|
31.7.05
Overpeinzingen
Hij lag vrijdag in de brievenbus, mijn nieuwe boekje! En als je denkt "Wat komt die tekenstijl mij bekend voor!" dan kan dat kloppen: Menno tekende ook de Pieuwvogel hierboven!
30.7.05
Wat zal ik morgen doen?
En dag Mou...
Nelson zwom rond. Hij leek meer ruimte te hebben dan anders. En ja hoor: daar dreef Mou, ondersteboven in hun kom. Dag Mou... dat je maar een mooie vissenhemel mag vinden!
29.7.05
Dag Bo
Nu ik oud ben, ziek en zwak nu pijn verjaagt de slaap, nu onrust neemt van mij bezit. Doe nu wat onvermijdelijk is, en laat me gaan: De laatste goede daad. Beslis voor mij en wees niet laf. Past eigen liefde, bij de vriendschap die ik gaf , of uitstel tot het beter past, bij een verloren strijd? Ik ben niet bang tijdens de laatste gang. Jij loopt niet weg: Je kijkt mij aan je noemt mij bij mijn liefste naam en houdt mij stevig vast. Vandaag voor het laatst Groet ik je met mijn hondenstaart… Wat jij laat doen doe je voor mij: Je hebt mij nog meer pijn bespaard, voor zinloos lijden mij bewaard. Een zwaar besluit? -Nee, huil nu niet- een wijs besluit, dat werd gegrond op een oud en uniek verbond: Jij bent mijn baas en ik jouw hond We zullen Bo, de lieve hond van mijn oom, nooit meer een aai over haar bol kunnen geven...
Lel van Loes (5)
.jpg)
Pieuwvâugel
Bekijk mijn site eens op een heil èguh manieâh...
28.7.05
Ik wil hem!!
 Ik wil hem, ik wil hem, ik wil hem. Meer kon ik niet meer denken nadat ik deze trapauto van Nijntje had zien staan. *zucht* Wat een geweldig ding...
Voor in haar haar
Het is zover: ik kon me níet meer bedwingen voor het speldjesrek van de drogist: ik heb twee setjes haarspeldjes voor Isabel gekocht! UPDATE En ja... daar is nu natuurlijk óók een foto van! .JPG)
26.7.05
Met ons tweetjes
Poppetjes
Je kunt proberen je een voorstelling te maken van het moederschap en de manier waarop je de kinderen wilt opvoeden, maar het loopt toch anders. Zo had Boaz pas met stift twee poppetjes op de keukenmuur getekend. Als iemand me vraagt hoe ik in zo'n situatie reageer, zou ik zeggen dat ik streng zou zijn. Maar het waren de mooiste poppetjes die ik ooit gezien had. Daar kon ik toch niet boos om worden?aldus Ellemijn Veldhuijzen van Zanten
25.7.05
Lel van Loes (4)
Ouders rijden zonder kind verder
AMSTERDAM - Een Spaans toeristenpaar met auto en caravan is na het tanken bij een pompstation in de Haarlemmermeer weggereden zonder hun kind. Vermoedelijk hebben zij gedacht dat het kind nog in de caravan verbleef. Politie is nu dus op zoek naar ouders die vermoedelijk richting de A4 zijn gereden.Onvoorstelbaar. Zo las ik een tijd terug in de Kampioen het verhaal van ouders die hun DRIE kinderen bij een tankstation vergeten waren. Eén (stil?) kindje achterlaten vind ik al vreselijk typisch, maar hoe kun je nu DRIE kinderen vergeten? Da's niet alleen onvoorstelbaar, maar ook haast onmogelijk!
Lel van Loes (3)
Man slingert hond aan riem door de lucht
AMSTERDAM - Een 37-jarige man uit Hoorn is zondag door de politie aangehouden wegens mishandeling van zijn hond. Ook uitte de man bedreigingen aan het adres van een 26-jarige vrouw die iets van de mishandeling zei.
De vrouw stond rond twee uur vannacht op het Kerkplein en zag dat de man zijn hond door de lucht aan de riem heen en weer zwaaide.
Ook zag zij, samen met andere getuigen, dat hij de hond trapte. De vrouw kon dit niet aanzien en liep op de man af. Ze zei hem hiermee te stoppen.
Hierop werd de man kwaad op haar en uitte hij bedreigingen. De man wacht een proces-verbaal.
24.7.05
De tuinman en de dood
Een Perzisch Edelman: Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik, Mijn woning in: “Heer, Heer, één ogenblik! Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot, Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood. Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant, Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand. Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan, Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!” Van middag (lang reeds was hij heengespoed) Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet. “Waarom,” zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt, “Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?” Glimlachend antwoordt hij: “Geen dreiging was 't, Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast, Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan, Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.” Naar een tip van mijn vader!
22.7.05
Kun je praten, praat dan mee...
Voor wie zin heeft in een lesje...
Domme blondjes
Ze bestaan. Als ik de reacties lees die Jeroen op zijn modellen-gezocht-advertenties krijgt, weet ik dat ze bestaan: domme blondjes. "ben in bezit van rijbeweis" "met bekinie" "ideén" "intressen" ... en (écht waar!) noem maar op..!
Zohee!
Die Aukje kan echt mooi zingen!
Jomanda vervolgd voor dood Millecam
AMSTERDAM - Justitie in Amsterdam heeft vijf verdachten in het onderzoek naar het overlijden van Sylvia Millecam. Een van hen is het medium Jomanda, maakte haar advocaat, E. Rijmans, vrijdag bekend in het Algemeen Dagblad.
In oktober vorig jaar begon een strafrechtelijk onderzoek naar een aantal alternatieve hulpverleners van Millecam.
De comédienne overleed in augustus 2001 aan borstkanker. De alternatieve genezers hadden haar ervan overtuigd dat ze geen kanker had.
In februari vorig jaar deed de inspecteur-generaal van de inspectie voor gezondheidszorg (IGZ) Herre Kingma aangifte tegen zes hulpverleners van Millecam. Het zestal, onder wie twee artsen, zou zich bij haar begeleiding schuldig hebben gemaakt aan strafbare feiten. Volgens een onderzoeksrapport van de IGZ raadden zij Millecam af chemotherapie af. (NU.nl)Ik weet het niet hoor. Ik vond Sylvia een bewonderenswaardig mens. En naar mijn mening moeten bewonderenswaardige mensen niet als "achterlijk" afgeschilderd worden. En da's toch een beetje wat hier gebeurd. Vijf verdachten. In een zaak waarbij iemand aan kánker is overleden! Natuurlijk kende ik Sylvia niet op een andere manier dan van televisie. Maar ze leek me een slimme vrouw. Een vrouw, die haar eigen keuzes kon maken. Die er kennelijk voor kóós geen chomotherapie te ondergaan. Daar mag je anderen niet de schuld van geven. Vind ik.
21.7.05
Gezellige pauze
Wat een gezelligheid: strakjes komen Jeroen en Isabel met mij pauze vieren!
20.7.05
Hmpf.
Als grapjes mislukken is dat helemaal niet grappig. Isabel en ik zaten ons vandaag te verkneukelen. Okee, vooral ik dan. Maar Isabel lachte vrolijk mee toen ik de nepoorbelletjes op haar lelletjes plakte. Jeroen heeft Een Enorme Hekel aan baby's met oorbellen. Nog meer dan ik. Ik was dan ook erg benieuwd hoe Jeroen zou reageren op haar oorbelletjes. Ik zei nog "Ze heeft niet eens gehuild toen ze aangebracht werden" en keek erbij alsof het om echt schieten ging. Maar Jeroen haalde z'n wenkbrauwen op en vroeg of het magneetoorbellen waren. Hij trapte er niet in. Hmpf. 
Voorpret
*grapjes uithalen is léuk!!*
5 maanden
.JPG) "Wát gaan we doen?".JPG) "De 5-maanden-foto maken? Da's lachen!".JPG) "Zal ik dan m'n voeten heel hoog optillen, mama?".JPG) "Ghihi, wat een giller hè? Voetjes voor mijn gezicht, da's natuurlijk helemaal de bedoeling niet!".JPG) "Nou... dan moet dit hem worden!"
(Voor het resultaat *van maand tot maand* kun je hier klikken!
Dichtbij
 "Ik heb de mooiste blauwe ogen én het touwtje van de camera!"
19.7.05
Slim bekeken
Jeroen plaatste een advertentie op Modellenplein.nl en nu stromen de reacties binnen. Jeroen is fotograaf. Hij heeft nog geen portfolio, maar daar komt binnenkort verandering in. Knappe, jonge meisjes gaat hij vereeuwigen op fotopapier. Meisjes in bikini, meisjes zonder bikini... dat heeft mijn fotograaf slim bekeken... Hou de Playboy in de gaten, wie weet staat zijn naam over een tijdje in de colofon...
Eén winkel te veel
Het zou op zich een goed idee zijn als Bart Smit zijn filiaal aan de Julianabaan in Voorburg zou sluiten. Dan zou ik niet meer in de verleiding komen iets als een rammelende buigworm voor mijn dochter te kopen... (Aanbieding... Maar vijf euro!! Koopje!! *zucht...*)
Volgend jaar
Dan wil ik toch eigenlijk OOK eens meelopen!
18.7.05
Lel van Loes (2)
GRONINGEN (ANP) - Dieverdoatsie (vertier), smorkie (kleuter) of toch fiebelekwinten (fratsen). Het Dagblad van het Noorden zoekt naar de mooiste noordelijke woorden. Experts en lezers van de krant kunnen suggesties aanleveren. In september worden het mooiste Groningse en Drentse woord bekendgemaakt.
Behalve in het noorden, wordt ook in het oosten druk nagedacht over het mooiste woord. Dagblad De Gelderlander heeft de lezers opgeroepen het favoriete woord aan te dragen. Het winnende woord wordt waarschijnlijk in september bekendgemaakt.
Eerder organiseerden al regionale kranten in Brabant (houdoe), Friesland (babbeleguchjes), Zeeland (platte zeuge) en Limburg (sjottelsplak) een soortgelijke verkiezing.Nu vind ik dat er eigenlijk ook een verkiezing moet komen voor het mooiste Haagse woord!
Lel van Loes (1)
Als niemand anders hem uitdeelt, dan zal ik het wel doen! *knipoogt naar Loes*HILVERSUM (ANP) - Iedereen met behoefte aan een speciaal hoekje, hoeft niet meer de vensterbank om te bouwen tot altaar. Op de internetpagina www.altaar.kro.nl is het mogelijk om een eigen heilig hoekje te maken.
Een aantal KRO-presentatoren zoals Anita Witzier en Hella van der Wijst hebben hun altaar al ingericht, zo liet de omroep maandag weten. Op de internetpagina staan verschillende mogelijkheden om het digitale altaar helemaal naar wens in te richten zoals met foto's, muziek en virtueel brandende kaarsen. De KRO wil met de internetpagina mensen een plek geven waar ze rust en inspiratie vinden.En zo heeft ook ondergetekende een eigen altaartje gemaakt. Wie volgt?
17.7.05
Loggen
Waar zal ik nu eens over loggen? Iemand een ideetje? (Rosé maakt meer kapot dan je lief is... ik weet het even allemaal niet meer hoor!) ;-)
Grote mond
Voor ons in het Circustheater (of vergeet ik nu Fortis ervoor te typen... ach, ik ben nog van de oude stempel die het Circustheater nog kent van toen er nog geen Fortis voor stond) zaten een moeder, een zoon en een dochter. Voor ons een prima les in hoe het níet moet - Jeroen en ik hadden zo onze eigen ideeën over de drie. Zoon en dochter keken verveeld voor zich uit. Moeder (we schatten haar ongeveer 18 jaar ouder dan haar oudste kind van 11) straalde niet uit dat zij de moeder was. Zij leek zich overigens wél beter te vermaken dan haar kroost, want zij kletste honderduit met haar meegekomen vriendin. De zoon had inmiddels iets tegen de verveling gevonden: hij staarde onderuitgezakt naar z'n mobieltje en drukte af en toe op een paar knopjes. Ineens herkende ik hem, hij stond achter ons in de rij bij de kassa. Hij las dat er geen foto's gemaakt mochten worden en zei daarop dat hij "echt wél" foto's ging nemen. Stoer. Dapper. Of gewoon respectloos? Het werd een beetje donkerder in de zaal en een vrouwenstem deelde mee dat de mobiele telefoons uitgezet moesten worden. "Echt niet!" zei de zoon voor ons en stopte demonstratief zijn aan staande mobieltje in zijn kontzak. Stoer. Dapper. Of..? Het kostte me enige moeite, maar ik heb me er niet mee bemoeid. De kans dat hij gebeld zou worden was vast klein. Ik keek daarom alleen Jeroen even veelbetekenend aan en precies zo keek hij terug. De voorstelling begon en een levensgrote olifant (mét kleintje!) kwam voorbij hobbelen. Net als de giraffen, antilopes, leeuwinnen en steenbokken. Prachtig. En zo bleef het, de rest van de voorstelling. En de zoon in kwestie? Die was net zo onder de indruk en vergat zijn mobieltje te pakken om foto's te nemen...
Onder de indruk
 Wij hadden mazzel. Ons werk heeft een BCA (Bedrijfs Cultureel Abonnement) en daar komen regelmatig leuke aanbiedingen vandaan. Deze was extra leuk: 25 euro voor The Lion King. We hadden extra mazzel, want we kwamen terecht op de eerste rang. Normaal gesproken kost zo'n kaartje bijna 80 euro! Belachelijk, zo vond ik eerst. Toch was het eerste wat door m'n hoofd ging toen de spectaculaire openingsscene begon "Hier had ik best 80 euro voor over gehad!" Het was prachtig en dat bleef het een voorstelling lang. Die costuums, die stemmen, die decors... tot in de kleinste details was het helemaal af. Het lijkt me trouwens ook geweldig als je dat kunt, zo in een musical spelen. Zó goed kunnen zingen en zó goed kunnen dansen. Toen ik stilletjes en onder de indruk de zaal uitwandelde, bracht een opmerking van een kind achter mij me weer met beide benen op de grond: "Als je in zo'n musical speelt verdien je ook bakken met geld!" Tja. Hoe dan ook: ik zou er juist bakken met geld voor over hebben om het te kúnnen...
16.7.05
Isabel in de hoofdrol
Goed, het zijn maar heel kleine filmpjes, maar toch: Isabel heeft wel mooi de hoofdrol te pakken! Met dank aan Ben, de filmmaker!
15.7.05
Gekke meid
 * Klik* om te zien hoe ik haar nu weer in haar bedje vond...
Zorgen om niks
Ik wilde naar H&M. Want ik had een kortingsbon. Maar om bij H&M te komen, moest ik wel met de bus. Het weer is niet echt geschikt om Isabel in de draagzak mee te nemen (warm!), dus moest ze mee in de kinderwagen. Oh jee. Ik heb het zat mensen zien doen, met hun kinderwagen de bus of tram in, maar ik zag er toch tegenop. Om moed te verzamelen liep ik daarom een stukje richting Kijkduin, want ik moest toch naar de apotheek (Isabel is een pietsie verkouden en Jeroen heeft haar Luuf opgemaakt). Bovendien liep ik dan een heel stuk in de richting van het beginpunt van 23 en dus zou het alleen maar minder druk zijn in de bus. Toen ik de apotheek uitliep, zag ik 23 aankomen. Onder het motto "nu of nooit" liep ik vastberaden op de halte af. De bus stopte, ik werd - ach, een moeder met kind - voorgelaten door een meneer en hup - daar stonden de voorwielen van de wagen al in de bus. Een zetje, twee achterwielen... tadaa: het was ook mij gelukt, net als al die moeders en vaders vóór mij. Isabel en ik hebben gezellig bij V&D wat gedronken (zij haar melk, ik mijn cappuchino) en even later gingen we weer op huis aan. Door alle consternatie ben ik helemaal vergeten mijn kortingsbon af te geven bij de kassa trouwens... tja... dan zit er niks anders op dan een volgend keertje weer terug te gaan naar H&M!
14.7.05
Waar een wil is
... is een weg. Ik blijf het een mooi gezegde vinden. Al vraag ik me wel af hoe diep die wil geworteld moet zitten, wil de weg inderdaad tevoorschijn komen...
Vliegende mieren
Wat heb ik dáár een hekel aan. Die beesten kijken dus écht niet waar ze vliegen. Ik voelde er één tegen m'n oor aan (nog een geluk dat ik IN mijn oren m'n koptelefoon had zitten, zodat hij niet naar binnen kon wandelen). Ik dacht dat hij wel verder gevlogen was, tot ik ineens iets raars voelde toen ik wat plukken haar uit m'n gezicht haalde. IEUW!! EEN BÉÉST!! Ik zag hem nog net wegvliegen... op naar z'n volgende slachtoffer...
Zaterdag
 Ik ben erg benieuwd hoe The Lion King zal zijn... volgens mij waanzinnig gaaf!
Dromen
Ik schud oude sokken, ik gluur onder beide matrassen die in huis zijn (en voor de zekerheid kijk ik ook even in de tas van het campingbedje). Ik rammel met spaarpotten en check ons banksaldo. Maar helaas, 't is niet genoeg. Waar haal ik in hemelsnaam één miljoen en negenhonderdvijftigduizend euro vandaan? Duinlaan 153, Kijkduin
In "Oud Kijkduin" grenzend aan de duinen, met de geuren van duinroos en de zee een vrijstaand rietgedekt romantisch landhuis, ontworpen door de architecten Duiker & Bijvoet.
Prachtig aangelegde tuin met een grote vijver en eigen bron, een rietgedekt tuinhuis met een veranda op het Zuiden (ca. 80m²) en vrijstaande houten schuur. Carport voor 2 auto's.  
13.7.05
Chacaron
* klik* en verbaas je... ook dit is uitgekomen op single! (Misschien kende je de Gordon-chagerijn-versie al, net als ik. Dit origineel had ik - spuit elf - nog nooit eerder gehoord.)
Leuk en vrolijk
"Jij bent geen chagerijntje! Wat ben jij een leuke baby!" De winkelmevrouw was speciaal vanachter haar toonbank gekomen om Isabel goed te kunnen bewonderen. Ze kreeg de ene na de andere gulle lach toegeworpen toen ze naast de kinderwagen op haar hurken zat. "Jij bent de vrolijkste baby van heel Nederland!" babbelde ze en ja, daar verscheen zo mogelijk een nóg bredere lach op Isabels gezichtje. Er volgden nog een paar complimentjes en ik kon niet anders dan mijn weg trots glimlachend vervolgen... tot we thuis waren!
12.7.05
Heel veel nachtjes
Het is nog héél veel nachtjes slapen tot mei 2007, maar dan staat er ook wel iets leuks te gebeuren!
IJsjes
 Dus zó wordt ijs gemaakt...
11.7.05
Slaapaap
(Jeroens koosnaampje voor Isabel)
 We wilden eigenlijk nog even naar Kijkduin wandelen... maar Isabel was zo moe dat we vonden dat we haar beter lekker in haar bedje konden leggen!
Leef toch je leven
Vannacht in mijn slaap word ik plots overvallen. Straks komt een auto en die rijdt me kapot. Wanneer zal de dood zijn fiets bij me stallen. Wat zal mijn clou zijn, hoe is mijn plot. Misschien zegt de dokter: 'meneer nog twee maanden.' En word ik door een slepende ziekte gesloopt. Men zegt dat dat beter is voor nabestaanden. Maar twee maanden pijn, is toch niet wat je hoopt. Deze dag is de eerste van de rest van mijn leven. Dat denken er velen, bij hun ontbijt. Terwijl ik altijd denk, ik heb nog maar even. Dit wordt de laatste, van een prachtige tijd. Dus moeten we dansen en moet we vrijen. Moeten we lachen en drinken vol vuur. Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je. Tijd is toch geld dus het leven is duur. En ik merk elke dag dat ik me vergis en dat er dan nog 'n dag over is. Jij mag niet doodgaan en ik wil niet sterven Laat staan onze liefste denk niet aan ons kind haar dood zal ons leven voor altijd bederven terwijl ze misschien een hemel daar vindt. Niemand mag doodgaan, niemand verdwijnen Maar je weet net als ik, er gaat steeds zoveel mis. Met auto's en veerboten, vliegtuigen, treinen. Niemand weet hoe laat het is. Is't vijf voor twaalf of net half zeven. Hoeveel uur heb ik nog, of rest mij een kwartier. Hoe lang mag ik doorgaan, nog doorgaan met leven. Ik heb echt geen idee en ik grijp het plezier. Dus moeten we dansen en moet we vrijen. Moeten we drinken en spelen met vuur. Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je. Tijd is toch geld dus het leven is duur. En ik merk elke dag dat ik me vergis en dat er dan nog 'n uur over is. Ik weet als ik later groot ben en ook bijna dood ben Dan is al die angst niet nodig geweest. Maar altijd die angsten, tja altijd de bangste maakten mijn leven tot een schitterend feest Want we hebben gedanst en we hebben gevreeën We hebben gelachen en gespeeld met het vuur. God verbood wat we allemaal deden. Leef toch je leven als het allerlaatste uur. Youp van't Hek
10.7.05
Op pad
.JPG) Er liepen minipadjes in Bloemendaal. Hier zit er ééntje op mijn hand. Isabel vond het allemaal wel mooi, vooral toen papa met haar een stukje ging rennen! Ze kraaide van plezier - dat wordt nog wat, later in de Efteling!
En zo ziet dat eruit!
Onze kleine grote meid
Onze kleine meid is groot. Ze slaapt en eet zich een weg boven de gemiddelde groeicurve. Tot een maand of zes zou ze in de wagenbak van onze Bugaboo moeten liggen. Maar ze heeft nu al bijna geen ruimte meer. Bij koud weer is het een heerlijk warm nestje. We kunnen haar toedekken met een dekentje en ze ligt heerlijk te slapen. Bij warm weer ziet het kleine nestje er een beetje benauwend uit. Voor ons dan, want zelf slaapt ze er niet minder lekker om. In een babyzaak in Sliedrecht ging Isabel proefzitten in de buggyzak van de Bugaboo. Het zag er fijn uit. Ze zat er - tegen mijn eigen verwachting in - erg comfortabel in. Natuurlijk kan ze nog niet zelf zitten en zullen we de buggy op de laagste stand moeten houden, maar het kán wel. En zo bouwden we vanmorgen de Bugaboo om van wandelwagen tot buggy. Terwijl ik de laatste klittenbandjes vast maakte, voelde ik in elk oog een traantje prikken. Ons kleine, grote meisje. Zit ze strakjes in een buggy...
Ik kan niet slapen.
Tijdens Schone Schijn viel ik in slaap. Jeroen ook. We schrokken wakker van de eindtune. We waren nóg slaperig, maar dat kon niet, want we moesten ons gehuurde The Grudge kijken. Een dagfilm, dus morgen kijken was geen optie. Koffie dus. Dat hielp. We keken The Grudge en in slaap dommelen was wel het laatste waar ik aan dacht. In deze Amerikaanse remake van de gelijknamige Japanse horrorhit speelt Sarah Michelle Gellar (Buffy, Cruel Intentions) de rol van Karen, een Amerikaans meisje dat in Tokyo werkt als verpleegster. Haar rustige leventje wordt ernstig verstoord wanneer ze de zorg voor de demente bejaarde Claire op zich neemt. In het huis van Claire ziet Karen regelmatig schimmen en hoort ze vreemde geluiden. De vreemde gebeurtenissen leiden tot de ontdekking van een klein jongetje dat boven in de kast van Claire vastgebonden en gekneveld zit opgesloten. Deze gruwelijke ontdekking brengt Karen op het spoor van een vloek die van persoon tot persoon wordt doorgegeven en die zich uitbreidt als een olievlek. Wie is het volgende slachtoffer? Ik snap werkelijk niet waarom ik Jeroen naar Videoland stuur om enge films te halen, als ik ergens gewoon echt een hekel heb aan diezelfde enge films en er dus helemaal niet tegenkan. Klokslag twaalf was de film afgelopen. Jeroen trok een eng gezicht en deed alsof ook hij bezeten was. Brr. Gauw iets anders opzetten. Theo van Gogh in gesprek met Willem Oltmans. Vreemd genoeg blaatte ik altijd dat ik "aan hem een hekel had" als ik één van beide heren op televisie zag. Pas nu ze dood zijn neem ik pas de tijd om echt te luisteren en dat is zinnig. Hoewel die Oltmans walgelijk arrogant blijft natuurlijk. Maar toch ergens ook niet eens op een heel vervelende manier... " Driving Miss Daisy" begon net op een ander net, zo ontdekte Jeroen toen hij wat zapte. En zo komt het dat Jeroen nu om kwart over één nog een film zit te kijken en ik me suf surf op het wereldwijde web. Ik denk dat ik bijna naar bed kan zonder bang te zijn voor nachtmerries...
9.7.05
Pleister
Wil ik net de pleister van Isabels derde inenting in haar baby-album plakken, blijkt dat haar papa die heeft wéggegooid!! Tss. Hoe ongevoelig. Nou ja, dan houden we het maar bij pleister één en twee in haar album. En ach... wanneer had ik er anders mee willen stoppen? Ik kan moeilijk elke pleister die ze op haar lijfje heeft gehad gaan bewaren de rest van haar leven...
Andersom
(...) Als ik naar beneden stort voelt het alsof ik terug ga in de tijd, tot aan mijn geboorte en ver daarvoor. Ik leef andersom. Dat zou nog eens wat zijn. Ik bedenk me dat dat veel leuker zou zijn. Je staat op uit de dood, een spectaculair begin. Vervolgens eerst een paar jaar lekker achter de geraniums hangen, iedere dag een paar neuten en af en toe een uitstapje met een rondvaartboot. Je krijgt elke maand een uitkering en niemand vindt het erg als je elke dag hetzelfde verhaal vertelt. Je krijgt al je haar weer terug. Na een jaar of tien staat er ineens iemand aan de deur met een gouden horloge en hij biedt je een goedbetaalde baan. Naarmate de jaren voorbijgaan krijg je steeds meer zin om te werken en je voelt je steeds beter; je kan zuipen wat je wil en je krijgt minder last van katers, je kan je helemaal suf roken wat je longen worden toch schoner. Je wordt alsmaar jonger en dat biedt ongekende voordelen; je begint met één keer per jaar neuken maar je eindigt met tien keer per week. Kijk, dan heb je iets om naar uit te kijken als je oud wordt. Je moet natuurlijk op een gegeven moment naar school, maar je weet alles al, dus je doet geen flikker. De laatste jaren van je leven kan je lekker spelen in de zandbak, je mag snoepen wat je wilt want je bent toch al je tanden weer kwijt, je mag alles onderpoepen en er is altijd wel iemand die het leuk vindt om het op te ruimen, vervolgens mag je eerst nog een paar maanden lekker aan een borst sabbelen en daarna kruip je terug in de veilige, warme moederschoot en knal je het leven uit in een spetterend, allesverzwelgend, gelukzalig orgasme.Uit "Licht in mijn hoofd"
Schone slaapster
 Fris gedouched, een volle buik... daar kun je toch zo moe van worden! Precies toen ze haar flesje leeg had, viel ze tegen me aan in slaap. Ze zal straks wel weer raar opkijken als ze merkt dat ze ineens in haar kamertje ligt...
8.7.05
In mijn ogen, in mijn oren
Ik zie het beeld van een moeder met haar dreumes in een buggy voor me. Ze reizen. Per metro. Het geluid van de verslaggever klinkt nog een tijdje na in mijn hoofd... "Als je ergens wilt komen, móet je in Londen wel met de metro. Terreurdreiging of niet."
Vrijdagmiddagshoppen
* een omslagbroekrokding van Nijntje * een baby-t-shirt met pofmouwtjes * een pyamaatje * een kort babybroekje met banaantjes erop * en een bijpassend t-shirtje Oh ja... en een slaapzakje en slabbertjes. Nu is het wel zo dat Isabel de bovenste twee dingetjes van Oma Marion heeft gekregen. Dusseh... dan valt het best mee. Toch? 
7.7.05
Londen
Ik word er heel stil van...
Ineens wist ik het...
... wij willen een eetcafé beginnen! Nu nog de papieren, de locatie, de financiering en vooral het lef. Ik ben bang dat het ons aan het laatste schort... en dat dat plan wel eens op de hele lange baan geschoven zou kunnen worden...
Prik!
Op dit moment is Isabel met haar papa en haar oma bij het consultatiebureau. Voor de derde keer krijgt ze daar een prikje, voor de eerste keer zonder haar mama erbij. Het zal haar een worst wezen, maar de mama in kwestie voelt zich er wel een beetje raar onder...
6.7.05
Mamma
Heel stilletjes, na mijn toilet kijk ik nog even in je bed elke avond consequent, of je zoetjes slaapt de moeder die door het donker dwaalt wil weten of je adem haalt of je nog in leven bent en niet weggekaapt Want mamma maakt zich zorgen mamma doet weer raar een kind gaat zomaar niet kapot de ramen, deuren zijn op slot dat blijft zo tot de morgen, en nergens dreigt gevaar Maar spoken dan, en eng gespuis er kan van alles mis in huis en onder kinderbedden wacht een monsterlijk gedrocht ooit was ik klein en nét zo bang voor schaduwen op het behang en voor de handen in de nacht van iemand die ik mocht Maar mamma moet niet zeuren en mamma is niet goed snik een kind gaat zomaar niet kapot de ramen, deuren zijn op slot er kan echt niks gebeuren en toch bezorgd blijf ik Straks komt een dief, een vuile vent die steelt je omdat je kostbaar bent met jou m’n lief, het geluk in mij oh, als ik je ooit verloor ik kreeg dit soort gedachten pas toen ik een nieuwe moeder was en gaan die ooit voorbij? nee, die gaan altijd door Je mamma maakt zich zorgen ze kust zacht je gezicht een kind gaat zomaar niet kapot de ramen, deuren zijn op slot welterusten en tot morgen de kamer deur gaat dicht want buiten is het bijna licht van Karin Bloemen
5.7.05
Lichter Laaie
Zeg... weet iemand wat er met Lichter Laaie is gebeurd? Hun homepage doet het niet meer...
Draaitolletje
Zojuist ontving ik het bericht dat dochterlief zich nu ook van rug naar buik kan omdraaien! Is het geen kanjer?
4.7.05
Verbazing
Mijn mond viel open van verbazing. Agnes Kamstra (heet ze zo?) is nooit mijn favoriete tv-west presentatrice geweest. Na vandaag is ze helemaal gekelderd in mijn top-zoveel... Ze was bij mensen op bezoek die hun tweejarige dochtertje verloren hadden. "Dat vond je zeker wel heel moeilijk." Foute opmerking. Wat verwacht je nou? Natúúrlijk is dat moeilijk. Op z'n allerzachts gezegd. Maar goed, je kunt even niet weten wat je moet zeggen in zo'n situatie. Maar om daarna nog te vragen: "Was ze gewoon in één keer dood?" is wel héél typisch...
Anders
    Het was even wennen. "Góedemórgen Gooorduun!" zat in mijn hoofd vanmorgen, maar de jingle bleef uit op de radio. Automatisch zal straks om 12.00 uur "Sjaak Bral! *echo*Sjaak Bral!*echo*" door mijn hoofd gaan. Maar nee, we hebben niet voor niets afscheid genomen donderdag... Raar hoor. Maar goed, het zal wel weer wennen!
Het was een bijzonder avondje...
... twee weekjes geleden!
3.7.05
Zondagmorgen
Half negen (pas!!) worden we gewekt door onze dochter. Het is een uitslapertje... Ze krijgt haar zondagmorgenfles op bed. Tussen het drinken door wordt er natuurlijk weer een hoop gelachen, gebrabbeld en "gepúúút". Dan is het flesje leeg en vallen we alledrie in slaap. Even later word ik wakker en neem vast een kommetje Kellogs Special K. Het is stil in de slaapkamer. Ik doe mijn pantoffels uit (want anders maak ik te veel herrie) en sluip er - gewapend met fototoestel - heen. Dat dacht ik al: een prachtig plaatje! 
Robbie Williams
Walgelijk vind ik hem. Echt walgelijk. Dat hóófd van hem. Gatver. Wat een kwal. Wat een arrogante zak. Hij is ongelofelijk goed (want natuurlijk: zelfs hier ligt toch ergens minstens wel één ceedeetje van hem), maar oh wat een vreselijke man. Als je al zoveel mensen hebt die je goed vinden, dan hoef je het zelf niet óók nog eens te vinden...
2.7.05
De Kleine Man
 Ik heb hem nog, De Kleine Man... avonturen beleeft hij niet echt meer, hij hangt met zijn muts tussen een punaise en de deur geklemd in de gangkast. Misschien moet ik toch maar weer eens wat beter voor hem zorgen...
Vakantie...
  ... ik heb er nu al zin in...
1.7.05
Woeps...
... en daar ging Isabel ineens van haar buik naar haar rug!
"Nee, néé, NÉÉ!"
In de tram op weg naar de V&D in de stad bleef ik het herhalen: "Nee. Nee, ik DOE HET NIET!" Vandaag mocht ik de foto's van Portrait Place komen halen. Er waren twee weken geleden zeven portretten van onze kleine meid gemaakt. Eén in een koffer, één in een mandje, enzovoorts. In één van mijn blije dozen had een bon gezeten waarmee ik een gratis uitvergroting kon krijgen. GRATIS. Er gingen typisch Hollandse belletjes rinkelen in mijn hoofd. Een prachtig woord, "gratis"... Ik zag op de dag dat we de foto's lieten maken de ene na de andere moeder vertrekken met posterformaat foto's. Vandaag leerde ik dat je dat formaat gratis krijgt als je de hele serie besteld. Honderdnegenenzeventig euro kost zo'n hele serie. Als je het snel zegt, lijkt het net niks. In guldens had ik dat al een enorm bedrag gevonden voor een paar foto's en in dit soort gevallen reken ik dan nog graag even terug. Neemt niet weg dat ik die moeders wel snap. Je ziet zeven prachtige foto's van je kind. En wat doen zij van de studio er anders mee? Weggooien! Jouw mannetje of vrouwtje op papier, in hún prullenbak! Nee, dat wil je niet. Maar mijn wil om geld in mijn portemonnee te houden was sterker. In de tram zelfs nog met volle overtuiging. Maar die wil vasthouden dat was nog helemaal zo gemakkelijk niet! "U komt foto's halen?" Ik knikte. "Neemt u daar maar even plaats." Ik ging zitten en zag hoe de mevrouw van de studio even later een grote envelop tevoorschijn toverde. Ze haalde de zeven grootste foto's eruit en plaatste ze stuk voor stuk in een speciale lijst en zette deze in een rij voor mijn neus neer. Ze vertelde me wat ik al wist over de prijzen. Heel eventueel kon ik ook voor één setje foto's kiezen: één foto van - wat zal het zijn - 13 bij 18 en vier kleine fotootjes. Dat kwam dan neer op 30 euro. Isabel staarde me uit zeven hoeken aan. De uitvergroting die ik gratis kreeg, was alvast leuk geworden. Er zat nog één heel leuke foto tussen, vier gewoon leuke en op één foto stond ze een beetje gek. Ik mocht rustig de foto's bekijken en kiezen welke ik wilde. Als je het zo brengt heb je ook haast geen keuze om er géén te nemen en daar gaan ze natuurlijk precies van uit. Ik stond op. "U heeft een keuze kunnen maken?" Ik stamelde dat ik er geen zou kopen. De mevrouw werd meteen een stuk minder vriendelijk. "Oh, jammer," zei ze bits. Ze stopte mijn uitvergroting in een plastic tas en zei me gedag. Ik voelde me erg sterk. Laten we wel wezen: er worden nogal wat foto's gemaakt van Isabel, een paar meer of minder maakt dan ook niet uit... en vijfentwintig euro per foto vind ik toch echt wat veel... (eigenlijk zouden zij míj moeten betalen om foto's te mogen maken van zo'n mooi meisje!!) 
Ik snap er niks van...
Al ruim een week doe ik nu écht erg hard mijn best: geen snoepjes, koekjes en keurig netjes drie keer daags een maaltijd met een appeltje of wat druiven tussendoor. Al drie keer ging ik naar de sportschool (binnen een week en een dag). En nóg is er nog geen kilo af! *snik* Maar dat zal vast ergens aan liggen... ik hou lekker gewoon vol.
|
@