|
31.7.06
Kriebels
Stones beginnen optreden met een knal
AMSTERDAM - "Het is eerlijk om hier te zijn. Beter laat dan nooit", riep Mick Jagger in het Nederlands bij de begin van het Rolling Stones-optreden maandagavond in Amsterdam. Na een enorme vuurwerkknal openden de Stones met het nummer Jumping Jack Flash hun optreden in de Amsterdam ArenA. (NU.nl) Kriebels in m'n buik als ik denk aan jaren terug: het Malieveld. De Arena. Wat een avonden. Dit is er vast nét zo één!
Een bijzondere dag
Isabel heeft vandaag een buitengewone dag gehad bij Oma, als we haar mogen geloven... Mama: Isabel, wat heb je vandaag gedaan met Oma, ben je lekker buiten geweest?Isabel: ja! Mama: Heb je lekker in de tuin gespeeld?Isabel: ja! Mama: En ben je nog naar de kinderboerderij geweest?Isabel: ja! Mama: En gingen jullie ook naar de dierentuin?Isabel: ja! Mama: En zijn jullie ook nog naar het zwembad geweest?Isabel: ja! Mama: Zijn jullie daar met het vliegtuig heengegaan?Isabel: ja! Mama: En sprongen jullie er daarna met een parachute uit?Isabel: ja! Nou... ik ben benieuwd wat ze morgen gaan doen met hun tweetjes! 
Twee bekeuringen
Kom ik net thuis, vind ik maar liefst twéé bekeuringen in de brievenbus... ojee, ojee... ik moet snel gaan bedenken hoe ik 5000 en 100.000 euro bij elkaar moet sprokkelen. En naar welke rekening we dat geld over moeten maken... voor strakjes ook nog eens de deurwaarder op de stoep staat... 
Tussenstand
De tussenstand van onze vierdaagse-die-later-buiten-onze-schuld-om-eendaagse-werd-actie voor Doe Een Wens bedraagt € 429,50 En op dit moment zijn er nog een aantal bedraagjes onderweg naar m'n rekening!
Tranen met tuiten
  Uit de Trouw van afgelopen zaterdag: "Een serie foto's van huilende kinderen heeft in de VS voor veel commotie gezorgd. "De meest controversiële tentoonstelling van het jaar", noemt American Photo Magazine het werk van Jill Greenberg. Voor haar tentoonstelling "End Times" fotografeerde ze 27 huilende kinderen. Greenberg gaf de peuters van twee en drie jaar oud een lolly, die ze meteen weer afpakte. De kinderen begonnen te huilen en Greenberg had de foto's die ze wilde. De fotografe wil er haar "hulpeloosheid en woede over de politieke situatie in de VS" mee uitdrukken. Op internet riep de werkwijze veel weerstand op. "Jill Greenberg is een zieke vrouw, die moet worden aangeklaagd voor kindermishandeling", schreef een weblogger. Greenberg, die ook haar dochter fotografeerde: "Beelden van huilende kinderen zijn heel sterk; we raken er snel overstuur van. Het probleem is dat mensen de beelden letterlijk nemen." Greenberg wijst erop dat de ouders bij de sessies waren. En de kinderen kregen erna extra lolly's.Is het dan toeval of niet dat we gisteravond de dvd van Youp van 't Hek keken: de wereld draait door? De wereld drááit toch ook door..? Hoe kun je nu kinderen opzettelijk zo overstuur maken? Hoe kun je daar als ouder bij staan en naar kijken? Hoe kun je met die verdrietige kinderkoppies nu je eigen hulpeloosheid en woede over de politiek uiten? Alsof kleintjes van twee en drie zo hartverscheurend kunnen huilen over dat soort volwassen onderwerpen. Gelukkig niet, omdat ze nog lekker kind zijn. En láát ze dat lekker zijn. Met hun eigen kinderverdrietjes. Om lolly's en andere "onbenullige" dingen. Maar dan wel als het echt niet anders kan en niet met opzet! UPDATE De hierboven getoonde kunst zal wel boven mijn pet gaan. Maar ja. Zoveel mensen, zoveel ideeën. Toch vind IK dat als je een signaal af wilt geven, je beter échte emoties kunt laten zien dan verdriet opwekken met pesterijen. 
30.7.06
Lief klein Chineesje
"Tante" Liz was afgelopen dinsdag jarig. Om dat te vieren nam ze ons drietjes, mijn moeder en haar vriend en mijn oom en zijn vriendin mee uit eten. En natuurlijk was mijn eigen opa er ook bij. We gingen naar de Chinees. En laat ik nou niet zo lang geleden bij de Zeeman een supertoepasselijk shirtje hebben meegenomen. Twee miniknotjes in Isabels haar en zo werd ze ons eigen kleine blonde minichineesje.  En wat zijn we trots op haar. Ze weet zich zo goed te gedragen in restaurants en dat terwijl het voor zo'n ukkepuk natuurlijk een hele zit is, tweeënhalf uur in een kinderstoel. Ze smulde van de garnalen, de krab en de kroepoek en vond tijdens de toetjesronde de hapjes slagroom ook wel erg lekker. En ze kwam niet meer bij van het lachen toen Oom Ton sterke verhalen vertelde. *zucht* Wat hebben we toch een lekker wijffie...  
Wakker worden
Jeroen is al vroeg naar z'n werk vertrokken. Isabel en ik liggen samen in het grote bed als ik wakker word. Ik kijk naar ons meissie en sluit tevreden m'n ogen weer even. Als ik ze weer open doe staart Isabel me aan. Ze legt haar handje op mijn wang en zucht "mama". Vervolgens perst ze haar lippen op elkaar en beweegt ze haar mond naar mijn hoofd. Ik geef haar een kus terug. Zo wil ik elke dag wel wakker worden!
29.7.06
Veel drinken met de warmte
 En natuurlijk zorgt onze kleine poppenmoeder er dan ook voor dat alle poppen, knuffels en clowntjes genoeg vocht binnen krijgen!
Tuttebel op de bank
Voor tijdens ons weekend weg
Jeroen lijkt mij wel: hij kan ineens geen verrassingen meer voor zich houden. Hij gaf hints: wind, de eerste letter een T, de laatste een E en het had één lettergreep. Nog een hint: lawaai! Ik ben natuurlijk héél slim en zodoende kwam ik met deze hints tot het volgende:  COOOOOL!!!!
28.7.06
Das A-Team
Kennst du das A-Team? Das A-Team? Vier Männer in ein’ schwarzen Van… ohne Rahmen… Ha! Was glaubst du dass da vorgeht na? Das kann mann sich doch eindenken, na… Die sind vortflüchtig, dann muss mann nehmen was mann kann…
Weisst du wie die allen heissen? Der alte Bock der heisst Hannibal… Und der grosse Neger der heisst B.A. Barakos… Und dann gibt es noch so ein Vollidiot, das ist Murdoch. Und der vierte der heisst: Gesicht.Wederom van cabaretier Hans Teeuwen. 
Heerlijke humor
Van Hans Teeuwen vind ik niet alles even leuk. Dit zeer zeker wel: Hans Teeuwen, de koning van de lach.
Poëtisch
ofwel: mopperpost II
Vergeven, laat staan vergeten... ik ben er nog niet helemaal aan toe geloof ik. Ik baal als een stekker dat mij een keuze in mijn schoenen is geschoven die grote gevolgen heeft. Door te kiezen voor géén scheiding, hoop ik dat die gevolgen alleen maar positief zullen zijn. Ik denk dat ik van alles nog het meest baal van die dermate grote verantwoordelijkheid; een beslissing die alleen ik kon nemen en die vergaande gevolgen had kunnen hebben voor iedereen. Ik pieker wat. En nog wat. En ineens krijg ik een poëtische ingeving... Het is eigenlijk net als met de pok van Isabel: ook al heb je er geen last meer van, hij zít er wel.  Isabel heeft aan haar waterpokken een schoonheidsfoutje overgehouden. Bij de pijl, in het rondje (gelukkig moet je goed kijken om hem te kunnen zien...)
Mopperpost I
Ik vind het top hoor, dat er aan ieders behoefte zo goed tegemoet kan worden gekomen. We gaan lekker verder met leven, zonder teveel geouwehoer (behoefte Jeroen), Izak - man van Therese - neemt contact op en babbelt een half uur met Jeroen (behoefte van Izak) en Therese stuurt doodleuk nog een e-mail naar Jeroen (behoefte Therese, aldus haar man, alleen: de bewuste mail is -nog?- niet aangekomen) Het lullige is alleen dat IK aan precies alle bovenstaande behoeftes nou net géén behoefte heb...
Isabel kijkt Sesamstraat
27.7.06
Heet wijffie
Isabel kon gisteravond de slaap maar moeilijk vatten. Als ze sliep, werd ze even later huilend weer wakker. Uiteindelijk hebben we haar naar het grote bed verplaatst. Daar heeft ze even de dondersteen uit kunnen hangen en viel daarna tevreden in slaap. Maar ook in dat grote bed werd ze steeds wakker. En vannacht gloeide ze helemaal. Ze lag het lekkerst tegen mij aan - oei, zo'n heet wijffie in zo'n warme nacht. En ik had het al zo warm! Maar dat maakte me uiteindelijk niks uit natuurlijk. Vanmorgen gloeide ze veel minder, maar ondanks dat had ze toch 38.44... En maar vrolijk blijven. Daar zou menig volwassene wat van kunnen leren. Inmiddels lopen er ook grote snottebellen haar neusje uit, terwijl ze druk is met "kopjes thee" en boekjes heen en weer te slepen. Bah, ik vind er niks aan om nu naar m'n werk te moeten en haar achter te laten. Niet dat ze niet in goede handen is bij haar papa, maar ik zou er zelf zo graag voor haar willen zijn...
26.7.06
Terug naar de Hema
en van de Hema naar AH
Hoewel ik nu een kleine plakachterstand heb (ojee... de vakantiefoto's moeten nog!!) hou ik het over het algemeen aardig vol: het regelmatig uit laten printen van digitale foto's en de "echte foto's" daarna inplakken in albums. Dinsdag haalde ik weer een mapje op bij de Hema. Want daar stuur ik ze via de digitale weg altijd heen. De Hema vind ik gemakkelijk want die zit dichtbij mijn werk. Ik was daar dan ook, toen ik m'n fotootjes even snel wilde bekijken. Vijf minuten later had ik m'n tas alweer gepakt om terug naar de Hema te gaan. "Ik heb hier net deze foto's opgehaald en er staan heus heel gezellige mensen op, maarrehm... IK ken ze niet...!" Geld terug, opgelost. Oh ja... en dat ik ze maar even opnieuw moest bestellen. Dat zal ik doen. Maar niet meer bij de Hema, want dit is nu al de tweede keer in een paar maanden tijd. Ik ga AH eens proberen. Da's in elk geval nog goedkoper ook, zo leerde ik net.
Hoera, centjes!
Isabel heeft iets schattigs geleerd van Oma Els. Als Oma vraagt "Waar is papa? Bij de b..." dan vult onze kleine meid aan: "Baa" Waarmee ze "baas" bedoelt. En als ze dan vraagt "En wat doet papa daar?" Dan wrijven een klein duimpje en wat kleine vingertjes tegen elkaar om het centjesgebaar te maken. En dan zegt ze "ceej-jees" Duidelijk "centjes"! In al mijn grappigheid probeerde ik vandaag daar nog iets aan toe te voegen. Want afgelopen zaterdag ging papa zogenáámd naar de baas om centjes te verdienen. Dus, zo dacht ik, zou het erg humoristisch zijn als Isabel na "papa is bij de baas, centjes verdienen" ook nog een wantrouwend "jaaja" kon laten klinken. Vast een giller op feesten en partijen. Ik deed het haar een paar keer voor. "Papa is bij de baas, centjes verdienen - jaaaaaaja!" Toen was het haar beurt. Ik gaf de aanzet. "Papa is bij de baas... centjes verdienen... en wat zeg jij dan?" Isabel gaf een grote glimlach, deed haar armpjes in de lucht en riep "Hoebaaaaa!!!"
Binnenkort
 Jeroen heeft de allermooiste kamer voor ons gereserveerd. Uitzicht op het water waar prachtige schepen voorbij varen. Twee dagen een hoop lol maken en gezellige dingen doen. Daar ben ik nu wel even aan toe...
Therese II
Therese heeft vannacht niet geslapen. Dat moest ze vanmorgen tijdens ons ontbijtje-voor-drie even kwijt. Ach ja, het is ook niet niks, hè. Fijn voor mij dat dergelijke dingen niks van invloed zijn op míjn nachtrust. Heb ik ook niet verdiend tenslotte. Maar goed, hoe het kwám dat de arme Therese niet geslapen heeft: ze is tot over haar oren verliefd op Jeroen. En ze wilde daarom het contact verbreken. Omdat haar man nu in een hotel zit en anders niet meer terug komt. Nu wil ik niet oordelen over iemand hoor, maar... HOE DOM KUN JE ZIJN?! HOE DOM EN ONVOLWASSEN?! Goed, vlinders in je buik kunnen een hoop verstand van je wegnemen, maar... ergens kun je toch wel volwassen blijven redeneren? Misschien niet als je zestien bent, maar toch wel als je 26 bent? Na elf jaar is iemand een totaal ander mens. Drie maanden, elf jaar geleden. Daar wil toch geen normaal denkende moeder haar gezin voor op het spel zetten? Nou eh... dat wou ik er alleen even over zeggen. Oeps... heb ik tóch geoordeeld...
Therese I
Therese houdt niet van cabaret. Omdat het soms te gróf is. Wat een giller (met de wetenschap dat wij hier toch minstens twee cd's van uitgerekend Hans Teeuwen moeten hebben staan...)
Ontbijtje
Jeroen moest om vijf uur al beginnen met werken. Deze keer echt...  Normaal gaat hij daarna gewoon door naar de zaak, waar om half negen dan gewoon z'n normale werkzaamheden beginnen. Maar nu stond hij om zeven uur weer voor m'n neus. Om me mee te nemen naar de kamer, waar een lekker ontbijtje klaar stond. Wel heel lief. En wel heel zonde, dat dat hele moment teniet gedaan werd door "Theo". Zitten we net uitgebreid met ons drietjes, ons gezinnetje, aan de ontbijttafel, gaat z'n telefoon. Hij keek er zeer geërgerd naar en drukte hem weg, om vervolgens met een diepe zucht "Therese" te zeggen. Ik kon nog een paar tellen wachten maar toen ben ik toch weer in huilen uitgebarsten. Hoe kán het dat zij het éérste gezellige moment van ons na gisteren zo verpest, terwijl hij haar gevraagd had géén contact meer op te nemen. Eerst vond ik het flauw van mezelf om haar een ******* te vinden, maar NU heb ik toch wel zo'n hekel aan haar. Wat een kinderachtig type zeg, en dat voor een moeder van twee kids... echt heel sneu. Blij dat ik leuker ben... vind je het gek dat Jeroen bij mij wil blijven...
25.7.06
Digivrienden
Wat kan er in een middag veel gebeuren... Jullie zijn allemaal zo lief! *geeft jullie allemaal een dikke pakkerd* Wat een lieve reacties! Het opmerkelijke is dat de reacties van mensen die ik stiekem helemaal niet ken net zo lief zijn als die van onze dierbaren. Ik krijg zelfs telefoonnummers toegestuurd. Die ik overigens niet (voor dit) ga gebruiken. 'k Ben al sufgeluld, alleen nog maar door met Jeroen te praten. Wat een lampezak is het toch ook. In onze behoefte om onze crisis met de rest van de familie te delen heeft hij zojuist een mailtje gestuurd. Het hele verhaal vooraf zal ik jullie besparen, maar het slotstukje zet ik hier ook even neer. Omdat jullie mijn digifamilie zijn! *kus* (...) Maar ’s middags gebeurt er iets wat ik niet voorzien had. Nathalie komt thuis, zegt dat ze zich ziek gemeld heeft en smijt een brief neer op tafel. Na even doorvragen wordt duidelijk dat zij dit hele bovenstaande verhaal gelezen heeft, nadat ze in mijn mailbox gezien heeft dat ik dit naar collega Sabrina gestuurd had de vorige avond. Mijn hele plan om het vanavond rustig te vertellen – al weet ik ook wel dat dat het niet makkelijker had gemaakt, maar toch iets subtieler dan nu – valt in duigen. Ik voel me ronduit klote en een echtscheiding komt ineens gevaarlijk dichtbij. Ik schaam me, voel me een klootzak en kan niet genoeg zeggen dat het me spijt. Even word ik ook boos als ik vind dat Nathalie iets te weinig aandacht geeft aan het feit dat ik hier óók mee gezeten heb de laatste weken, maar al snel realiseer ik me dat ik nu niet degene ben die iets mag vinden of vragen. Mijn lot ligt nu in haar handen en als ik Isabel op ga halen bij haar oma, moet ik mijn moeder het verhaal vertellen; ik kan niet verstoppen dat ik me kut voel. Terecht stelt zij dat Nathalie zich verraden voelt en ik besef nog meer dan de afgelopen weken dat ik er een gigantische puinhoop van heb gemaakt.
We praten, Nathalie huilt, ik zucht, we knuffelen elkaar. We houden gelukkig erg veel van elkaar, al heeft dit bij Nathalie een aardige deuk veroorzaakt. Herstel zal tijd kosten, ik zal daaraan moeten werken. Mijn afspraak om donderdag met Sabrina en dochterlief Selena naar de speeltuin te gaan heb ik maar afgezegd, reden weggelaten. Op het moment van schrijven ligt Nathalie op bed met Isabel en kan ik alleen maar hopen zo snel mogelijk weer vertrouwen terug te winnen, al moet dat beetje bij beetje.
Liefde overwint alles, dat weet ik zeker. Ik hoop vanuit de bodem van mijn hart dat dit ons alleen maar sterker zal maken. Als we hier doorheen zijn, krijgt niets of niemand ons meer kapot!
Privéleven te grabbel
misschien niet dé manier, maar wel míjn manier
Jullie delen altijd in de leuke momenten. Nu heb ik even de behoefte om dit mindere moment te delen. [sarcasme-modus on] Te meer, omdat Jeroens collega's en Ruud er toch ook al van op de hoogte waren. Ach ja. Zij wel, zijn vrouw niet. [sarcasme-modus off] Jeroen is zijn ex-vriendin op gaan zoeken. Hier kwam ik vanmorgen toevallig achter toen ik in zijn mailbox keek of hij onze bungalowtent al te koop had aangeboden... Hij heeft het hele verhaal gemaild naar een collega van hem. Ik had totáál geen achterdocht in mijn hoofd toen ik de mails bekeek. Een groot vertrouwen in Jeroen. Lullige gebeurtenisjes uit het verleden waren vergeten en vergeven, dus... nou ja, ik was nogal ehm... verrast om het zo maar uit te drukken. In de bewuste mail staat ook dat hij uiteindelijk voor mij kiest bla bla bla maar nu ik dit weet heb ik even geen flauw idee meer wat ik moet doen. De afgelopen tijd heeft hij dingen verzwegen, gelogen (zo hoefde hij zaterdag dus niet te werken maar is hij haar op gaan zoeken... er is niks gebeurd maar hij was wel overal op voorbereid if you know what I mean...) Ik ben echt goed van slag nu en was vanmorgen blij dat ik alleen zat door de vakanties van collega's. Zo vielen m'n traantjes af en toe niet zo op. Pff... het is echt veel te warm om te huilen... ik moet daar maar gauw mee ophouden...
Vijfentwintig juli tweeduizendzes
Wat een rotdag...
23.7.06
Sprookjeswonderland
Enkhuizen
  
22.7.06
Iedereen kan schilderen...
 ... maar Isabel kan het wel het allermooist! Hier met haar onlangs gekregen badvingerverf!
Zwemmen
 Zeg nou zelf: zo'n schitterend badpakje vráágt erom gebruikt te worden. Keuzes: strand of zwembad. Vandaag liet het zonnetje het afweten, dus stapten Isabel en ik op de fiets (zij in het zitje, ik op het zadel) om naar De Blinkerd in Scheveningen te rijden. Het zwembad was aardig veranderd sinds de laatste keer dat ik er was, jaren en jaren geleden. Ik miste meteen het glijbaantje in het peuterbad, waar ik als kind nog één keertje op wilde voor we weggingen (en nog één keertje... en nog één aller-, allerlaatste keertje). Isabel vond het allemaal wel mooi. Er dreven bootjes in het water en er waren twee gieters. En ze heeft een jongetje leren delen: eerst wilde hij de bal niet naar haar gooien, maar toen zij het goede voorbeeld gaf deed hij het steeds vaker wel. (Dat in combinatie met zijn vader, die aankondigde dat als HIJ de bal niet naar dat meisje zou gooien, papa het zou doen...) Kortom: een hoop waterpret! Volgende keer gaan we naar een groter (en leuker) zwembad met een groter groepje!
21.7.06
Straks
Eén toeschouwer
Isabel en ik kwamen terug van een dagje (o)ma(ma) en boodschapjes doen, toen we een eenzame toeschouwer voor ons portiek zagen staan. Mét een reusachtige bos gladiolen! Hij moedigde mij de laatste meters naar huis aan voor ik de bos in m'n handen gedrukt kreeg. Een minivierdaagsegevoel kwam bij me boven. Dank je wel Ron, ze staan prachtig in de kamer op hun ereplaatsje!
20.7.06
Mama's grote helper
Volgend jaar
zo komt er geen tweede keer
dit is nu en dan
nooit meer
De Dijk, Bij Deze Stand Van De MaanDe vraag komt van diverse kanten op mij af: volgend jaar weer? Nog voor we aan de vierdaagse begonnen had ik al het idee dat dit voor mij iets eenmaligs zou zijn. Tenzij ik er zo lyrisch over zou worden dat ik tóch jaarlijks terug zou komen. Dat zou ik dan wel merken. Gisteren twijfelde ik nog een beetje. Gevoelens van "ontzettend jammer van deze keer" overheersden en dat maakte dat de optie van volgend jaar meelopen nog altijd open stond. Maar ik weet dat ik dan op het laatst net zo zal balen van de oefentochten. Naast drie dagen werken vond ik al die dagen in weekenden eigenlijk best een opgave. Niet het wandelen zelf, want dat ging goed en natuurlijk was het gezellig met Els samen. Maar het gemis van Isabel (en soms ook vice versa) en het gebrek aan overzicht-van-het-huishouden maakte dat ik het niet écht meer leuk vond. Els is voornemens om volgend jaar wél te gaan. En als zij gaat, ga ik ook! Maar dan een keer met een grote tas vol koele drankjes, lekkere hapjes en een kleed met m'n kleine meisje in de buurt! Dat moet oma dan onderweg vast ook verse moed geven! En wie weet in de wat verdere toekomst dat ik weer lol in trainen ga krijgen en wederom een poging ga wagen... want uiteindelijk lijkt het mij ook nog altijd leuk om gladiolen en een échte koninklijke onderscheiding te krijgen!
Dappere stapper
 Onderweg naar de koeienstal. Natúúrlijk moest Pop ook mee!
Boe!
 We sliepen op een camping bij een boerderij. Isabel vond het maar wat mooi om de koeien te voeren!
Fotoverslagje
19.7.06
Eéndaagse
Half vier: opstaan! Half vijf: een ontbijtje op de Wedren. Half zes: starten! Het was overweldigend. Wat een mensen! Wandelaars natuurlijk, maar ook al die mensen aan de kant (zelfs zo vroeg al!) We moesten lachen toen we op de Waalbrug werden toegezongen... "We zijn er bijna" Nou, we waren er nog láng niet. Het ging allemaal goed. Tot een uurtje of tien was het met de temperatuur prima gesteld. Daarna werd het vlug warmer, maar Els en ik pauzeerden regelmatig en aten en vooral dronken op tijd (en véél van dat laatste!) Vlak voor het einde liep de route over een dijk. Een hele lange dijk. In de brandende zon. Vreselijk. Maar we pasten ons tempo een beetje aan en namen nog een slok water. Uiteindelijk konden we onze registratiekaart laten scannen: de eerste dag gehaald! En toen hoorden we gisterenavond dit nieuws... Al met al denk ik dat er een wijs besluit is genomen. Maar toch blijft het nu wel een beetje knagen... hoewel zoveel mensen zo veel vertrouwen in ons hadden (inclusief wij zelf overigens) hebben we ons nu niet kunnen bewijzen. En geen gadiolen gekregen...  
16.7.06
419100
Als het goed is kun je vanaf dinsdag op www.4daagse.nl met dat nummer volgen of Els en ik nog "in de race" zitten. Offeh... volgen dát we nog in de race zitten, want we zijn vastbesloten het tot en met dag vier te halen! Tot volgende week!
14.7.06
Op de fiets
 Op de heenweg nog vol energie, op de terugweg héél moe van de speeltuin...
13.7.06
Steun ons
voor zover je dat niet al doet
Doe Een Wens. Mijn vorige post. Mijn wil om zoveel mogelijk wensen uit te laten komen. Mijn hoop dat daarom nog véél méér lezers reageren op de oproep die ik hier laatst plaatste. Els en ik hebben ons inmiddels aangesloten bij de club mensen die voor Doe Een Wens de Vierdaagse gaat lopen. Nog één keer onze oproep: Hallo allemaal!
VOLGENDE WEEK is het zover: Els en ik gaan dan de Vierdaagse lopen. We gaan er vanuit dat we na die vier dagen een prachtige oorkonde boven ons bed kunnen hangen en kunnen gaan slapen met een medaille op onze pyama’s gespeld… maar: dat vinden we nog niet genoeg voldoening. We zouden het hartstikke mooi vinden als we, door alle 160 kilometers af te leggen, anderen kunnen helpen. En die anderen, dat zijn in dit geval kinderen met een levensbedreigende ziekte, die zo graag hun liefste wens in vervulling zien gaan. De Doe Een Wens Stichting helpt hen daarbij. Meer informatie over deze prachtige organisatie is te vinden op deze site.
DUS:
Wil je ons sponsoren?
Met je bijdrage:
- stimuleer je ons om de Vierdaagse uit te lopen
- steun je de Doe Een Wens Stichting!
Doe je het?
Stuur mij dan vóór a.s. maandag even een mailtje, met daarin het bedrag waarvoor we je mogen noteren. Dat mag een bedrag per kilometer zijn, een bedrag per dag of een totaalbedrag. Na de Vierdaagse verzamelen we alle centjes en kunnen we hopelijk een fijn bedrag overmaken aan de Doe Een Wens Stichting!
WE REKENEN OP JULLIE!
Liefs, ook namens Els,
Nathalie
Doe Een Wens
In mei 2006 reisde Eva, die lijdt aan de ongeneeslijke ziekte Cystic Fybrosis, naar Zweden om haar pony nog één keer terug te zien. Ze had nooit fatsoenlijk afscheid van Sunny kunnen nemen omdat het dier ineens was verkocht.
Na lang zoeken lukte het Doe Een Wens om Sunny te traceren in Zweden. De pony was helaas niet te koop, maar Eva was van harte welkom om Sunny nog een keer te zien. En dus ging ze naar Zweden, samen met haar ouders. Vlak voor het vertrek zei ze: ‘Sunny is mijn schatje. Ik ga kijken of hij me nog herkent, heel veel foto’s maken en even knuffelen. Meer zit er met mijn zieke lijf niet in...’
Het weerzien was emotioneel. Sunny herkende Eva wel degelijk, wat natuurlijk niet zo verwonderlijk is na vijf jaar trouwe verzorging. Het samenzijn met Sunny zou van korte duur zijn geweest, als ter plekke niet was gebleken dat Sunny tóch te koop was...
Niet lang daarna wandelde pony Sunny het UMC in Groningen binnen om te worden herenigd met een dolgelukkige Eva!! Zo kreeg de 2000ste wens een extra gouden randje. Wat een verhaal. Mijn vel veranderd in kippenvel. Ik lees de tekst en bekijk de foto's op de website van Doe Een Wens en dan lees ik die afschuwelijke zin helemaal onderaan: Op 12 juni 2006 kregen wij het trieste bericht dat Eva is overleden.Een paar jaar geleden was ik als vrijwilliger betrokken bij Doe Een Wens (iets wat ik in de toekomst zéker weer op wil pakken). Van dichtbij mocht ik meemaken hoe geweldig die kinderen genoten van hun wensdag. En niet alleen hun kinderen, maar ook papa, mama, broertjes, zusjes, oma's, opa's, ooms, tantes... de rest van de familie... vrienden... allemaal! Eén en al stralende gezichten. Zo moet het zijn. Ik denk automatisch terug aan Nicky. En Tim. En Brigit. Ik krijg weer kippenvel. En ik weiger te denken aan het allerergste...
12.7.06
Lotte
Ik dacht al dat ik gek was. Niemand wist waar ik het over had. Een serie van een meisje dat onzichtbaar kon worden als ze op haar navel drukte. Maar ik had er toch écht naar gekeken. Gelukkig is er Kinder TV waar je voor op mocht blijven... De 10-jarige Lotte is een heel gewoon meisje met rode krulletjes. Ze woont met haar moeder Gudrun, haar vader Jørgen en haar broer Øffe ergens in Denemarken. Op school zit ze naast haar beste vriendinnetje Tanja. Omdat Øffe ouder is dan Lotte behandelt hij haar vaak als een klein kind.
Als hun ouders allebei aan het werk zijn tekent Lotte met de lippenstift van haar moeder een gezicht op haar buik. Øffe, die op zijn kleine zusje moet passen, wordt boos en zet Lotte tegen haar zin onder de douche. Daar ziet hij dat de navel van zijn zusje plotseling groeit. Als Lotte erop drukt wordt ze in één keer onzichtbaar. >>>
Beachbabe
 
11.7.06
Lel van Loes
Loes lelde vandaag een viezig berichtje mijn kant uit: Tamponmaniak belaagt Groningse studentes
GRONINGEN - In Groningen is sinds enkele maanden een tamponmaniak actief die in vuilniszakken op zoek is naar gebruikte tampons en maandverbanden.
De man, een 40-jarige Groninger, heeft het vooral gemunt op tampons van studentes en jonge vrouwen, zo meldde een woordvoerder van de politie in Groningen dinsdag. Jak! Meer op NU.nl >>>
8.7.06
Kapster in de dop
6.7.06
Kleine poppenmama
5.7.06
Avondje Kijkduin
Mama had een plannetje: als papa thuis zou komen zou Isabel eerst haar gezonde hapje eten en daarna zouden we naar Kijkduin gaan om daar een patatje weg te happen en lekker in het avondzonnetje op het strand te spelen. Maarrrrrrr... het liep anders. Papa was héél moe thuisgekomen, hij had zóóó hard gewerkt... Toen zijn Isabel en mama samen maar even op de fiets gesprongen. (Gelukkig zit er hier ook een snackbar op de hoek waar papa toen we terugkwamen nog patatjes kon halen... en in de tussentijd ging Isabel in bad en... naar bed... ze was goed moe geworden van alle strand-, fiets- en draaimolenpret!) 
Isabels eerste lessen
Geachte heer/mevrouw,
Hierbij bericht ik u, dat de lessen in het cursusjaar 2006/2007 voor Isabel van Oorschot zullen plaats vinden volgens onderstaande gegevens (...)Jeetje. Isabels eerste lessen. Ik heb nu al zin in "Muziek voor peuters"... 1 september is het zover!
4.7.06
Ode aan Vader Abraham
Ehm... voor zover je van een ode kunt spreken natuurlijk... * klik hier*
Twee fantastische dagen
 Maan- en dinsdag zijn altijd gezellige dagen voor Isabel. Dan mag ze naar Oma Els (en Opa Ron natuurlijk... maar die moet meestal werken). Uit deze foto spreekt wel hoe zeer ze het dan altijd naar haar zin heeft. Dus, ook op deze plek: Els & Ron, we boffen maar met jullie!
2.7.06
We gaan weer naar de Ardennen
 Poeh. Gelúkkig. Als Jeroen en ik 6 jaar getrouwd zijn hoeven we in elk geval niet romantisch te doen. Heel de familie is dan gezellig bij ons, want precies in dat weekend is ons - inmiddels jaarlijks terugkerende - Van Oorschot Familieweekend gepland! Wat jammer dat het nog zoveel nachtjes slapen is voor het 29 september is...
Hoppa!
Vanavond aten we bij de Griek. Op het terras, midden in het centrum. Isabel keek haar ogen uit naar de trams die elke keer voorbij kwamen. "Tèm!" We zaten heerlijk. De ober bracht ouzo. Drie glaasjes. Drie?! Pontificaal zette hij het eerste glaasje voor Isabels neus neer. "Voor de kleine!" riep hij vrolijk. "Water!" dacht ik nog. We konden duidelijk zien dat onze ouzo's er anders uitzagen (met een laagje ijswater op het glas) dan Isabels ouzo. Zonder voor te proeven zette ik daarom het glas aan Isabels mond. "Proost!" zeiden we. Aarzelend smakte ze een paar keer na. Om vervolgens nog wat kleine slokjes te nemen. Haar aarzeling baarde mij zorgen. Met water aarzelt ze nooit... het zou toch niet tóch..? Ik nam meteen een slokje. Pff, gelukkig: 7 UP! 
Dank u Sinterklaasje
Mijn idee om nu zo langzamerhand Sinterklaascadeautjes in huis te halen pakt nog niet zo geweldig uit. We hadden een tijdje terug een treinbaan van Little People (jullie al dan niet bekend) gekocht. Erg in prijs verlaagd, mooi meegenomen dus. Alleen... van de week was ze zó lief dat ik eigenlijk wel vond dat ze alvast met haar nieuwe trein mocht spelen.  En ik mocht meespelen natuurlijk, want ik was ook wel lief geweest...   Nou ja... ze is er in elk geval blij mee!
1.7.06
Whoehoe!
Oproep!
Hallo allemaal!
Over een paar weken is het zover: Els en ik gaan dan de Vierdaagse lopen. We gaan er vanuit dat we na die vier dagen een prachtige oorkonde boven ons bed kunnen hangen en kunnen gaan slapen met een medaille op onze pyama’s gespeld… maar: dat vinden we nog niet genoeg voldoening. We zouden het hartstikke mooi vinden als we, door alle 160 kilometers af te leggen, anderen kunnen helpen. En die anderen, dat zijn in dit geval kinderen met een levensbedreigende ziekte, die zo graag hun liefste wens in vervulling zien gaan. De Doe Een Wens Stichting helpt hen daarbij. Meer informatie over deze prachtige organisatie is te vinden op deze site.
DUS:
Wil je ons sponsoren?
Met je bijdrage:
- stimuleer je ons om de Vierdaagse uit te lopen
- steun je de Doe Een Wens Stichting!
Doe je het?
Stuur mij dan vóór 7 juli a.s. even een mailtje, met daarin het bedrag waarvoor we je mogen noteren. Dat mag een bedrag per kilometer zijn, een bedrag per dag of een totaalbedrag. Na de Vierdaagse verzamelen we alle centjes en kunnen we hopelijk een fijn bedrag overmaken aan de Doe Een Wens Stichting!
WE REKENEN OP JULLIE!
Liefs, ook namens Els,
Nathalie
|
@ 
