Ik zal het nooit vergeten: ik werkte nog geen week bij Unicef toen ze belde. Er was iets met stukken voor een vergadering waarmee iets niet goed gegaan was. Ik weet niet eens meer wát precies (in elk geval iets wat mijn voorganger had gedaan... dat ook nog!). Ik was zó overdonderd door haar: nog nooit was er iemand die ik niet kende zo tegen mij tekeer gegaan aan de telefoon. Waren dít de vrijwilligers van Unicef? Staan we niet allemaal achter de zelfde organisatie? Moeten we niet samenwerken, in plaats van op elkaar vitten? Er ging van alles door mijn hoofd, terwijl ik haar geraas aanhoorde. Na afloop was ik zo ontredderd dat ik mijn tranen nauwelijks in bedwang kon houden.

Gelukkig begreep ik al gauw dat dit typisch iets voor haar bleek. Ik was niet de enige kantoormedewerker die zij op die manier te woord had gestaan, dit was haar normale gang van zaken. Later liet ik haar uitrazen als ze het weer eens ergens niet mee eens was of als er iets verkeerd was gegaan en ik was blij dat ze in haar verhaal regelmatig je moet het niet persoonlijk opvatten, het is niet tegen jou bedoelt verwerkte.

Maar nu ben ik haar zat. Werden vroeger zeer negatieve gesprekken nog wel eens afgewisseld met een positief bericht, nu is het alleen nog maar ellende. Ik vraag me echt af of zij haar vrijwilligerswerk nog wel zo leuk vindt, ik zou doodmoe worden van mijn eigen geklaag.

Ik werd het zat op het moment toen mijn collega en ik haar tegenkwamen tijdens een vrijwilligersbijeenkomst. We begroetten haar joviaal. En zij? Zij stormde ons voorbij en liet ons intussen met een hoofd als een donderwolk weten dat er van alles niet geregeld was voor haar. Niet onze schuld. Er knapte iets, ik vond haar niet langer aardig. Over en uit.

Ik kan me dan ook totaal niet druk maken om het feit dat zij van mij had verwacht dat ik haar terug had gebeld deze week, nadat ze mijn voicemail ingesproken had met (hoe kan het ook anders) een bericht over iets wat niet goedgegaan was. Ik heb genoeg van haar geklaag. Meer dan genoeg! Gelukkig ken ik ook een hele hoop lieve en begripvolle vrijwilligers die niet op gezochte, kleinzielige wijze afbrekende kritiek uitoefenen. Daar concentreer ik me liever op, voor hen loop ik nét even een tandje harder!

De Souterrain ballade