Less is more. Vind ik althans. Met veel plezier denk ik terug aan de tijd dat we op een zolderetage woonden: een woonkamer met open keuken(tje) en een slaapkamer. Meer niet. In de woonkamer ons kleine tv-tje, met een afstandsbediening die er eigenlijk meer voor de show naastlag... als je even voorover bukte vanaf de bank kon je tenslotte óók overschakelen op een ander net. Het was het tv-tje dat ik ook op mijn kamer bij Rosalie in huis had. En daarvoor weer op mijn kamertje thuis - mijn eerste eigen televisie. Knus klein, in een knus kleine ruimte. Zo'n kleine ruimte hebben we tot nu toe nog als een soort traditie in ere weten te houden: ons eerste echte huis, waar we nu vijf jaar wonen, is ook niet zo groot. In het begin stond nog steeds mijn kleine tv-tje tegenover de bank. De woonkamer was echter wel zoveel groter dan die op de zolderetage, dat we hem al gauw verruilden voor een exemplaar waarbij je je ogen niet tot spleetjes hoefde te knijpen om de ondertitels te kunnen lezen. Toch was ook die televisie bescheiden en ik was er prima tevreden mee. Breedbeeldbuizen bij bekenden in huis vond ik prima, maar voor bij ons vond ik het niks. Weg zou de gezelligheid zijn, mij kon je beter met het "ouderwetse", vierkante gevalletje laten zitten.

Toen werd het maandag 31 januari. Jeroen kwam terug van Bram. Ik keek Crime Scene Investigation (tja...). Hij wilde me iets vragen, maar hij zou wel even tot de pauze wachten (heel verstandig!) Tijdens het reclameblok vertelde hij dat Bram een nieuwe televisie ging kopen. Zijn oude televisie, ook breedbeeld - en dan praten we ook echt over brééd beeld: 80 centimeter - konden wij overnemen. Voor weinig en dan kregen we het televisiemeubel er ook nog bij, Jeroen had het zelf aangeboden aan Bram. Hmm. Ik was niet meteen enthousiast, want daar ging het knusse huiskamerbeeld dat ik altijd had willen behouden. Na wat wikken, wegen én wat traantjes (ja, hoor 'ns... het is ook een lekker moment om met zoiets aan te komen zetten nu met al die zwangerschapshormonen...) spraken we af dat we het gewoon zouden doen. We zouden die tv neerzetten en als we (of ik alleen) er dan écht niet aan konden wennen, dan konden we het apparaat altijd zelf nog verkopen. Mét flinke winst, waar we dan weer lekker van uit eten konden gaan samen met Bram of zo.

En zo geschiedde: vandaag maakten Jeroen en Bram zich kwaad om het loodzware ding van Brams huis naar dat van ons te vervoeren. Nu is Jeroen bezig om alles weer aan te sluiten. Als ik zo eens achterom kijk (daar bevinden tv en man zich als ik achter de pc zit) moet ik zeggen dat het er al minder erg uitziet dan een half uur geleden. Het proces dat wennen heet. Ik ben benieuwd of ik dat maffe bakbeest in ons knusse kamertje ooit ook echt mooi ga vinden. Wie weet helpt het als we vanavond een griezelige film huren...*

* ...óf een gezellige kinderfilm natuurlijk... we willen Priegel niet ontmoedigen naar buiten te komen door enge beelden te laten zien... en al helemaal niet op zo'n enorme beeldbuis natuurlijk!

Slimmerik