Ik ben al tien minuten aan het nadenken over hoe ik het weekend met mijn schoonfamilie moet omschrijven. Normaal gesproken ratelen de woorden wel uit mijn toetsenbord, maar nu weet ik gewoon niet waar ik moet beginnen.

Bij het huis? Het was een heel fijn huis. Wat me meteen bij de muziek brengt. (Jaja: our house is a very very very fine house) We hebben topmuzikanten in de familie (die gelukkig most of the time mijn zangpogingen wisten te overstemmen haha) We hadden de avond van ons leven met gek doen bij de dvd van Paul Simon (Graceland), want we werden echte Afrikanen. Met onze vuisten in de lucht riepen we "bring back Nelson Mandela". Het werd een soort weekendyell... Maar... was dát nou de avond van ons leven of juist zaterdagavond, waarop de kinderen een eeuwenoude brief vonden en een schatkaart en uiteindelijk ook een echte schatkist? Het was zó spannend om met elkaar rondom die kist te zitten terwijl de kids het openingsritueel deden. Vooral toen er vanuit het niets een koele bries door de kamer ging. Kippevel!!! Het allerspannendst was het natuurlijk voor Amy, Nick & Angelique... het was echt goud om de spanning van hun gezichtjes af te kunnen lezen! En dan zijn we er nog niet... we hebben natuurlijk ook nog heerlijk gegeten en gedronken en een hoop lol gehad aan tafel. (Peet, Martijn, Wendy... hoe ging ons lied over die pannenkoek ook alweer? En Bert... word je nou nog steeds onze manager?) En het wéér! Wat was het práchtig weer! Een warm zonnetje zorgde voor een vrolijke gloed. We konden fijn buiten zitten. Oh ja, buiten! Fikkie stoken! Laat dat maar aan de mannen over. En aan mijn alter ego: Harrie! 28 oktober 2005, de start van het weekend waarin ik een echte vent werd... Hoewel? Harrie heeft zich niet echt met de vlammen bemoeid. Wél met het rochelen! En dan waren er nog de groepsuitjes... met alle auto's op pad om naar een in de buurt gelegen doolhof te gaan. Trap op, trap af met de Bugaboo. Isabel vond het prachtig. Wij vonden vooral de nooduitgang prachtig die we op een gegeven moment tegenkwamen. Wat drinken op een terras, een bliksembezoek aan een kasteel, Isabel die genoot van alle aandacht die ze kreeg, een emotioneel afscheid (ja, we zijn rasacteurs met ons allen!) van Ruud, Carla en de meiden op zondagavond (snif, ze moesten naar huis vanwege een toets die Nicole de volgende dag had, snik), Bert die met glas en al om vier uur 's nachts op de bank in slaap viel en nadat hij wakker geschrokken was omhoog keek waar dat glas vandaan kwam dat nu in scherven voor zijn voeten lag, Isabel op de schommel (leuk vindt ze dat!), aan de rosé nog vóórdat we het huis binnen waren geweest, en zo verder, en zo verder...

Ik ben vast de helft nog vergeten. In het kort komt het hierop neer: het was zó leuk dat ik voortaan het "schoon" van de "familie" af ga laten. One big happy family. Dat zijn wij!

1.11.05

Het was leuk!