes die geboren worden, veel te vroeg, en snel daarna komen te overlijden. Of die al vóór de geboorte de strijd hebben moeten opgeven. En omdat dat van geen kanten klopt blijft het me langer dan me lief is bezighouden. Het klópt niet. Die kindjes hebben een mama en een papa die al van ze hielden vanaf de eerste echo. Wat zeg ik? Vanaf het moment dat die mama en papa van hun bestaan af wisten. Die kindjes hebben een familie die ze wil verwelkomen. Misschien hebben die kindjes, net als Isabel, ook wel een pesterige plaagoom. Of een stoei-opa. Of een knuffeloma.
Precies op het moment waarop hun leven pas begint, stopt het al. En dat klopt natuurlijk van geen kanten.
Ik sta nu even stil bij Nolan*... die een prachtige stoere vent had moeten worden...
Jij denkt dat je niet kunt zingen? Doe mee met deze cursus en ontdek dat je eigen voorstelling van je zangcapaciteiten niet altijd klopt. Met spreek- en zangoefeningen wordt geleerd je stem te ontwikkelen. Je zingt muziek die past bij je mogelijkheden, en het volgende cursusjaar kun je verder naar stemvorming 1 of een popkoor.
Ooh dit lijkt me leuk, joh... het is dat het zo'n hoop centen kost, maar ánders...
Brent, Jona, Cathelijne, Birgit, Angelie, Lennart, Marie, Damian, Marijn... ik begin de namen van Isabels muzieklesgroepje ook al aardig uit m'n hoofd te kennen.
Het was weer erg gezellig in Delft. Isabel wist precies in welke hoek ze de speelgoedkist moest zoeken en mocht helpen deze naar het midden van het lokaal te duwen. Vervolgens had de Opruimvogel haar handje te pakken toen ze hem een stokje wilde voeren... daar moest ze wel om lachen. En daarna gingen we in de weer in de kring, met zingen, met trommelen, met over de piano lopen en springen op een reuzetrommel. Net zo lang, tot het tijd voor het afscheidsliedje was en we alle kindjes gedag zwaaiden met onze handen én met onze voeten.
Nou, het zit erop: Isabels eerste muziekles!! We komen net thuis van “muziek voor peuters” in Delft. Het was ontzettend leuk! Al die kleine humpiedumpies bij elkaar... de meeste erg verlegen (lekker hangend bij hun mama of papa) en die van ons heerlijk ondernemend (“Héé! Een kist vol muziekinstrumenten en speelgoed! Who needs mama?? Eropaf!!”)
Isabel kon zichzelf in elk geval goed voorstellen aan de juf: “Ies Bewl!” en toen kon de pret echt beginnen.
Eerst mochten we (ehm… nou ja… zé…) spelen met het speelgoed uit de kist en met de trommels en de stokjes. Daarna kwam er een vogel (ja, echt!!) die riep dat we allemaal moesten opruimen (later bleek dat de arm van de juf erin zat… dus het was tóch geen echte vogel). Speelgoed in de kist, stokjes bij de stokjes en de trommels in de kast. Een peuleschil voor ons propere dametje.
Toen moesten we in een kring gaan zitten en werden alle kindjes toegezongen (welkom Brent, welkom Lennart, welkom Angelie, welkom Isabel... diep respect voor de juf die de namen van minstens tien kindjes zo snel uit haar hoofd wist).
Daarna gingen we vliegen, springen, met ballen gooien, over een piano lopen zonder schoenen aan, klappen, trommelen, over kabouter Spillebeen zingen en HOEPLA de beentjes in de lucht gooien en doen alsof we gingen slapen en toen kwam er een billenbijtende krokodil... IIIIIIIIIIEEEEEEEEEEEEEEEE!!! Die was eng!
En toen was het alweer tijd voor het afscheidsliedje.
Isabel vond het allemaal wel leuk. EN indrukwekkend! Het was dan ook niet zo gek dat ze uiteindelijk in de tram in slaap viel. En zo kon mama meteen nog wat krachtoefeningen doen… door een slapend Isabelletje van de tram naar de supermarkt en van de supermarkt naar huis te dragen. Oe… ik was blij toen ik dat gewicht in haar bedje kon laten zakken!
@ 
Drie! (Ik neem toch aan dat "mama" en "papa" daarbij niet meegerekend worden en je dus "al" op vijf zit dan) Ook met de blokjes die voor Belles neus lagen ging ze verder dan nodig was in de weer. Ze moest het ene blokje op het andere zetten. Met haar rechterhand. En daarna met links. Om te zien of dat ook goed gaat, met links. Dat ging goed en er kwam een toegift: twee blokjes tegelijk werden met links opgepakt en bovenop de twee blokjes die met rechts opgestapeld waren neergezet. Later moest ze nog gooien met een bal. Ik wilde nog roepen dat ze ook al kon vángen, maar dat leek me wat al te opschepperig overkomen. Maar ik dácht het wel!
