|
28.2.04
Dag drieëndertigtienetje!
Al een paar jaar waren we bijna onafscheidelijk. Goed, hij stond dan wel vaak uit, omdat ik hem vergeten was op te laden, maar hij wás er wel, met zijn mooie Winnie de Pooh-jasje, in mijn tas. Mijn "oude" Nokia 3310. De laatste tijd ging het niet meer zo goed met hem. Als hij net was volgeladen en ik had iemand aan de lijn, dan begon hij halverwege het gesprek luid te piepen en verbrak de verbinding. "Ik ben op, ik wil niet meer," leek hij te zeggen. Vandaag besloten Jeroen en ik daarom op mobieltjesjacht te gaan. Stiekem had ik mijn zinnen gezet op de T500 van Samsung, beter bekend als de Ladyphone (32 glimmende diamantachtige steentjes, het display dat met een druk op de knop verandert in een spiegeltje en een dagelijkse controle van het psychologische, emotionele en intellectuele welzijn - dat leek me wel wat!) Toen we de winkel van Vodafone binnenstapten was er echter geen Ladyphone te bekennen. Wel een ander snoepig toestelletje (ja, nou en? Voor mij moeten telefoons er nou eenmaal snoepig uitzien... die 3310 was tenslotte ook niet voor niets voorzien van Winnie de Pooh-frontje!) - een SL55 van Siemens. Helemaal liefde op het eerste gezicht was het overigens niet, want krijg zo'n T500 maar eens uit je hoofd. Jeroen vond de SL55 prima voor mij, maar hij legde zich erbij neer dat ik eerst nog even alle telecomwinkels op de Leyweg af wilde lopen. Onderweg naar de volgende zaak deed ik een poging hem uit te leggen waarom ik toch even verder wilde zoeken. "Het is toch best handig dat zo'n telefoon je cyclus kan berekenen?!" Zijn gezicht sprak boekdelen...
Uiteindelijk liep ik blij als een kind de Vodafonewinkel uit met mijn nieuwe SL55... het belangrijkste van een telefoon is tenslotte dat ermee gebeld kan worden... dan koop ik maar een los spiegeltje... ;-)
Elke dag...
... weer een stapje dichter bij het officiële begin van de fanclub... sinds gisteren staat mijn " hoe-het-allemaal-zo-is-gekomen-verhaal" online. Vanaf 1 april gaat de fanclub echt van start... het kost niks, dus: als je zin hebt, je bent van harte welkom & je maakt nog eens wat mee... ;-)
Het is trouwens niet fijn als je midden in je griep gevraagd wordt om met een foto voor de site te komen... bij gebrek aan foto's waar ik alleen op sta moest er namelijk een geheel nieuwe worden gemaakt. Drie lagen poeder en een geforceerde glimlach verder lag er een foto die net goed genoeg was om richting Henk en Ron (zijn webmaster) te gaan...
27.2.04
Hatsjoe!
En jullie ook een fijn weekend allemaal! (Wat doen jullie? Ik ga mijn best doen om weer 100% op te knappen!)
Leuk!
Een interview met een van mijn collega's, Margot de Graaff!
Radio
Een link op zwartekat.nl naar dit interviewtje bracht mijn gedachten maanden - zo niet jaren? - terug in de tijd. Elke vrijdagochtend (was het vrijdags? Dat is al bijna uit mijn geheugen gewist...) ging rond negen uur (was het wel... ook dát weet ik niet meer zeker...) de Radio op West. Ik luisterde er nooit naar, behalve op die bewuste dag in de week, op dat bewuste tijdstip: de column van Sjaak Bral. Met een kopje gloeiende thee of cappuchino (lang leve de luxe koffie-automaat!) nestelde ik me achter mijn beeldscherm. Ik deed de simpelste klusjes. Die moesten tenslotte toch ook gedaan worden en zo kon ik me tegelijkertijd goed op hetgeen er uit de speakertjes kwam concentreren. Ik heb menig collega die het nodig vond om precies op dát moment binnen te stormen ("Goedemórruguh!") een schitterende tuin op hun buik gewenst in die tijd. Sjaaks columns vond ik leuk. Sjaaks stoppen met die columns niet.
Nu krijgt hij dus zijn eigen lunchprogramma. Mijn radio is er klaar voor. Al sinds ik het weet heb ik Noordzee FM (eerder op brute wijze gewist bij het ontdekken van Patty Brard op diezelfde zender) paraat staan. Honderd-punt-zeven-ef-em. De simpele klusjes verhuizen elke werkdag naar rondom het middaguur. En wee de collega die dan binnen komt vallen!
Klaaglog
Rot. Rotter. Rotst. Bedacht ik me gisteravond nog dat het goed zou zijn even een frisse neus te halen (en echt, het ging wel weer een beetje goed met mij naar mate de dag voorbij ging), zo bedenk ik me nu dat ik naar buiten moet voor ontbijt. Deze ochtend leef ik op biskwietjes en limonadesiroop en dat ben ik zat. Ik wil weer thee met honing (beide op) en een normale boterham. Maar ik voel me hangerig, grieperig en naar. Lamlendig ook. En vervelend. Voortaan als ik 's avonds met Jeroen een ritje maak om weer aan de bewoonde wereld te wennen na een kortdurig ziektebed laat ik me niet meer verleiden door gedachten als "Ontbijt? Dat koop ik morgen wel op weg naar mijn werk." Voortaan bedenk ik me dat het feit dat het in de avonduren weer wat beter gaat, niet hoeft te betekenen dat je de volgende ochtend ook gelijk weer beter bént. Bah. Ik haat het om ziekjes te zijn.
Engelse les
The bad man made his breakfast.
De badman maakte zijn broek vast.
He had a careful mother.
Hij had een kar vol modder.
The worst has yet to come.
De worst moet nog komen.
He was brave in the war.
Hij was braaf in de war.
There was a lawyer in the room.
Er was één luier in de kamer.
Do you need a ticket, Jack?
Doe je niet een tikkie gek?
The girl with the soft eyes.
De kerel met het softijs.
What do you mean?
Wat doe je, Mien?
The play is not fair.
De plee is niet ver.
No parking here.
Niet het park in heren.
She made the noise.
Ze meed de neus.
It's a long way.
Er is een long weg.
(Vakkundig gestolen van Kristel)
Ons straatje
in de sneeuw
26.2.04
Opa's eerste webcam
 
Terwijl mijn eigen opa absoluut niets van computers moet hebben (hij is vlak na de typemachine afgehaakt), surft en mailt de opa van Jeroen er flink op los. Hij heeft nu zelfs een webcam! Die heb ik (als redelijk internetverslaafde) niet eens! Gaaf toch, zo'n opa?
Mijn nieuwe haar
Het zal je schoonfamilie wezen... 
Links schoonvader Ron, in het midden schoontante Petra, op schoot schoonoom Bert en daarachter schoonoom Ruud.
Gelukkig weet de volgende generatie wél hoe ze netjes op de foto moeten...
Jeroen, Martijn, Wendy en ik!
Leuke e-mail
Tussen twee slokken thee door hoorde ik een "pling" op de computer. Een berichtje, even kijken. Het bleek een zeer leuke e-mail te zijn, namelijk het draaiboek voor de derde wensvervullingsdag die ik mee ga maken. Een zeer uitgebreide deze keer. De eerste was met Nicky, die we op de Thalys naar Disneyland Parijs zetten en uitzwaaiden. Naderhand haalden we haar ook weer op. De tweede was met Tim, een dagje Duinrell met hem en zijn familie. Nu komt Brigit. Een tijdje terug ben ik samen met Linda haar wens gaan halen. Brigit is zo ziek dat ze haar wensen zelf niet meer duidelijk kan maken. Ze reageert op lichtjes en op geluid, dus wensten haar ouders een geweldige sprookjeskamer voor haar zodra hun nieuwe huis klaar was. Schilder Piet van Dam heeft inmiddels de muren geschilderd en kunstschilder Sia Hollemans maakte sprookjesmuurschilderingen. Er hangen al prinsesselampen en er is een bedscherm met belletjes. Komende woensdag is het zover: de dag van haar wensvervulling waarop Brigit in het zonnetje wordt gezet en haar kamertje officieel geopend gaat worden. Fijn om daarbij te mogen zijn!
Ik ben ook net een vent...
Ik voel me zielig. Ont-zet-tend zielig. Ik ben verre van lekker (nare details zal ik jullie besparen) en daarom ben ik thuis. Helemaal alleen natuurlijk, want Jeroen is naar zijn werk. Op zich gaat dat wel. Ik heb dit keer niet het idee dat ik flauw ga vallen (zoals met Kerst) dus moet ik zelf af en toe mijn bed uit kunnen komen om een boterham te maken, te eten (zoals nu, onder het loggen) of een kopje thee te zetten of limonadesiroop in te schenken. Want veel drinken is goed als je ziek bent, hoor ik van alle kanten.
Feit blijft dat ik me heel zielig voel, zo ziekjes, zo helemaal alleen... en tot overmaat van ramp belde Jeroen met de mededeling dat hij vanavond een avondronde heeft... *snik* Sneu, hè, voor mij?
25.2.04
Wat een dag...
Kou. Sneeuw. Verkouden. Maar ik moest naar buiten want ik moest nog een cadeautje voor mijn moeder kopen (die vandaag al jarig is). In Leidschenhage zag ik de kapper. Meteen maar even gevraagd of ze een plekje hadden, want die rode kleur was ik inmiddels meer dan zat (ik heb zo'n flauw vermoeden dat dat niets met een spoeling te maken had). Om de kleur eruit te krijgen moest het eerst bruin gekleurd worden. Daarna, om het toch wat lichter te krijgen, gingen er blonde highlights in. Drie (!!) uur later was ik klaar. (En op die stoel werd ik alsmaar snotteriger... geen pretje, kan ik je verzekeren). Ik heb me heilig voorgenomen om nooit meer een kleurtje in mijn haar te nemen. Nu nog even gauw naar mama's miniverjaardagsfeestje en dan slapen. Ik hoop dat ik me dan morgen beter voel in plaats van slechter!
Fan
Heel officieel ben ik van niemand fan. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die fan zijn van iemand. Iemand die mooie muziek maakt bijvoorbeeld of die goed acteert (en dus een lekker ding is... laten we wel wezen... alleen om iemands acteerkunsten word je geen fan...). Van pubers snap ik het dat er posters op de muren komen. Ik had John Stamos in veelvoud op mijn kastdeur hangen. Van volwassenen niet echt. Net zo min als ik het snap dat een volwassen persoon iets om een handtekening van een BN-er geeft. Da's tenslotte ook maar een mens. Had ik vroeger nog een schrift waarin ik bijhield wie van Bekend Nederland ik "in het ECHT" gezien had (met indien van toepassing de bijbehorende handtekening erbij geplakt), nu kijk ik nauwelijks verwonderd op als Wik Jongsma door de Bijenkorf loopt of Inge Ypenburg op Schiphol van de roltrap komt. "Hee, daar loopt/rijdt/gaat puntje-puntje-puntje," gaat er hooguit door mijn hoofd. Hetzelfde gevoel dat ik heb als er een oud-buurjongetje of -klasgenootje door de straat gaat die ik wel ken, maar niet goed genoeg om een gesprek mee aan te knopen.
Toch heb ik veel zin om het voorzitterschap van Henks fanclub op me te nemen. Omdat het -vooralsnog- een club betreft waar een ieder gratis lid van kan worden, brengt het zo min mogelijk werk met zich mee. En ik vind het leuk om aan te modderen met ontwerpjes voor t-shirts en petten of voor een fanclubblad. Het houdt mij van de straat en Henk... die verdient het om al die mensen die hem erg leuk vinden verzameld te hebben in een heuse fanclub!
Fanclubnieuws
 
24.2.04
Het was leuk.
Het was leuk om met vier auto's in karavaan naar België te rijden.
Het was leuk om bij MacDonalds warme chocolademelk te drinken.
Het was leuk dat er in Brussel nog een vijfde auto aansloot.
Het was leuk dat we daar in Brussel heerlijk gelunched hebben.
Het was leuk om het huis -na even zoeken- te vinden.
Het was leuk om de kamers te verdelen.
Het was leuk om voor de open haard te zitten.
Het was leuk om heerlijk te eten (en drinken *hik*).
Het was leuk om een nachtwandeling te maken.
Het was leuk om met een groep muziek te maken en te zingen.
Het was leuk dat er in die groep ook mensen zaten die dat écht goed konden!
Het was leuk om met ons allen een wandeling te maken door de blubber.
Het was leuk om verstoppertje te spelen.
Het was leuk dat Opa de allerbeste verstopplek had.
Het was leuk dat we naar Durbuy zijn geweest.
Het was leuk dat we vier "huiskatten" hadden.
Het was leuk om in februari nog eens helemaal jarig te zijn.
Het was leuk om te schommelen en te klimmen.
Het was leuk. Ja, het was écht leuk!
(Van Oorschotjes... als jullie nog aanvullingen hebben... ze zijn meer dan welkom in het reactiedingetje hoor!)
23.2.04
Terug, maar moe...
Vrijdag... zaterdag... zondag... een stukje maandag... Het was volop genieten, dit afgelopen familieweekend in de Ardennen! Het was zelfs zó genieten dat ik te moe ben om er nu verslag van te doen... Maar: I'll be back! Welterusten...
UPDATE: Wat een huisje, hè? Ik mis het wel een beetje... 
20.2.04
Ma ma!
Ik ben ervan overtuigd dat we Tarzan hebben leren praten. Hij kan "mama" zeggen! Omdat ik dat natuurlijk voor hem ben, roepen Jeroen en ik regelmatig "Ga je naar mama?", "Kom eens bij mama!" of "Is dat mama?" Natuurlijk ontbreekt hierbij het "koetsjiekoetsjiestemmetje" niet.
Tegenwoordig springt Tarzan 's ochtends op bed. Hij zegt niet "mauw" of iets wat daarop lijkt, maar heel duidelijk twee keer achter elkaar "ma". En dat maakt mama! Ik weet zeker dat hij mij daarmee bedoelt, want hij loopt dan altijd linea recta naar mijn kant van het bed en gaat op mijn kussen liggen. Terwijl hij met zijn pootjes "melkend" in het kussen duwt, wacht hij tot ik wakker genoeg ben om hem te aaien.
Nu moeten we hem alleen nog "papa" leren...
Amaliamunt
Ik denk dat we maandagmiddag even langs het postkantoor gaan... ) UTRECHT - Prins Willem-Alexander en prinses Máxima hebben donderdag in de Koninklijke Nederlandse Munt in Utrecht de eerste munt geslagen ter gelegenheid van de geboorte van hun dochter prinses Catharina-Amalia. De geboortemunt, die in een oplage van een miljoen stuks met een waarde van tien euro wordt geslagen, is vanaf maandag in het postkantoor te verkrijgen.
De munt is in Nederland te gebruiken als wettig betaalmiddel. Op de voorkant ervan staat het portret van koningin Beatrix. De andere kant laat de portretten van prinses Catharina-Amalia en haar ouders zien. De beeltenis verandert afhankelijk van de hoek waaronder die bekeken wordt. Recht van voren is Catharina-Amalia te zien.
Volgens staatssecretaris Wijn van Financiën, die de munt uiteindelijk aan Willem-Alexander en Máxima overhandigde, stak het ontwerp van deze herdenkingsmunt met kop en schouders boven de andere ontwerpen uit. Om de munt te kunnen maken, moest een speciale en nieuwe techniek worden gebruikt.
Het prinselijk paar toonde zich ook erg tevreden met het ontwerp van de munt. Voor het portret van Amalia is een foto gebruikt die door de vader zelf is gemaakt. "Ik vind het dan ook vooral een mooie foto en ik neem aan dat de fotograaf royalty's krijgt", grapte Willem-Alexander.
Behalve de munt van tien euro worden er speciaal voor verzamelaars nog munten van twintig en vijftig euro geslagen. (NU.nl)
Ik zag ze vandaag in het journaal en hoorde WA's grap. Ik blijf het toch een leuke man vinden... met een leuke vrouw trouwens!
Nelson en Mou
Nelson (onze zwarte sluierstaart) wordt vrolijk van een kom vol schoon water. Energiek zwemt hij heen en weer. Daarbij lijkt het of hij Mou (onze oranje sluierstaart) vooruit duwt. Constant zwemt hij vlak achter haar aan. Hij achter haar. Want ik denk dat Nelson een mannetje is en Mou een vrouwtje. Jeroen zag in het zwemmen van Nelson duidelijk paringsgedrag. (Nooit eerder geweten dat Jeroen zich ooit heeft verdiept in het gedrag van De Vis trouwens).
Ineens voelde ik me schuldig. Ik wilde een poosje geleden tenslotte visjes. En ik heb precies deze twee uitgekozen. Wat nou als Mou die opdringerige Nelson helemaal zat is? Het moet vreselijk zijn om tegen je zin in opgesloten te zitten in één kom met zo'n vrouwenverslinder...
Als ik even later weer in de kom kijk zie ik dat Nelson Mou weer met rust laat. Ze zwemmen allebei op hun gemak rond en lijken heel tevreden. Dan zal ik me er dus maar geen zorgen om maken...
19.2.04
Long gros beau
Jeun jolie haut
Petit vieux grand
Bon mauvais mechant
Dernier autre nouveau
Wat doet dat ezelsbruggetje nou weer in mijn hoofd? En erger nog...: waar was het ook alweer voor? Ach, ik heb tenminste iets onthouden van de lessen Frans (en nu maar hopen dat ik alles goed gespeld heb)!
Werkverslaafd?
Wat is dat toch met die mogelijkheid om thuis mijn werk-emails te kunnen lezen... op de één of andere manier werk ik zo heel vaak thuis!
UPDATE: Toch blijk ik mijn werk niet echt te missen... toen ik bij het opschonen van bestanden op mijn computertje deze foto van mijn werkplek tegenkwam was ik toch wel blij dat ik daar pas weer donderdag zit!
18.2.04
Postduiven vliegen niet zo hoog...
... en dus moet je een andere manier vinden om je bericht bij God te krijgen. Na het versturen van brieven, waar ik een tijdje geleden al eens over logde, kan er nu ook met Hem gemaild worden: Het Israëlische telefoniebedrijf Bezeq biedt zijn klanten de mogelijkheid e-mails naar god te sturen. Medewerkers brengen de uitgeprinte elektronische brieven tweemaal per week naar de Klaagmuur in Jeruzalem, kondigde het bedrijf maandag aan. Daar steken gelovige joden traditiegetrouw geschreven gebeden tussen de stenen. Bezeq heeft het adres kotelnemail.bezeq.com voor berichten aan god opengesteld. Het bedrijf brengt al jaren faxen aan god naar de Klaagmuur. Wekelijks komen ongeveer tweehonderd faxberichten voor het Opperwezen binnen, vooral uit de Verenigde Staten, Europa en Israël zelf. De Israëlische PTT bezorgt brieven aan god bij de Klaagmuur. Een Israëlische burgerrechtenbeweging beschuldigde de posterijen onlangs van schending van het briefgeheim omdat die brieven aan god op hun website hadden gepubliceerd. (Wanadoo.nl)
Maar... was dat nou net niet het handige van bidden? Dat je het maar hoeft te denken en Hij weet ervan? 
"Het komt je toe?"
Sommige dingen zijn niet Nathalie-like om te zeggen. Nu weet ik dat er meer hondjes zijn die Fikkie heten, zoals er ook meer lieve meisjes zullen zijn met mijn naam... maar zouden die meisjes allemaal Noordzee FM van hun werk-radio hebben geknald?
Ik las dit op Sjaaks site:
Beste Sjaak,
ik lees net in De Telegraaf wat je allemaal gaat doen. Leuk! En ik wens je daar veel succes bij, het komt je toe. (nou moet ik alleen nog mijn best doen om Radio Noordzee weer te kunnen ontvangen op mijn werk-radio...)
Groetjes
Nathalie
Eh... ik heb het nieuws uiteindelijk helemaal niet in de Telegraaf gelezen, maar op Bralblog... en "het komt je toe" ?? --> volgens mij is dat dus zo'n woordencombinatie die ik zelf nooit gebruik. Hoewel het dus niet zo is dat ik vind dat het Sjaak niet toekomt..., maar dat had ik hem in mijn ( waargestuurde!) email al laten weten:
Gefeliciteerd met je radioprogramma !!! Veel plezier met het maken ervan !!!
(nou moet ik alleen nog mijn best doen om Radio Noordzee weer te kunnen ontvangen op mijn werk-radio...)
Groetjes
Nathalie
Maar goed, het is wel zo. Dus voor deze ene keer: Sjaak, veel succes, het komt je toe!
Een weekend van zeven dagen...
Vanmiddag om half zes begint het... en ik heb er nu al zin in!
UPDATE: En nee... ik ga geen carnaval vieren!  Ik heb gewoon een paar extra dagen vrij genomen rondom ons FAMILIEWEEKEND!
Nieuwsgierig
Her en der wijzigen weblogs die ik lees van lay-out. Voor de mijne staat ook een verandering op de planning... alleen... dat is er eentje die ik zelf niet in de hand heb! Ik ben dus net zo nieuwsgierig als jullie. Of eigenlijk... mezelf kennende... nog veel nieuwsgieriger!
17.2.04
Get the Picture
Stuk voor stuk vielen de blokjes voor de foto weg. Het werd duidelijker en duidelijker dat er een koffer was afgebeeld. Heel duidelijk - behalve voor de twee spelers van Get the Picture. "Een speeltoestel?" opperde één van de twee. Nee, dat was dus fout. Uiteindelijk stond de gehele foto in beeld. Eindelijk zag iemand het. "Een koffer!"
Luciel Werner moest lachen. Grinnikend herhaalde ze het foute antwoord nog eens. "Een speeltoestel... haha." En da's erg: uitgelachen worden door Luciel Werner, omdat zij het dom vindt...
Ongelofelijk
Wat in nu weer in mijn hotmailbox vond: We doen weer even een ronde.
DOE DIT!!! Stuur deze mail door naar 10 personen of je wordt van hotmail en van msn verwijderd!!!
Sorry, maar we doen dit omdat wij nog maar 1.000 emailaccounts kunnen opslaan.
Als je dit niet naar 10 personen doorstuurt, wordt je automatisch na 4 dagen verwijderd.
Onze exuses dat HOTMAIL niet meer kan opslaan.<br>
Natuurlijk vond ik deze tekst ergens helemaal onderaan de email. De ruimte daarboven was gevuld met emailadressen. Van, aan, cc... Ene Dagmar vond het zelfs nodig om de boel nog even extra aan te moedigen (en ik zal de tekst niet mooier maken dan hij is... ik "sleur & pleur"... de vauten zijn dus niet van mei):
je moet dit eg doen!!!!!!!!!
ze menen het egt
ik weet het want mijn neef heeft het niet gedaan!!!!!!!!!
eg een sukkel
maaare wel doen
ze menen het mijn neef heeft nu geen msn meer en hotmai dusssssssss...
eg doen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Hmm. Wie is hier nu de sukkel...? Help me hopen dat dit een van de laatste emails van deze soort was die ik kreeg!
16.2.04
Kicken
"Hee man, doe niet zo kicken!"
Een pauze in een winkelcentrum waar veel pubers rondlopen helpt je op de hoogte te blijven van het meest recente taalgebruik... Nu nog uit zien te vinden of dat positief of negatief bedoeld is...
Vergissing?
Tien over acht stapte ik uit de lift, een donkere gang in. Vreemd, want normaal gesproken zijn er rond achten toch al een aantal collega's te vinden. Ik deed de lichten aan en liep naar mijn kamer. Wat later kwam collega Wil binnen. Meer dan een half uur waren we de enigen op de gang, toen kwam Daniëlle daarbij. Zij was de eerste die de vreemde situatie echt aankaarte. Bezorgd keek ik naar de datum op mijn horloge. Het zou toch wel maandag zijn? Dat zal je gebeuren... dat je op je vrije zondag per ongeluk naar kantoor gaat...!
Inmiddels zijn alle collega's trouwens terecht en is het gewoon normaal druk op de gang!
15.2.04
Lentegevoel
Gewapend met de stofzuiger vlieg ik door het huis. Alles ruikt fris, want alles heeft net een doekje met sop over zich heen gekregen. De schuifdeuren staan wagenwijd open. Ik stap het balkon op en adem diep in. Het is niet koud en het voelt als lente. Lekker!
Barbie en haar ex?
Barbie en Ken hebben er een punt achter gezet! Hun droomhuwelijk is na 43 jaar afgelopen. Ken verblijft bij wat vrienden en Barbie is vertrokken naar het strand en getransformeerd tot beach girl. Ze heet nu Cali Barbie, vernoemd naar California. Ze heeft heel wat nieuwe bikini's ingeslagen en een lekkere bruine teint. Ook heeft ze haar oog laten vallen op een surfer, genaamd Blaine. Maar Ken is niet jaloers en blijft goede vrienden met Barbie. (NU.nl)
Maar... Barbie en Ken... dat waren toch broer en zus? Hoe dan ook: mijn Barbies mochten vroeger absoluut geen relatie met die gladde gozer beginnen. Gelukkig hadden ze Derek, van The Rockstars. Een echte vent - en dat was te merken, want ze waren allemaal gek op hem! :-)
14.2.04
Oplichting
De bovenbuurman wil zijn huis verkopen. Dat wist ik al een tijdje, maar pas vandaag vielen de "te koop"-posters op zijn ramen me op. Ik ben nog nooit bij hem thuisgeweest en dus zag ik dit als mijn kans. Nieuwsgierig als ik ben, surfte ik naar Funda.nl en zocht de bewuste woning op. Ik klikte op het tabblad met de foto's. Wauw! Hoe krijgt hij dat voor elkaar? Wat een ruimte! Ik zou bijna vergeten dat dat helemaal niet past, als het om een huis gaat dat precies op dat van ons is gebouwd... Lang leve de groothoeklens...
 En gelukkig hadden ze vanuit dezelfde hoek ook een foto met een gewone camera genomen...
Ik hoef de foto van de hal dus ook niet langer verlekkerd aan te staren... ik durf te wedden dat hun hal gewoon net zo krap is als die van ons!
Lief ontbijtje
Wo ei li
Je zult maar moeten werken vandaag. Zoals Jeroen. Ik denk dat het Echte Liefde is als je dan op je vrije zaterdag "mee" gaat werken... zoals ik! Fijne Valentijnsdag, allemaal!
De oorsprong van ValentijnsdagValentijnsdag is in Rome begonnen. Daar werd eeuwenlang op 14 februari een liefdes- en vruchtbaarheidsfeest gehouden. In 270 voor Christus werd in Rome priester Valentinus op 14 februari onthoofd. Deze Valentinus schreef vlak voor zijn dood de dochter van een gevangenisbewaarder een liefdesbriefje, ondertekend met 'jouw Valentinus'.
Bloemensymboliek
Veel bloemen hebben een symbolische waarde. Vooral in de Victoriaanse tijd (19de eeuw) zijn aan bloemen betekenissen gegeven. Te vermijden bloemen, want zeker niet romantisch zijn akeleien (staan voor onbetrouwbaarheid), anjers (grilligheid) en hortensia's (onstandvastigheid). Bij de bloemenkraam of supermarkt kun je gerust kopen: amarylissen (betoverende schoonheid), bamboe (duurzaamheid, oprechtheid), camellia's (schoonheid), vergeet-me-nietjes (ware liefde), blauwe viooltjes (hoopvol) én rozen natuurlijk (vreugde, geluk, genegenheid, liefde). Veel jonge en oudere geliefden weten dit niet meer, maar jij nu wel! Maar niets belet je natuurlijk om gewoon een boeket of bos te geven omdat je die er simpelweg mooi uit vindt zien. Vergeet het takje klimop (trouw) niet :-)
Kleurentaal der bloemenAls je je geheime geliefde een bloemetje wilt sturen, kun je daarin gelijk voor de goede verstaander een boodschap mee sturen. De bloemen en de kleuren daarvan hebben namelijk ook een symbolische betekenis. Zo staan gele bloemen voor energie, groei, optimisme, vreugde en vrolijkheid. Oranje bloemen trekken de aandacht en stralen vitaliteit en warmte uit. Rood behoeft de minste uitleg: dat is dé kleur van hartstocht, liefde, luxe en romantiek. Roze is een kleur vol blijdschap, onschuld en geboorte (maar zover is het nu nog niet). Wit is symbool voor maagdelijkheid, volmaaktheid en zuiverheid.
Ik hou van jou anderstaligOp Valentijnsdag vallen weer heel wat kaarten en e-mails in de bus. Als je buitenlandse aanbidders hebt of wilt verrassen, is onderstaand lijstje handig. Ik hou van jou=
*Chinees: wo ei li
*Deens: jeg elsker dig
*Fries: ik hald fan dei
*Italiaans: ti amo
*Kroatisch: ja te volim
*Marokkaans: ana-behibek
*Surinaams: mi lobi yu
*Turks: seni seviyurum
*Vlaams: ik zie oe gère
(Wanadoo.nl)
13.2.04
Verbaasd...
verbaasder, verbaasdst... Geen idee waarom het in mijn gastenboek terecht komt, maar ach... het houdt het gastenboek levendig zullen we maar zeggen...
Een vreselijk bericht
Ik hoorde het vanmiddag op de radio... afschuwelijk... Drama door vergeten portemonnee
HELMOND - Een vergeten portemonnee heeft donderdagavond het leven gekost aan een inwoner van Venray. De man kwam op het station in Helmond ongelukkig ten val en belandde tussen het perron en een vertrekkende trein. Hij overleed ter plaatse. Een woordvoerder van het Korps Landelijke Politiediensten heeft dit vrijdag meegedeeld.
De dochter van het slachtoffer reisde per trein van Venray naar Eindhoven. Kort na haar vertrek ontdekte het slachtoffer dat het meisje haar portemonnee thuis had laten liggen. Aan de hand van de dienstregeling berekende hij dat hij de trein nog in Helmond zou kunnen onderscheppen om het beursje af te geven.
Toen hij het perron opliep, reed te trein echter alweer. Vermoedelijk zag de man zijn dochter zitten. Hij liep met de trein mee en kwam daarbij ten val. (NU.nl)
Nog een kans
"Het montuur komt op € 345,-" Ik luister al tien minuten naar de opticien van Het Huis Rinck in Voorburg. Hij praat onophoudend met een ouder echtpaar. Tussendoor meet hij, kijkt hij en buigt hij wat aan het huidige montuur. Een wachtende vrouw voor mij beent ongeduldig de zaak uit. Ik niet, want dan heb ik voor niets staan wachten. In plaats daarvan blijf ik staan en bedenk ik me hoe ik het had gedaan als ik de verkoper was.
Ik, als hem: "Wilt u alleen iets vragen?"
Ik, als mij: "Nee, ik kom alleen even mijn lenzen halen."
Ik, als hem: *richt zich tot de andere klanten*
"Vindt u het erg als ik mevrouw even tussendoor help?"
Een kwartier is verstreken. Nog even en mijn pauze is voorbij. Zelf zie ik geen geschikt moment om mij assertief op te stellen en zelf te vragen of ik even tussendoor mag. Ach, het is ook wel een komisch schouwspel af en toe. De vrouw is inmiddels verzocht te gaan staan en moet de opticien eerst in zijn linker-, dan in zijn rechteroog kijken. Om haar te helpen wijst hij theatraal aan welk oog hij met links en welk oog hij met rechts bedoelt.
Intussen erger ik mij eraan dat hij niet dezelfde klantvriendelijkheid tegenover de rest van zijn klanten heeft als ik zou hebben in zijn situatie. Ik probeer uit alle macht zijn blik te vangen om hem eens vragend aan te kijken, maar ik krijg de kans niet. Dan hoor ik hem zeggen dat de bril binnen twee weken klaar is. Het echtpaar staat op en wordt de winkel uit begeleidt. Ook dat nog. "Goedemiddag inmiddels, dank je voor het wachten, waarmee kan ik je helpen?" Ik vertel hem dat ik mijn lenzen kom halen. In gedachten maak ik mijn zin af met "... voor de laatste keer hier!" Hij trekt de la met afgeleverde bestellingen open. "Van Oorschot?" Klopt. "Ik moest even kijken of jij het wel was. Je ziet er zo anders uit. Volgens mij ben je heel erg afgevallen, kan dat? Ik zie het aan je gezicht. De rest zie ik immers niet door je lange jas..." Lachend pakt hij de pakjes lenzen, schrijft erop welke links en welke rechts horen, pakt twee flessen vloeistof en nog een extra minisetje voor op vakantie, doet alles in een tasje en overhandigd het setje aan mij. Gelukkig heb ik het niet hardop gezegd, dat van die laatste keer. Laat ik hem nog één kans geven...!
12.2.04
Stom
Twee verjaardagskaarten waren al sinds maandag in mijn bezit. Twee kaarten lagen al sinds dinsdag geschreven en al klaar om verstuurd te worden. Twee kaarten hadden gisteren op de bus gemoeten. Twee kaarten zijn vandaag alsnog onderweg. Daarom langs deze weg ook maar een keertje: 
Ben & Petra... van harte gefeliciteerd!!
Strompelen
Hoe ik eraan kom weet ik niet (misschien door het aquarobics van maandagavond?) maar sinds gisteren ga ik strompelend door het leven door pijn in mijn rechterkuit. Gelukkig gaat het vandaag wel al een stukje beter, maar het blijft lastig. Misschien dat ik nu alvast een rollator aan kan schaffen? Dan heb ik die maar vast... je weet immers maar nooit wat de toekomst brengt...
11.2.04
Gauw weer weg
van die asielenpagina...
Kom op, jongens, help me eens even overtuigen: Nee, Nathalie... WE DOEN HET NIET !!!
Uit de oude doos
Paddentrek
Samen met Jeroen, Ron en Els heb ik de rest van de familie Van Oorschot een paar jaartjes geleden flink weten te foppen met een zogenaamde uitnodiging voor de paddentrek. Eerder hadden wij onze hulp aan de dierenbescherming aangeboden. Wij waren echt van plan ons nuttig te maken voor de padden. Zelfs degenen die padden maar glibberige viezerikken vonden, stonden bij wijze van spreken al met een emmertje paraat. Alleen... toen ik ons familiegroepje wilde aanmelden bleek de dierenbescherming minder enthousiast. Zo'n grote groep zou wel eens voor overlast kunnen zorgen. En eigenlijk hadden wij weer weinig zin om ons op te splitsen in kleinere groepjes... voor ons was het juist ook een soort van "teambuilding"! ;-)
Wat nu? We konden de rest eerlijk vertellen dat het niet doorging. Maar we konden ook een zogenaamde paddentrek organiseren... dat was eigenlijk veel leuker! En zo kwam het dat de familie van Oorschot door een mooie in elkaar geknutselde brief van "de dierenbescherming" werd uitgenodigd om op een koude en regenachtige voorjaarsavond naar Wassenaar te komen. Alles voor de padden!
Opa rook onraad. Hij vond het niet logisch dat we de padden van de ene sloot naar de andere sloot (aan de overkant van de weg) moesten brengen. De slimmerd! De rest was vol van vertrouwen en zocht met zaklampen tussen het gras. Het duurde niet lang of de eerste pad werd gevonden... hij had een fluoriscerende kleur en rare paarse stippen. Als je op zijn buik drukte klonk er een klikgeluidje. Kortom: hij was hartstikke nep! Toen begon het bij de rest van de familie Van Oorschot door te dringen... ze waren in de maling genomen! Tijd om zich daar druk om te maken, was er echter niet, want er stonden nog wat oud-hollanse spelletjes op het programma (kikkerkussen, kikkerhappen en meer van die dingen). En weer was een leuke herinnering geboren...
Geduld
Had ik maar wat meer geduld.
Ik wil gitaar kunnen spelen.
Dus niet leren spelen!!
10.2.04
Afscheid
Er hangen draadjes los bij de rits. Maar ze zitten zo lekker. Ze zien er niet uit. Maar ze zitten zo lekker. Ze zijn hartstikke lek (vooral in de rechter loop ik met sok en al te soppen bij een flinke plensbui). Maar... ze zitten dus zo lekker.
Toch moet ik er binnenkort aan geloven. Bij droge dagen doe ik ze deze winter nog aan, maar zodra het lente is vertrekken ze richting de vuilnisbelt. Wat een droevenis...
Goed nieuws
Mijn moeder heeft haar zorgen aardig verborgen weten te houden. Maar vandaag bleek dat ze toch wel met onze Zuid Afrika-reis in haar maag heeft gezeten. Toen ik vertelde dat we "gewoon" naar Frankrijk en Italië gaan, zei ze opgelucht: "Daar ben ik toch wel blij mee... ik zei laatst al 'ze zijn nog niet weg, maar ik zal blij zijn als ze weer terug zijn!'"
Bizar nieuws
Vrouw mag met dode verloofde trouwen
NICE - Anderhalf jaar nadat een Franse politieman bij een ongeluk was omgekomen, mag zijn verloofde met hem trouwen. President Jacques Chirac heeft het huwelijk per decreet goedgekeurd. Dat heeft een vertegenwoordiger van de vrouw dinsdag meegedeeld. De man kwam in september 2002 bij een verkeersongeval om het leven. Door de schok en de stress verloor de vrouw haar ongeboren baby. "Men moet boven de dood uitstijgen", liet de vrouw dinsdag weten. (NU.nl)
Als mij ooit eerder dan "gepland" iets overkomt dan hoop ik dat Jeroen niet in het verleden blijft hangen, maar iets van zijn toekomst zal maken. Maar ja... ons voordeel is dan ook dat we al getrouwd zijn...
Rare olijf
In de kantine viel mijn blik op een grote schaal vol vitamines. "Precies wat ik nodig heb," dacht ik nog en ik schepte een flink saladebakje vol. Al met al zag het er vrolijk uit op mijn dienblad: zomers groen, rood en geel van de komkommer en paprika. Ik nam een hap. Mmm, lekker er zaten ook olijfjes tussen. Nog een hap, nog een hap. Alleen toen ik een verdwaalde druif voor olijf aanzag moest ik wel even slikken. Het blijft raar iets te proeven wat je niet verwacht!
"Ergens een zwarte deken over leggen"
Spreekwoorden. Ik verzin ze waar je bij zit.
Asociaal
Een meisje met een grote mond zat in de tram naast de stempelautomaat. Met luide stem praatte ze met haar vriendin die drie meter verder op een stoeltje zat. Het meisje dronk drinkontbijt. Na een paar haltes was het pak leeg. Ik zag hoe ze het langzaam achter de automaat schoof. Weer een paar haltes later stapte ze uit. De lege verpakking liet ze - zoals ik toen al verwachtte - achter in de tram. Ik had er wat van willen zeggen, maar ik deed het niet. Misschien omdat ik er vanuit ging dat iemand die dichterbij het tafereel stond zijn mond wel open zou doen, maar nog waarschijnlijker omdat ik het letterlijk te gek voor woorden vond...
9.2.04
Bijblijven
Morgen gaan Rosalie en ik naar de film. Al om 18.40, dus als we van te voren nog iets willen eten, moeten we snel zijn. Het allereerst dachten we aan de Mac. Tot Roos met het idee kwam om naar Kentucky Fried Chicken te gaan. Nu ken ik alleen een filiaal op de Leyweg, maar er schijnt er dus ook eentje te zitten waar vroeger de Expert zat... zo blijf ik nog eens op de hoogte van wat er in de binnenstad speelt...
En na de film... krijgt Roos Jeroens oude fiets!
Te lekker
Tja, het schijnt echt zo te zijn: overal waar "te" voor staat is ook niet goed... Ontslagen worden omdat je te lekker kookt. Richard Norberg moet op zoek naar een nieuwe baan. Honderden mensen stonden dagelijks in de rij in de cafetaria in Örnsköldsvik (400 km ten noorden van Stockholm) om de lekkernijen van de Zweedse kok te proeven. "Het aantal gasten is met meer dan honderd procent gestegen. We hebben gewoon te weinig plek voor zoveel mensen", verklaarde manager Curt Lundqvist de stap om het contract met Norberg niet te verlengen. (NU.nl)
Lunch NU !
NU.nl heeft een wedstrijdje. Je kunt een foto maken van je lunch en daarmee kans maken op een digitale camera...
Heel interessant om zo eens te zien wat er zoal gegeten wordt tussen de middag... het zou alleen nog interessanter worden als er ook nog receptjes bij stonden...
8.2.04
Soms!!
Soms zijn mannen - of dan in elk geval de mijne! - erg vermoeiend. Komt hij enthousiast thuis met de mededeling dat hij van een collega een caravan kan kopen. Hou ik eerst de boot nog een beetje af, tot ik de bewuste caravan zelf heb gezien, tot ik er goed over nagedacht heb.
Dan heb ik erover nagedacht en wil ik hem nog steeds wel eerst zien, maar ben ik in elk geval zelf erg enthousiast geworden en zie ik alleen nog maar voordelen. Op internet struinde ik naar foto's van eenzelfde type en vond het steeds leuker worden. Alleen: precies op dat moment heeft hij er ook over nagedacht en lijkt het hem toch niks.
Wat een energieverspilling...
Vakantieplannen
In drukke tijden kan ik erg verlangen naar vakantie. Naar echt vakantie. Vorig jaar hebben we meer dan genoten van onze reis naar de Noordkaap. Voor geen goud had ik het willen missen, alles was prachtig en zelfs de ijskoude nacht op de Noordkaap zelf was geweldig (zeker toen hij voorbij was!) Het was alleen niet wat ik onder echt vakantie versta. Eenmaal thuis waren we zowat moe van alle opgedane indrukken en het vele reizen van plek naar plek. Voor dit jaar stond Zuid-Afrika op de planning. Stond ja! We hadden er superveel zin in en bereidden ons voor op waar we rekening mee moesten houden. Een cocktail van inentingen halen, geen camera zichtbaar om je nek dragen (groot risico om beroofd te worden), uitstippelen welke plaatsen en natuurgebieden een bezoek waard zijn, vele uren in het vliegtuig doorbrengen... Af en toe bekroop me wel het gevoel dat dit weer geen echte vakantie zou worden. Maar ik wist dat Jeroen het met name heel erg gaaf vond, dus ik hield mijn mond. Tot Jeroen vanmorgen wakker werd met twijfel over precies hetzelfde. Met alles waar we rekening mee moesten houden leek een reis naar Zuid-Afrika meer op een expeditie dan op een ontspannen vakantietripje. En zo komt het dat we hebben besloten deze zomer toch weer echt vakantie te gaan vieren. In Frankrijk en Italië splitsen we de reis op in drieën. Weekje hier, weekje daar en nog een weekje weer ergens anders. Gewoon weer met het autootje en vooral: lekker rustig!
7.2.04
Commercial
De tranen rolden bijna over m'n wangen na het zien van deze commercial... gelukkig niet van verdriet, maar van het lachen!  *klik*
En voor dat leuke moment mag ik best iets terugdoen, vind ik... het liefst zou ik een eigen hond adopteren voor €5000,-, maar dat zit er niet in (aangezien ik ook die fiets al niet kon verpatsen...) Dus vraag ik een acceptgiro aan voor een jaarlijkse bijdrage!
Mevrouwtje Ongeduld...
Er gebeuren dingen die het allerongeduldigste in mij wakker schudden... ik probeer maar gewoon aan andere dingen te denken...
En zo lost alles zichzelf op...
Ik zette Jeroens oude fiets te koop op Marktplaats.nl. Jeroen wilde de fiets dumpen, ik vond dat zonde. Al vang je er maar 50, 60 euro voor... da's toch fijn voor iets dat nieuw 600 piek gekost heeft. In mijn gedachten zag de fiets er nog prima uit. Die gedachten baseerde ik op de vele keren dat ik de fiets in mijn ooghoeken zag staan bij het pakken van de mijne. Herenfiets te koop, €75,-. Dat leek me redelijk. Ik kreeg twee reacties, waarvan één serieus leek. Daar ging ik mee verder. Vanmiddag om 13.30 wilde hij komen kijken, ik mailde dat dat goed was. Omdat ik verwachtte dat de fiets in kwestie nogal stoffig zou zijn na zo'n tijd werkloos in de schuur gestaan te hebben, gingen Jeroen en ik vanmorgen gewapend met een emmer sop de schuur in. Jeroen tilde de fiets over twee andere fietsen naar buiten. Oe, in het daglicht zag hij er een stuk minder florisant uit. Vooral de roestplekjes sprongen erg in het oog. "Nou, ik zou er dus geen €75,- voor over hebben," sprak Jeroen mij met mijn handelsgeest ontmoedigend toe. "Hoeveel dan?" "Twintig! Hooguit!" Fijn. Straks zou er dus iemand komen met een beeld van een tweedehandsfiets die €75,- euro waard is. Als ik hiermee doorging, maakte dat mij een huisjesmelker. Maar dan voor fietsen. Ik besloot de meneer toch maar even op zijn mobiele nummer te bellen. Of ik zou zeggen dat de fiets toch van iets mindere kwaliteit was en dat hij hem voor dertig euro mee mocht nemen als hij zou willen, of ik zou zeggen dat de fiets toevallig net verkocht was. In het eerste geval zou ik wel erg dommig overkomen, in het tweede geval zou ik een oplichter zijn. Dan maar dom. De telefoon ging over. "Jhallow?" Dit was geen man, maar een puber. Ik legde uit wie ik was. Die van Marktplaats.nl... "Je had gereageerd op mijn advertentie, ..." Nog voor ik verder kon gaan onderbrak hij me. "Oh... eh... ja... voor die fiets... maarreh... nou... het is zo... ik heb nu al een fiets..." Opgelucht hing ik op. "Oh, nou mooi. Dan gaat het over!" Als er iemand nog interesse heeft... voor weinig...?
Hekel aan winkelen?
Op de site van Ook Dat Nog kwam ik deze foto tegen van een winkel in Duitsland met een opmerkelijke naam:  Wat ik me afvraag... zouden mannen winkelen dan ineens leuk gaan vinden?
Strip
Webkim kreeg een eigen stripverhaal ... Aukje werd een stripfiguur... Ik merk dat ik daar nu toch wel een beetje hebberig van word!
Respect?
Mijn maag draaide om. Ik keek naar een programma waarin iemand die verdacht veel lijkt op Ben Affleck (zou het hem niet gewoon zijn?) met de camera gevolgd wordt tijdens zijn reis door (als ik het goed gehoord heb) Indonesië. De reizigers zijn uitgenodigd voor een "Royal Funeral": al zeven jaar is deze belangrijke persoon dood, maar omdat men er daar heilig van overtuigd is dat je je rijkdom mee moet nemen naar je volgende leven, wordt er dus jarenlang doorgespaard tot alles voor in het graf compleet is. Vandaag moesten er twee dieren worden geofferd. Een varken en een paard. Ik keek en zag geen paard, alleen maar een veulentje. Het varken werd mishandeld en nog levend vastgebonden aan een stok. Hij zag er dood uit. Maar zijn bewegende buik verraadde dat hij nog leefde. Mijn maag draaide om. Het veulentje werd geblindoekt. Hij kreeg twee klappen in zijn nek met een groot mes. Totaal verbijsterd rende hij weg. Even later storte hij in elkaar en overleed. Mijn maag draaide om.
Dieren doden om zelf te overleven vind ik nog een ding. Dat is "de natuur". Maar dieren doden om bij een dode man in een graf te stoppen omdat hij dan in een volgend leven nog steeds rijk zal zijn... nee, ik geloof niet dat ik respect kan opbrengen voor een cultuur waarin dat normaal is.
6.2.04
Ongeluk
'Hee, zo'n autootje hebben wij ook!' dacht ik toen ik bij NU.nl een piepkleine versie van deze foto zag.
Pas later las ik het onderschrift... "Auto 'geparkeerd' op vangrail na ongeval bij Coentunnel Amsterdam." Hoe zouden ze dat nu weer voor elkaar hebben gekregen?
Lief
Ik heb in Scheveningen een lief boekje voor Jeroen gekocht. Voor het formaat boekje was het eigenlijk veel te duur. Maar ik kon het niet laten liggen, want het was zo waar wat erin stond. 'Voor Valentijn.' zo bedacht ik me. Maar ik ken mezelf, dus die avond pakte Jeroen het al uit. "Maar dan krijg je met Valentijn niks meer hoor!"
Er zijn miljoenen boeken
maar dit boekje is voor jou
omdat ik je wil zeggen
hoeveel ik van je hou
Want als ik in de put zit
troost jij mij met een grapje
en als ik heel erg honger heb
mag ik jouw laatste hapje
Als ik veel te moe ben
en ik heb niet zo'n zin
breng jij me snel naar bed toe
en stopt me lekker in
Wil ik een slokje water
ren jij al naar de kraan
en als het heel erg koud is
mag ik jouw badjas aan
Soms maak je als verrassing
mijn lievelingsmenu
en als het heel hard regent
haal jij een paraplu
's Avonds in het donker
lig ik veilig op je arm
en als mijn voeten koud zijn
wrijf jij ze lekker warm
Je zult nooit om me lachen
als ik iets dommigs zeg
en als ik eens moet huilen
veeg jij mijn tranen weg
Wil ik je iets vertellen
voor de tienmiljoenste keer
dan blijf je heel geduldig
en luister je steeds weer
Als ik een keer moet hoesten
haal jij een zakje drop
en maak ik heel veel rommel
ruim jij het wel weer op ...................... (?!)
Wil ik iets nieuws proberen
leer jij me hoe het moet
en als we ruzie hebben
dan komt het altijd goed
Soms tel ik alle kusjes
die jij me telkens gaf
die prachtige momenten
neemt niemand mij meer af
Met al die kleine dingen
maak je mij heel blij
de liefste van de wereld
kijk zelf maar... dat ben jij!
5.2.04
Spijker op zijn kop
*plof* Een mailtje in mijn digitale brievenbus. Van John, voor Anke en mij. "Weet niet wie van jullie hem heeft geregeld, maar ik heb dinsdag en woensdag veel bijgeleerd (dat dat nog kan he na 20 jaar) en bovendien heb ik me weer eens gerealiseerd dat ik hele leuke collega's heb. Dank voor de perfecte locatie en organisatie." Dat van die leuke collega's, daarmee slaat hij de spijker op zijn kop! We zitten dag in, dag uit met elkaar in hetzelfde pand, maar toch zien of spreken we elkaar eigenlijk nauwelijks. En dat is hartstikke jammer!
Pfft.
Om de een of andere reden hakken de activiteiten van deze week er aardig in. Ik ben dan ook heel blij dat over ruim een uur mijn weekend start (als ik af heb wat ik af wil hebben tenminste!)
3.2.04
Wie het weet...
... mag het zeggen. Ik las net pas deze reactie op mijn fotolog: "oieee va no meu flog tb ta galera...beijao pra vc..llegal o flog" Wat zou dat in hemelsnaam betekenen?
Cadeautjes
Er staat een minimok op mijn bureau. Met erin een schattig beertje. Vanmorgen drukte Anke hem (toen hij nog in een cadeaupapiertje zat) in mijn hand. Voor al mijn inspanningen rondom de Paul van Vliet-voorstelling. Verbouwereerd stamelde ik: "Dat hoeft toch niet... da's gewoon m'n werk!" Maar ik vond het wel heel leuk natuurlijk...
Gisteravond stond ik met een klein beetje stress achter de "calamiteitenbalie". (Godzijdank stond ik er niet alleen... want het was er eventjes erg druk!) Ineens stond één van onze vrijwilligers voor m'n neus. Op het laatste moment had ik haar kaartjes voor de (meer dan uitverkochte) voorstelling kunnen toezeggen en die kwam ze halen. Ze zwiepte een mooie bos bloemen over de balie. "Hier, die is voor jou... voor alle genomen moeite!" Ook nergens voor nodig. Maar wel leuk dus!
Assertief
De eerste dag van onze "vrijwilligerscontactpersonentraining" (da's een leuke voor galgje...!) is goed verlopen. Hoewel we elkaar regelmatig tegenkomen op de gang, bleken we niet altijd evenveel van elkaar te weten; het voorstelrondje waarbij elk van ons de buurman of -vrouw aan de trainer voorstelde bracht dus wat verrassingen met zich mee. We stormden brain, we deden rollenspellen en zetten onze gedachten op papier. Tussendoor genoten we van een heerlijke lunch en maakten we een wandeling over de boulevard (dat heb ik goed geregeld, al zeg ik het zelf: een locatie aan zee!)
Voor we naar huis gingen kregen we een oefening waaruit bleek hoe assertief we waren. Ik vulde de oefening in met de vrijwilligers in mijn achterhoofd. Hoe ben ik als ik één van hen aan de lijn heb? Het was grappig om te zien hoeveel antwoorden er op de vragen mogelijk waren, als ik zou wisselen van situatie. Ik reageer anders op conflicten op mijn werk dan thuis. En thuis weer anders dan in een winkel. Ik vroeg me op weg naar huis af wie mijn "echte ik" dan eigenlijk was. Het antwoord heb ik mezelf al gegeven: ik ben het allemaal! De Nathalie die een conflict met een vrijwilliger probeert te sussen, de Nathalie die als ontevreden klant meer agressief dan assertief reageert en de Nathalie die flink boos kan zijn op Jeroen. Op de assertiviteitslijn schiet ik werkelijk van links naar rechts en weer terug.
Ik ben erg benieuwd wat de trainingsdag morgen brengt! Ik verheug me er nu alweer op.
Ik durf het bijna niet te zeggen...
... maar hij was leuk. Niet meer, niet minder: gewoon leuk. Heel actueel (ja, echt!) met een stukje Frans Bauer en een beetje Rob Oudkerk. Sporen van humor, ik had niet verwacht dat ik ze bij hem zou ontdekken. En dan nu naar bed... want morgen en overmorgen zit ik met m'n collega's in een training... en dan moet ik wel uitgeslapen zijn!
2.2.04
Arrogant, irritant en oubollig
Ik heb er dus het minste vertrouwen in dat ik een leuke avond ga hebben in het Beatrixtheater... na alle organisatie-ellende en niet nagekomen afspraken heb ik het helemaal gehad met Van Vliet en zijn management. Gelukkig heb ik collega's die er precies zo over denken... we proberen er maar het beste van te maken!
Positieve dingen:
* we kunnen bijpraten met onze vrijwilligers
* om een uurtje of 23.00 is het allemaal weer voorbij
* eh...?
Da's schrikken
Nou... sidder, sidder, beef...
Kunnen jullie een geheimpje bewaren? Jeroen is gisteren voor een middagje rij-instructeur geweest. Met ons karretje haalde hij zijn nichtje Francisca (die deze week 18 wordt en graag wilde weten of dat autorijden nou echt iets voor haar is) op en samen gingen ze op weg. Het was prima weer voor een slipcursus, dus die plakte hij er ook achteraan. Natuurlijk niet op de A13, maar op afgelegen weggetjes en parkeerterreinen. Absoluut ongevaarlijk dus. Op een terrein in Brielle kregen ze een toeschouwer. "Zo? Aan het slippen?" Even later zag Jeroen hem bellen. Hij vertrouwde het al niet helemaal en wilde stoppen... het was inmiddels toch al laat in de middag en ze waren zo goed als klaar (Fran had het al aardig onder de knie!) Maar met stoppen waren ze niet op tijd... er kwam een flinke politiewagen aangereden.
Als ik ergens niet tegen kan, zijn het politieagenten, die het zelf reuze interessant vinden dat ze politieagent zijn. Uit Jeroens verhaal bleek dat dit er zo eentje was. "Ha! Dat is even schrikken, nietwaar?? Ineens de politie achter je!!" had Oom Agent geroepen. Ik weet zeker dat Jeroen en Francisca daar niet trillend als een rietje naast de auto hebben gestaan. Het allerergste dat hun immers boven het hoofd hing was een flinke bekeuring. Geen gebrom in de gevangenis, geen lijfstraf. Op zijn vraag gaven ze dan ook wijselijk geen antwoord. Uiteindelijk kwamen ze er met een waarschuwing vanaf. 's Avonds lagen Jeroen en ik in een deuk om die agent. Ik kon me het type helemaal voorstellen. We maakten er een spannend hoorspel van. "De agent stapte uit zijn politiewagen. Angstig sloten de mensen in de straat hun gordijnen. Een enkele dappere bewoner waagde het erop om door een kiertje te gluren..."
Maar eigenlijk is het belachelijk dat wij die Oom Agent zo uitlachten. Want eigenlijk zou hij wel dat respect moeten afdwingen waardoor Jeroen en Francisca echt ontzag voor hem hadden gehad...
1.2.04
Alle duiven op het balkon...
(sjalalalie, sjalalala)
Laatst heb ik ons balkonnetje voorzien van vogelvoer. Een schaal met zaadjes op het tafeltje, decoratief opgesierd met een vetbolletje, een slinger met pinda's (ongepeld) en twee netjes: één met gepelde pinda's en één met zonnebloempitten. En nog her en der een extra vetbolletje, verstopt in een plantenbak. Ik vind het altijd een leuk gezicht hoe tientallen van die kleine vogeltjes (roodborstjes, koolmeesjes, musjes...) smullen van al dat lekkers. Een tijdje terug zag ik een merel wegvliegen, toen ik de gordijnen opendeed. Even later schrok een vlaamse gaai op en vloog weg. Piepkleine vogeltjes zag ik niet, maar ik maakte me geen zorgen: de schaal met zaadjes was geregeld leeg en ook van de vetbolletjes was gretig gegeten.
Maar vandaag kwam ik erachter dat het meeste voer verdwijnt in logge duivenbuiken. Samen met Tarzan en Tommy lag ik het vanaf bed te bekijken (beide heren plat op de matras, met hun oren in hun nek... klaar om door de ruit te springen als het moest) Eén duif had een plantenbak met vetbol voor zich alleen. Twee andere duiven ruzieden om de beste zaadjes uit de schaal en een vierde duif kwam aanfladderen om te zien wat er voor hem te halen viel.
Ach, duiven moeten ook eten... maar toch zie ik die lieve kleine vogeltjes net iets liever!
UPDATE: en kleine vogeltjes kunnen de schaal met zaadjes ook niet telkens omkieperen...!
Niets zeggen?
Jeroen en ik waren bij mijn opa op visite. We babbelden over koetjes, kalfjes en televisie, tot ik me bedacht dat Opa niet wist dat ik ga parachutespringen op 8 mei a.s. Nu heeft mijn opa vroeger altijd zelf gevlogen en daarnaast de meest wilde avonturen beleefd in Indonesië, toen hij een jonge jongen was. Ik was daarom best verbaasd toen zijn vriendin, tante Liz, zei: "Oh, dat had jouw mama mij al verteld en toen zei ik nog 'als Opa dat maar niet hoort... zeg maar niets tegen Opa!' " En mijn verbazing was terecht, want behalve een paar kleine waarschuwingen dat ik voorzichtig moest zijn, zei mijn opa alleen maar: "Goh, wat leuk zeg!" Tss. Laat mij mijn opa kennen!
En weet je wat mijn opa zelf binnenkort wil doen? Een ballonvaart maken!
Kneuterig
Ik wil een caravan. Nu heb ik vaker van die momenten gehad en telkens waren er tig redenen te bedenken waarom wij toch géén caravan moesten kopen. Maar nu wil ik echt een caravan. Heerlijk lijkt het me, met een regenbui: geen gepruts met tentdoek, je kruipt gewoon in je sleurhutje en kunt meteen aan de koffie of de thee. Een caravan. Het toppunt van kneuterigheid. Het lijkt me geweldig. Jeroen heeft een collega die er eentje wegdoet voor een schappelijke prijs. Hoewel... wat is eigenlijk een schappelijke prijs voor een caravan van 20 jaar oud? (Hij schijnt overigens wel in perfecte staat te zijn, gekeurd en al.)  Ik merk dat ik er een beetje ongeduldig van word. We moeten hem natuurlijk wel eerst bekijken, voor we een besluit nemen. En dus ben ik afhankelijk van twee mannen die met elkaar een afspraak moeten maken. Of misschien wel van drie mannen, omdat de eigenaar van de stalling natuurlijk ook aanwezig moet zijn... En laten die mannen nou net geen haast maken met die afspraak...
|
@