GEDICHTJE
Veel fijne herinneringen
verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden
voor altijd in ons hart
Dag papa...
WOORDEN * mama van Isabel! * theedrinken * zorgzaam * chocolaatjes * veel en warm douchen met lekkere schuimpjes en zeepjes * drinkontbijt * zee * vers grapefruitsap * kat uit de boom * M&M's * appelsap * CSI * geen rijbewijs * stukjes rijden met Jeroen * Sateetjes eten (bij The Old Jazz) * winkelen * lente * ZOMER * herfst * WINTER * veel prutseltjes in huis * vakantie vieren * opruimerig * één meter negenenzeventig en een half * haat de tandarts hoewel hij erg vriendelijk is * winkelen * kaartjes sturen * internetten * wijntje * gek op dieren * PRETPARK * Wil zo graag een muziekinstrument kunnen spelen * CABARET * dierentuin * ongeduldig * Kippling * MAROUSSIA * met het dekbed op de bank liggen * eigenwijs * fluitende vogeltjes * grote voeten * duizend kleurtjes nagellak * lenzen * voor 's avonds een brilletje * zon * veel bloemen in huis * elke maandag en woensdag vrij * flexibel * denker * uitslapen * tijdschriften lezen * PIZZA (van de Pizzahut) * NIEUWSGIERIG * chineesje halen * géén héél af en toe Frans Bauer * wèl Bløf, Lichterlaaie & Acda en de Munnik * wèl The Eagles, The Rolling Stones & Simon and Garfunkel * ZINGEN (niet mooi - nou en?) * tevreden * véél zekerder dan vroeger * met plantjes en aarde rommelen op het balkon * Triominos spelen * herinneringen ophalen *
Kom allemaal eens bij mijn bedje staan... en blaas eens even heel hard zodat de warme lucht verdwijnt... 'k kan niet slapen door die warmte en ik wil juist zo graag!
Vandaag was het Een Belangrijke Dag. Want: Isabels eerste kappersbezoek stond op het programma! Het leek me leuk om naar een echte kinderkapper te gaan en dat was geen verkeerde inschatting. Het was héél leuk! Speelgoed overal; tot en met een ballenbak aan toe. Isabel mocht plaatsnemen in een prinsessenauto. Ze draaide meteen ijverig aan het stuur. Uit voorzorg kreeg ze allerlei speelgoed op schoot. Zo kon ze goed naar omlaag blijven kijken tijdens het knippen. Dat deed ze netjes, op een paar keertjes glimlachend achterom kijken naar de kapster na (wat die laatste niet zo erg vond natuurlijk).
De kapster vroeg nog of ik een haarlok wilde meenemen. Ja natúúrlijk wilde ik dat! Een Eeuwig Aandenken Aan Zo'n Belangrijk Moment... Ik had toen ik ja zei niet kunnen denken dat ze handig inspeelden op zulke sentimentele moeders... Isabels haarlokjes gingen namelijk in een plastic zakje en dat werd vastgeniet aan een echte oorkonde! Toen we ook nog de babyprijs mochten betalen in plaats van de kinderprijs omdat het de eerste keer was werd ik helemaal een op-en-top-tevreden-klant. Dáár gaan we de komende jaartjes nog wel een paar keertjes terug!
Sinds Isabel er is komen papa Jeroen en ik duidelijk op de tweede plaats. Isabel wordt altijd met veel bombarie gedag gezegd en Jeroen en ik mogen blij zijn als we niet helemaal overgeslagen worden. En... zo hoort het ook, vind ik! Ik vind het heerlijk om te zien hoe ons kleine meisje geniet van al die aandacht. Altijd vrolijke gezichten die haar begroeten. Logisch dat ze zelf ook zo gezellig is!
Maar dan dit. Volgende week gaan we heerlijk wokken. We zijn uitgenodigd door mijn oom Ton en zijn vriendin. Gezellig! Mijn moeder en haar vriend gaan mee, mijn opa en tante Liz (opa's vriendin) gaan mee en verder nog wat vrienden van oom Ton. Ik heb er nu al zin in: het gaat de tweede keer wokken worden voor Isabel. Mijn moeder vindt het natuurlijk ook gezellig dat die kleine meegaat en ze had het erover met tante Liz. "Néé toch?!" was haar reactie toen ze hoorde dat Isabel ook mee ging wokken. "Och... maar dan gaat alle aandacht naar háár!" Alsof je een gesprekje op de kleuterschool volgt. Later had mijn oom mijn opa gebeld, omdat ze iets vroeger dan eerst afgesproken wilden gaan. Of dat geen probleem was. Op de achtergrond had hij gehoord: "Dat komt zeker door dat kind!"
Nou... toevallig komt dat niet door dat kind. Dat kind weet zich in (wok)restaurants prima te gedragen. Of we nou om zes, zeven of voor mijn part acht uur beginnen met eten. Het enige nadeel is -tja- dat ze nou eenmaal de aandacht op zich weet te vestigen. Omdat zij nu eenmaal veel leuker is om naar te kijken dan een verzuurd oud besje...
Oooh... ik wil hem! Ik wil hem! Ik wil hem! Het is trouwens niet de enige gadget die ik in mijn zoektocht naar "iets voor onze vrijwilligers" tegenkwam. Er staan een hoop (overigens niet bruikbare - dat daar geen misverstanden over ontstaan) geinige dingetjes op internet...
Speciaal voor vrouwen die er nogal moeite mee hebben om tijdens voetbal op de buis hun mond te houden kwam ik deze 'Spenis' tegen. De ideale manier om ervoor te zorgen dat wij mannen ongestoord naar het voetbal kunnen kijken. Waar het te koop is moeten we nog even uitzoeken maar zodra we het weten ben jij de eerste die het hoort!
Isabel en ik waren bij Albert Heijn. Er waren drie kassa's open, wij kozen de kassa met de kleinste rij. Achter ons stond een niet onaantrekkelijk manspersoon van begin twintig. Isabel zag het ook. Ze heeft smaak! Ze keek hem glunderend aan en gaf hem zijn allerbreedste lach. Hij werd er bijna verlegen van... "Zo, da's een vrolijk meisje!" Isabel lachte nog eens naar hem, dit keer met een grinnik erbij. "Ehm... tja, óf ze vindt gewoon dat ik er gek uitzie natuurlijk..." zei hij ineens vertwijfeld. Mijn beurt om te grijnzen. "Tja, dat zullen we nooit weten, hè, wat ze nu écht denkt." Ik was niet van plan hem te laten denken dat ik hem hoe-dan-ook-een-leuke-maar-voor-mij-véél-te-jonge-en-bovendien-ben-ik-getrouwd-gozer vond. Intussen was ik blijkbaar voor Isabels neus gaan staan, want ze boog zich naar één kant van de kinderwagen om goed om me heen te kunnen kijken. Naar hem dus. Hij kreeg een laatste lach. "Dat wordt nog wat als ze achttien is!" riep hij nog olijk.
Ojee ja... daar had ik iets om op de terugweg over na te denken. Achttien. Nou dan komen we er nog goed vanaf! Als ze nou eens zou wachten met het grote flirtwerk tot haar achttiende. Ja, dat zou een hoop zorgen schelen denk ik!
Gisteren en eergisteren liepen mijn schoonmoeder en ik bij elkaar tachtig kilometer. En we voelen ons nu zo goed dat we er alle vertrouwen in hebben: de Vierdaagse van Nijmegen volgende maand!
De Nederlandse zanger Pierre Kartner, alias Vader Abraham, heeft geclaimd dat niet God of Moeder Natuur verantwoordelijk is voor het ontstaan van universum, planeet Aarde en al het leven daarop, maar hijzelf.
Via een kort geding probeert Kartner nu zijn gelijk te halen; hij wil geld zien.
Kartner is al meerdere malen in de publiciteit geweest. Zo claimde hij eerder dat de Smurfen van zijn hand waren en ook de bekende, en nu weer zo populaire Wuppies zouden zijn creatie zijn. Er gaan zelfs geruchten dat Kartner ervan overtuigd is dat hij niet is geboren, maar door zichzelf ontworpen. De uitspraak van de rechter zal op 30 juni plaatsvinden.
Bron: de Fabeltjeskrant (met als speciale redacteur: Jeroen van Oorschot)
Ach ik had het ook kunnen weten. Ze worden écht groot, die kleine meisjes. En dan te bedenken dat ze nu eigenlijk gewoon nog steeds klein is en nog véél groter gaat worden... Vanmorgen stond er in de kamer nog een box, maar tss… duh… pff… boxen zijn voor BABIES!! Gezien het feit dat Isabel toch al geruime tijd een dreumes is was het vandaag toch echt tijd om de boel te verbouwen. Vaarwel box, welkom GROTE-MEIDEN-HOEKJE!!
Een héérlijk nummer schalde keer op keer over de radio in ons Franse huisje. Géén idéé van wie het was. Iets met good people... Lang leve Google, want nu ben ik erachter dat het nummer Good People van Jack Johnson is. En dat precies hij van Sitting, Waiting, Wishing is. Ook prettig om naar te luisteren.
Ik denk dat die CD binnenkort bij ons in huis te vinden is... heb ik tóch een souvenirtje... "uit Frankrijk"...
Isabel slaapt, Jeroen kookt en ik lees. "Van dat boek moet je huilen." Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Soms slik ik. Jeroen praat. Ik murmel wat terug. Hmm. Jaja. Mh. Dan sta ik op en loop op een holletje de camper in. Deur dicht. Ik plof op de bank neer, in een hoekje. Ze stromen over m'n wangen, de tranen. Zó kan ik moeilijk in het zicht blijven zitten...
Papa en ik hebben het er ook al over gehad dat er straks een nieuwe mama voor je zal zijn. Ik vind dat een fijn idee. Natuurlijk voor papa, maar ook voor jou is het goed als er een lief iemand voor je is met wie je kunt praten, lachen, ruziemaken en leuke dingen doen. En ook al ben ik er straks niet meer, in gedachten en in mijn hart ben je in ieder geval altijd bij me. Wat er ook gebeurt, je zal altijd mijn schatje zijn, ook al ben ik er zelf niet meer om met je te praten en je te knuffelen... Ik zal altijd van je blijven houden, net zoals ik altijd van papa zal houden.
Ik snif en snotter en lees verder in mijn boek. Dan zwaait de camperdeur open. Jeroen bekijkt het tafereeltje met verbazing. Ik hou het boek omhoog. " 't Is zo aangrijpend allemaal. Ik moet ervan huilen," verklaar ik. En dan te bedenken dat Jeroen dacht dat ik vanwege zijn geklets de camper ingegaan was...
@ 
.JPG)
