GEDICHTJE
Veel fijne herinneringen
verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden
voor altijd in ons hart
Dag papa...
WOORDEN * mama van Isabel! * theedrinken * zorgzaam * chocolaatjes * veel en warm douchen met lekkere schuimpjes en zeepjes * drinkontbijt * zee * vers grapefruitsap * kat uit de boom * M&M's * appelsap * CSI * geen rijbewijs * stukjes rijden met Jeroen * Sateetjes eten (bij The Old Jazz) * winkelen * lente * ZOMER * herfst * WINTER * veel prutseltjes in huis * vakantie vieren * opruimerig * één meter negenenzeventig en een half * haat de tandarts hoewel hij erg vriendelijk is * winkelen * kaartjes sturen * internetten * wijntje * gek op dieren * PRETPARK * Wil zo graag een muziekinstrument kunnen spelen * CABARET * dierentuin * ongeduldig * Kippling * MAROUSSIA * met het dekbed op de bank liggen * eigenwijs * fluitende vogeltjes * grote voeten * duizend kleurtjes nagellak * lenzen * voor 's avonds een brilletje * zon * veel bloemen in huis * elke maandag en woensdag vrij * flexibel * denker * uitslapen * tijdschriften lezen * PIZZA (van de Pizzahut) * NIEUWSGIERIG * chineesje halen * géén héél af en toe Frans Bauer * wèl Bløf, Lichterlaaie & Acda en de Munnik * wèl The Eagles, The Rolling Stones & Simon and Garfunkel * ZINGEN (niet mooi - nou en?) * tevreden * véél zekerder dan vroeger * met plantjes en aarde rommelen op het balkon * Triominos spelen * herinneringen ophalen *
Gisteren waren we een dagje in Valkenburg, samen met Oma Els en Opa Ron (die daar in de buurt van hun vakantie genieten). Isabel durfde in de wildwaterbaan (kind van haar moeder, hè...) en vond de sprookjes prachtig. Maar het allermooist was toch wel die reuze bak vol ballen. Voor iemand die ballen het "tweedst leuk" van alles vindt (boekjes staan op de eerste plaats) was het een walhalla. Samen met papa had ze dikke pret. Maar ja... tóen kwam het moment dat we verder moesten... Luid protesterend en met dikke tranen op haar wangen werd ze eruit gedragen. Hup, schoenen aan. Oma een schoen, mama een schoen... en terwijl ze zo zat en oma en mama druk met het klitteband aan de weer waren had ze een heus driftmoment: protestkreten uit het diepst van haar hart kwamen dat lijfje uit, terwijl ze boos op en neer wipte op haar billen. Isabel was BOOS! Gelukkig was het leed snel geleden toen we buiten weer aan wat bloemetjes konden ruiken en verder het sprookjesbos in gingen...
Voor het allereerst heb ik me niet kunnen beheersen bij Portrait Place, V&D... ik móest er een foto bij kopen, bij het gratis exemplaar dat ik hoe dan ook mee kon nemen...
Van mooie films wil je niet dat ze ophouden. Zeker niet op een moment waarop ze niet op hóren te houden voor je gevoel. MIDDEN IN de film! Het geeft me een beetje een rare nasmaak van POTC II...
Isabel is helemaal weg van deze roze poes, Milly genaamd. Ze heeft haar gisteren, onderweg in haar buggy, de hele tijd geroepen ("Miiiiiiiiiiiiiiiiiiimi")
Jeroen is mijn eigen pyromaan. En hij is niet de enige in de Van Oorschot-familie. Gisteren vond hij het weer tijd om vlammen in takken te maken. In de open haard, maar ook in de barbecue (we aten binnen hoor...) Boven ons woont Jos. En Jos werd uitgerookt. Nu kan ik best begrijpen dat het niet fijn is om uitgerookt te worden, maar om dat meteen op een onvriendelijke manier naar beneden te schreeuwen... nee, dan zijn er buurvriendelijke manieren. Even later werd de rook minder. Gelukkig maar voor Jos.
En ineens vraag ik me af of je ons ooit een keer bij de Rijdende Rechter zou zien zitten...
Een tweede bezoek aan de kapper zat eraan te komen. Het is alweer zo'n zeven/acht weken geleden en Isabels pony kwam alweer bijna tot op haar oogjes. Dat zag Jeroen ook. Het kwam niet bij hem op om, zoals ik altijd doe, de lange plukjes opzij te houden met een speldje. Nee, Jeroen pakte een schaar en knipte die pony zelf wel even... Wat zal ik daar nou eens van zeggen?
Isabel zat voorop de fiets. We reden een rondje Zuiderpark. Zagen hertjes. En honden! We stapten af bij de speeltuin. Isabel had alleen oog voor Domique. Want Dominique en zijn oma hadden speeltjes bij zich. Een emmer. En schepjes. We gingen ook naar de kinderboerderij. Daar waren veel cavia's! En plaatjes van konijnen (een blauwe en een rode!) En een plaatje van de zon. En van wolken. We gingen weer verder. Nog even in de stoomtrein! Een minirondje door het Zuiderpark. We zaten helemaal vooraan! Isabel mocht de geknipte kaartjes vasthouden. Op de fiets, op weg naar huis, viel ze in slaap.
Op sommige dagen is het wel heel stom als je je camera vergeet...
De 50-jarige Jan Geleijns uit Lage Zwaluwe lift al twintig jaar naar zijn werk in Werkendam, een reis van 35 kilometer. Geleijns gaat elke werkdag liftend heen en weer: "Het lukt me elke dag. Alleen als het regent, gaat het wel moeilijker." De lifter let op zijn uiterlijk, omdat dat invloed heeft op zijn reistijd. "Ik had vroeger lang haar, maar ik merkte dat het liften een stuk sneller ging toen ik naar de kapper was geweest."(NU.nl)
Hmm... ik denk dat ik het toch maar bij de tram hou...
Terwijl wij in onze watertaxi weer terug naar het hotel gingen, lag Isabel bij oma in bed te keten. Van half één tot drie uur... Hmm... ik denk dat mijn moeder vroeg naar bed gaat vanavond...
Hij is geweldig. Niet dat hij mij Orlando doet vergeten, maar toch... hij IS geweldig! Net op België één zag ik The Curse of the Black Pearl en ik MOET binnenkort echt naar Dead Man's Chest...
Wegens de regen en het ontbreken van betere voorspellingen wordt het voor ons geen trike dit weekend. Maar wél twee daagjes en één nachtje Vlaardingen... onder moeders paraplu!
AMSTERDAM – Veel Nederlanders hebben hun internetgedrag niet onder controle. Velen surfen langer op het web dan ze zich van tevoren hadden voorgenomen, en ook sociale contacten worden met enige regelmaat verwaarloosd. Dat blijkt uit onderzoek van prijs- en vergelijkingssite Kelkoo.
Van de 1671 ondervraagde Nederlandse internetters geeft een zesde aan dat zijn internetgedrag voelt als een verslaving. Daarnaast doet ruim 43 procent vaak wat anders op internet dan hij in eerste instantie van plan was. Ruim de helft van de ondervraagden is langer online dan ze eigenlijk zouden willen. Veertig procent gaat daardoor later naar bed.
Sociale contacten hebben ook met enige regelmaat te lijden onder al het gesurf. Zo brengt bijna tien procent minder tijd door met partner, kinderen of vrienden door het internetgedrag.
Volgens Piet-Hein Kerkhof van Kelkoo is internet naast een praktisch hulpmiddel ook een vrijetijdsbesteding. "Het vervangt een avondje tv-kijken, sporten of een boek lezen. Ik denk niet dat de mensen die internetten als verslaving zien hulp nodig hebben. Een tip is wel om van tevoren te bepalen wat je gaat doen op internet en hoe lang je dat van plan bent. Houd je daar dan ook aan."
De meeste Nederlanders (83 procent) zijn dagelijks online. Ruim 88 procent zou internet missen als ze er geen toegang toe zouden hebben. (NU.nl)
LONDEN (ANP) - Gestreste Chinezen kunnen sinds kort hun frustraties botvieren in een nieuw café in de stad Nanjing. Al hun opgekropte woede kunnen de klanten uitleven op het personeel, dat zij naar wens in elkaar kunnen slaan, schoppen of stompen.
De twintig mannelijke barmedewerkers hebben beschermende kleding aan en hebben een speciale traning gekregen om de agressie op te vangen. De meeste klanten zijn volgens eigenaar Wu Gong vrouwen die werken in de dienstverlening of de entertainmentindustrie. Op verzoek kan het personeel zich verkleden als de persoon die de klant te lijf wil gaan, bijvoorbeeld als de baas of echtgeno(o)t(e), zo meldde maandag de BBC.
Als een flinke kaakstoot niet oplucht, is in de bar ook psychologische hulp beschikbaar. Studenten aan de plaatselijke faculteit psychologie zijn aangetrokken om de soms noodzakelijke geestelijke steun te verlenen.
... en als je je dan eenmaal - voor de grap, want: veel te vroeg - in de wereld van de prinsesse(n??)kamers gaat verdiepen dan kom je de meest prachtige dingen tegen...
Voor als Isabel een grote-meiden-kamer krijgt. Nu nog niet, maar als ze nóg weer een stukje groter is. We moeten er wel eventjes voor sparen, want... 't bed heeft geen Ikeaprijsje...
In de bus op weg naar Scheveningen (ehm... tja, ik was nog niet helemaal uitgekocht vanmiddag bij de Hema...) stapte een man in. Een echte ouwe nicht. Ik kon een giechel niet onderdrukken toen hij pontificaal z'n strippenkaart in z'n heuptasje stopte. Een róze strippenkaart!
Diep in gedachten verzonken loop ik door het winkelcentrum. Het gesprek met een collega over interne communicatie houdt me nog bezig. "Ja, graag, bedankt" hoor ik mezelf ineens zeggen. Wat zeg ik nou weer? Néé, natúúrlijk wil ik geen gratis Volkskrant omdat ik de gratis addertjes onder het gras er ook niet bij wil... Maar ja: te laat! Ineens moet ik m'n gedachten erbij roepen om het gesprek met een Volkskrantabonnementenverkoper in goede banen te leiden. Ik wil geen abonnement, ik wil geen abonnement, ik wil geen abonnement! Met de gratis Volkskrant in mijn hand luister ik naar wat hij te zeggen heeft. Voor maar twee euro zestig per week kan ik zes Volkskranten bemachtigen. Dat is geen geld, zo verzekert de Gladde Babbel mij. Ik geef aan geen interesse te hebben en het bij die ene-zaterdagsvolkskrant-in-de-zoveel-tijd te houden. Die ene-zaterdagsvolkskrant-in-de-zoveel-tijd die trouwens een leugentje om bestwil was, want de volledige waarheid is dat ik nog nóóit een Volkskrant heb gekocht en dat het alweer maanden (zo niet jaren?) geleden is dat ik op zaterdag welke krant dan ook heb gekocht. Maar ik ben nog niet van de Gladde Babbel af... want zijn aanbieding is dus maar dertig cent per week duurder dan die zaterdagskrant! Géén geld! Had hij dat niet al benadrukt?
In het Hematasje dat aan m'n arm bungelt zit een nieuwe spijkerbroek voor Isabel. En een truitje. Ik kon ze niet laten hangen... Ik sla aan het rekenen. Twee zestig per week, dat is per maand iets van elf euro. Dat kostte die broek ook!
Ik stop de gratis krant ook in het Hematasje, bedank de Gladde Babbel nog maar eens vriendelijk en lieg dat ik misschien een ander keertje een abonnement neem. Dan bedenk ik me dat ik onszelf nu elke maand elf euro heb bespaard. Elke maand een broek voor Isabel. DUS nu kan ik elke maand een extra broek voor Isabel kopen, van het geld dat ik zojuist bespaard heb.
ISABEL! OP JE BILLEN ZITTEN! Ik gil het haar minstens een páár keer per dag toe, als ze op de bank of op een stoel is geklommen en met een ondeugende grijns langzaam via op haar hurken naar rechtop staand gaat. Ze luistert meestal braaf en laat zich weer zakken, maar... dan komt die grijns weer en staat ze binnen no-time weer hoog op de zachte kussens van de bank. Dan is het uit en til ik haar eraf.
Vanmorgen konden we dat hele ritueel niet afmaken, omdat ze met een smak van de stoel kukelde. Een gewaarschuwde dreumes telt voor twee, maar... daar hadden we niet zoveel aan. Ik schrok me wezenloos en baalde dat ik haar niet op kon vangen (zat ernaast op de bank met m'n bordje ontbijt vast). Mijn "oooh"-vol-afgrijzen maakte alles er niet beter op. Waar onze waaghals normaal gesproken smakkers maakt en lachend of hooguit met een kleine "auw!" weer verder gaat, kwam er nu een ontroostbaar hard huilen. Een vlugge inspectie leerde ons dat er lichamelijk niet veel aan de hand kon zijn, maar de schrik op zich is al vreselijk. Snikken, snikken, met haar clowntje in de hand tegen me aan. Ik besloot pas naar m'n werk te gaan als het verdriet over was. Gelukkig kwam dat moment al met al nog redelijk snel.
Even later ging ik de deur uit. Zwaaiend naar mijn dochter, die met een grote lach (in haar kinderstoel met haar Nijntje-boek en een bordje pap) terug zwaaide.
Er is niks mis met een hete nacht, maar... ik vond het toch wel heel fijn toen ik gisteravond het dekbed weer als vanouds helemaal tot onder m'n kin kon trekken!
Laten we stoppen met zeuren mijn lief Laten we stoppen met zeuren mijn lief Met ruziën, zeiken en eisen Laten we dom, onwetend naïef Gewoon naar de horizon reizen Ik mail je iets zachts naar je saaie kantoor En laat je hoofd zachtjes tollen Ik wil met je verder, ik wil met je door Dwars door de wereld heen rollen
Laten we stoppen met zeuren mijn lief En domweg de liefde bedrijven Ik stuur je een knipoog, ik schrijf je een brief En vraag je om bij me te blijven Ik fluister iets moois in je vragende oor En laat je hart harder hollen Ik wil met je verder, ik wil met je door Dwars door de wereld heen rollen
Het bos dat is gratis, het strand is voor nop De lucht en de zee zijn van ons Dus voor het te laat is, omhoog met je kop En het goud van de zon kleurt je brons
Ik sms je: ga met me mee Ik wap je mijn vrolijke ogen Ik boek een reis, een reis voor ons twee En morgen zijn we gevlogen We dansen heel zacht op een buitenlands plein En we zien alle mensen wel kijken Maar we doen net of wij er niet zijn We zijn even niet te bereiken
Ik weet het, ik weet het: we hebben geen geld Toch kunnen we overal komen Ik heb het je al een miljoen keer verteld: Je kunt reizen door domweg te dromen
Het bos dat is gratis, het strand is voor nop De lucht en de zee zijn van ons Dus voor het te laat is, omhoog met je kop En het goud van de zon kleurt je brons
@ 
