|
31.1.04
Goede doelen
Eens in de zoveel tijd wissel ik van goede doelen. Of liever: laat ik er weer een paar vallen, die in de loop van tijd erbij zijn gekomen. Omdat ik weet dat ik elk moment kans loop op straat weer ergens lid van te worden. Op het laatst ga je daaraan failliet!
Vorig jaar waren het Rode Kruis en de Novib aan de beurt. "Nu even niet." Vandaag vroeg Jeroen: "Hee, het Rode Kruis, dat hebben we toch al overgemaakt?" Niet dus, dat hebben we maanden geleden opgezegd. "Oh? Maar we krijgen nu een herinnering over vorig jaar..." Je zou je er bijna schuldig om gaan voelen. Zouden ze straks ook nog een deurwaarder langssturen?
Date 
14 februari, om 13.00 uur heb ik een afspraakje...!
Niet in een knus restaurantje voor een romantische lunch, niet bij een ballonvaartcentrum voor een tochtje voor twee... nee, bij de opticien. Met de lenzenspecialist, om precies te zijn. Hij en ik gaan dan bekijken of mijn proeflenzen bevallen... Als het nou nog een lekker ding was...
Pindasoep
Ik had het nog nooit eerder gegeten - er slechts vaag van gehoord. Maar vandaag waagden wij ons aan de pindasoep die we meegenomen hadden bij Albert Heijn. En het was heerlijk! Ik denk dat dat mijn volgende culinaire expiriment gaat worden... maar zal ik dan dit recept proberen of deze?
Slechts 33 berichten...
Guusje kreeg er ruim 12.000. Net als Hans van Wieren. Pim Fortuyn kreeg er 23.500, Prins Claus maar liefst 51.075. Maar voor Fanny Blankers-Koen is er één troost... als ik ooit dood ga* wordt er zeer waarschijnlijk helemaal niet eens een condoleanceregister geopend (tenzij ik tegen die tijd toch mijn doorbraak heb gehad als fameuze zangeres... *uche uche* ... hmm... maar dat zal wel niet...)
* Ron, geen opmerkingen over mei graag!! 
Da's gaaf!
 *klik*
30.1.04
Elmo danst!
Voor een vrolijk begin van je weekend, *klik* hier!
Wat een schatje
Idols. Ik ben niet idolaat van het programma (al mag ik er best graag naar kijken) en wat mij betreft zit er weer geen echt idool tussen. Máár: ik gun hem de overwinning wel! Wat een aardige jongen... Als hij het in elk geval maar niet wordt!
Ik leer het wel
Bij de Hema stond ik oog in oog met een grappig pluche mannetje. Voor wie er in thuis is: het zogenaamde "valentijnsmannetje" van de Hema. Hij was afgeprijsd. Maar drie euro. Ik pakte er ééntje van het schap. "Wat ben jij leuk," dacht ik tegen hem. Hij leek me te begrijpen. Een vaag stemmetje antwoordde: "Neem me dan mee, neem me dan mee... ik ben maar drie euro!"
Vijf minuten later liep ik de Hema weer uit. Mét een vogelvoederpakket, een thee- en een handdoek. Zónder leuk-mannetje-waar-je-verder-niks-aan-hebt. Zie je: ik leer het wel...
Weekend
Ja, dáár ben ik wel weer aan toe!
29.1.04
*slik*
Ik hoorde pas vorige week dat ze ziek was. Ik dacht, vreemd genoeg: 'een paar keer bestralen, dan gaat het wel over'. Ik wist niet dat het zo erg was. Wat een rotbericht. Veel te jong en dan ook nog een babietje van een half jaar dat ze achterlaat.
UPDATE: http://www.kane.nl/
28.1.04
Ik geloof m'n ogen niet...
Jeroen komt thuis, houdt zijn jas en schoenen aan, loopt druk door de kamer heen en weer en verzamelt schroefjes en een schroevendraaier. Even later is hij weer weg, richting de auto om daar de afstandsbediening van de autoradio in het stuur te schroeven. Ik schuif het gordijn opzij om te kijken waar hij blijft, als het me te lang duurt. Ik zie hoe hij bezig is. De straat ziet er donker uit, de straat is nat.
Jeroen kookt, ik lees wat weblogs. Her en der laat ik een verontwaardigde reactie achter. Overal lijkt het te sneeuwen, behalve hier. "Wanneer zou het hier nou eens gaan sneeuwen?" vraag ik Jeroen. "Kijk eens naar buiten!" is zijn antwoord. Weer schuif ik het gordijn opzij. Mijn mond valt open van verbazing. Een uurtje geleden lag er nog niets en nu ligt er toch een aardig laagje koud en wit! Na het eten toch eens kijken of we een sneeuwpop kunnen bouwen!
Flauw?
 Ik vind van niet... ik vind hem eerder geweldig!
De discussie en het smijten met modder is begonnen. Via Adformatie laat Heineken-directeur marketing Peter Vertregt weten dat de Bavaria-commercial met de Vrienden van Amstel 'weinig respect toont.' De brouwer van Amstelbier overweegt geen juridische stappen. 'Het sop is de kool niet waard.' Ook op andere weblogs en forums laten de voor- en tegenstanders van de Bavaria-commercial zich uit over de gang van zaken.
Vertregt onthult via Adformatie waarom er slechts twee vrienden in de, naar verluidt eenmalige, Bavaria-commercial zitten. 'De derde, Romijn Conen, heeft zich van dit initiatief gedistantieerd. Dat hadden meer betrokkenen moeten doen. Er is zolang en zo intensief met de drie samengewerkt.' Dat was de reden dat Conen niet op het afscheidsfeestje van de drie is geweest. We wisten toen niet wat de reden was, anders hadden we het zelf afgezegd.'
Vertregt kan de grap van collega-brouwer Bavaria wel plaatsen, maar zegt wel: 'De reacties van consumenten die wij krijgen wijzen erop dat de commercial niet goed wordt begrepen, dat kan toch niet bedoeling zijn voor je merk.' Hij vindt, zonder het bureau van Bavaria, S-W-H, met name te noemen, 'dat sommige bureaus kennelijk moeite hebben om creatief te zijn.'
Overigens heeft Heineken destijds bij het opstellen van het contract met de drie acteurs wel overwogen een soort concurrentiebeding te introduceren. 'Maar onze juristen zeiden dat dat in de praktijk moeilijk hard te maken was en dat je daar, als je wilde, altijd wel onderuit kon komen. Zoals nu, bijvoorbeeld, door maar met twee van de drie te komen in de commercial.'
Rare smaak II
Ik zat op mijn werk toen ik Mad World van Gary Jules voor het eerst op de radio hoorde. Ik vind het een goed nummer. Roos niet. Maar gelukkig bleken meer mensen in Roos' omgeving het een leuk nummer te vinden. Dan kan het in elk geval niet aan mij liggen!
Rare smaak
In onze tas met oude-net-niet-afgedankte-cd's-die-geen-plaatsje-verdienen-in-de-cdkast-maar-ook-niet-weggegooid-hoeven-te-worden vond ik hem: mijn cd van Circus Custers. In een vlaag van verstandsverbijstering zette ik hem op. Vond ik dit vroeger leuk? Ik was verrast toen bleek dat ik de meeste liedjes nog mee kon zingen. Dat werd meebrullen met Verliefd en In de zomer... hoe leg ik dit mijn buren nu weer uit?
Uitslapen
Het is heerlijk om je dromen eens áf te kunnen dromen!
Feel goodies
Wat een leuke site... ik vond er dit gedichtje:
Knuffeltje
Een knuffeltje hier
en een knuffeltje daar.
Op je wang, op je oor,
in je nek, in je haar.
Nee, wacht nog eens even,
ik ben nog niet klaar,
ik vind je zo lief,
op je neus ook een paar!
Spuit elf...
Verveeld stond ik te kopieëren. Vijfentwintig setjes. Pfft. Wat duurt dat lang. Ik zag collega J. aan komen lopen in het trappenhuis en hield alvast de deur voor hem open. Hij keek me even bedenkelijk aan en vroeg toen: "Ben je nou zo áfgevallen??" Ik knikte.
Toch is het geinig. Weken (zo niet maanden) hang ik al op het zelfde gewicht, in de tussentijd heb ik J. toch al een aantal keren gezien (en hij mij dus) en pas nu valt het hem op. Mánnen...!
27.1.04
Oek dah nogh
Jaren geleden bracht ik met Jeroen en Bram een bezoekje aan Oldenzaal. Voor de mensen die niet weten waar dat ligt: je moet het in Overijssel zoeken (Almeloe, Hengeloe, Enschede...) Op een terrasje genoten we van een drankje en om ons heen gebeurde dat zo mogelijk nog meer. Het duurde niet lang of we vielen op. Hoewel we alledrie niet bepaald plat haags praatten, merkten de andere terrasgangers dat we in elk geval niet uit de regio kwamen. Toen eenmaal bekend was dat wij uit "Duh Haag" kwamen, werd het ellendig: zo'n vijf Oldenzalers deden verwoede pogingen haags te praten. Het deed zeer aan mijn oren, ik was blij toen ze het opgaven. Als je al een bepaalde tongval hebt, moet je je niet aan een andere wagen! Gisteravond keek ik naar 'Ook Dat Nog' (op video) en daar maakte Sjaak Bral dezelfde fout. Gelukkig hoorde zijn collega Hans Breetveld het ook. "Hij heeft een spraakgebrek..." En zó was het! (Ik hoor hem ook liever haags lullen... da's tenslotte niet voor niets het mooiste dialect!)
26.1.04
Mijn mat
Daar lag hij: in een soortgenootje gewikkeld, in de kou, voor de deur bij Lenta. In eerste instantie liep ik er voorbij. Ik haaste me naar de Bruna om een Viva te kopen om in de tram te lezen. "Hee, daar ligt precies de badmat die ik zoek!" zei een stemmetje in mijn hoofd. Automatisch ging ik langzamer lopen. Badmat... badmat... Badmat? Precies één die ik zoek? Mijn hoofd draaide zich om. Verdomd, daar lag hij. '2 jaar garantie' las ik op zijn verpakking. Er zat een luxe kleerhanger doorheen. Voor ik echt enthousiast werd, wilde ik weten wat hij moest kosten... 10 euro ?! Dat trok mij over de streep. Tevreden stapte ik vijf minuutjes later met mijn mat onder de arm Lenta uit. En nu vrolijkt hij de badkamer op: 
???
Ze lijkt wel niet wijs...
25.1.04
Reclame
Eén van deze avonden niets te doen? En wel zin in een gaaf optreden? Coverage is een echte aanrader!
Oeps.
Het grote, strenge diëten was begonnen. Hmm. Iets in mij zegt dat sateetjes eten bij de Old Jazz en wokken in Wateringen daar niets mee te maken hebben. (Maar het was wel heel gezellig allemaal... én lekker!)
Goed. Morgen herbegin ik!
24.1.04
Cadeautjes!
We hebben een geweldige ontdekking gedaan! We kochten er een speeldoosje (voor onszelf) en ... nee, dat gaan we niet verklappen... de gelukkige toekomstige eigenaar van het {geheim} leest mee!
Huilend, huilend...
... helemaal alleen
Jeroen heeft een nieuw speelgoedje in de auto: een nieuwe pook (met houten knop). Erg mooi (hoewel ik er zelf niet zoveel om geef) en reden voor een stukje rijden. In Scheveningen zag ik op de hoek van een straat een jongetje staan. Huilend en helemaal alleen. Toen ik het tegen Jeroen gezegd had, waren we al meters verder. Jeroen keerde de auto en we reden terug naar de bewuste hoek. Het jongetje vertelde aan Jeroen dat hij in de buurt woonde, maar niet meer precies wist wáár. Aan zijn accent te horen woonde hij er in elk geval niet zo lang. Dat bleek te kloppen. Hij kwam uit Almelo en woonde hier ook eigenlijk alleen maar de weekenden. Gelukkig wist hij de straatnaam nog wel. Met behulp van een moeder en dochter die hun hond uitlieten (dochter wist de straat te liggen) kwam het allemaal in orde. Jeroen reed een blokje om en even later zagen we het jongetje in de goede straat (die met "maar één winkel") wandelen en uiteindelijk in een huis verdwijnen. Eind goed, al goed!
Kleine wereld
De meneer bij Hans Anders kende de opticien waar ik mijn allereerste brilletje kocht. Ik vertelde dat ik bij Het Huis Rinck vandaan kwam, in Voorburg. Maar dat ik eerst altijd bij Rinck in De Stede kwam. Hij wist precies te vertellen wie dat was, omdat hij vroeger zelf manager was bij Rinck. "Weet je waar hij nu werkt?" Ik had van mijn moeder wel eens gehoord dat hij naar de Leyweg was gegaan, dus dat gaf ik als antwoord. Fout. Nee, hij bleek in Maassluis te werken. Maar inderdaad, hij werkte wel eerst een tijdje op de Leyweg. Maar hij was twee keer overvallen, één keer daar en één keer nog op De Stede. En hoewel hij zelf niet weg wilde uit Den Haag, werd hem dat wel geadviseerd. Goh, overvallen. Dat gun je niemand, maar zéker hem niet!
Terwijl ik nog bleef hangen bij de gedachte dat ik het zo vervelend voor hem vond, ging de praatgrage lenzenspecialist nog even door met vertellen over hoe gehecht de meneer van De Stede aan zijn klanten was. "Dan kreeg hij bijvoorbeeld een vrouwtje van 80 jaar in zijn winkel, die een nieuwe bril nodig had, maar die niet kon betalen. Daar was hij dan erg goed voor. Dan zei ze bijvoorbeeld dat ze dat geld nodig had omdat er bij haar behangen moest worden. 'Nou,' zei hij op zo'n moment, 'dan kom ik bij u behangen en dan kunt u die bril kopen!'"
Wat een lieverd. Ik hoop dat het hem goed gaat, daar in Maassluis...
Ik zie, ik zie...
Weer een half jaar voorbij: tijd voor nieuwe lenzen. Al een aantal jaar heb ik maandlenzen waar ik behoorlijk wat voor betaal. Ik krijg voor zo'n 180 euro zes paar lenzen mee naar huis. Een advertentie van Hans Anders maakte mij nieuwsgierig: lenzen, een half jaar, voor maar 45 euro! Ik hoorde kassabelletjes rinkelen en mijn pupillen veranderden in eurotekentjes. Even informeren, er zou vast wel een addertje onder het gras zitten. Ik stapte het filiaal aan de Leyweg binnen. Zij deden niet aan maandlenzen met cilinder (en precies díe heb ik nodig). MAAR: in Naaldwijk zat een filiaal dat mij wel verder kon helpen. Maandlenzen, per half jaar, met cilinder. "Voor 45 euro?" vroeg ik. "Voor 45 euro," was het antwoord.
Vandaag heb ik in Naaldwijk mijn nieuwe lenzen besteld. Niet voor de stuntprijs van 45 euro, want mijn cilinder blijkt toch een behoorlijke adder te zijn. Die hebben zij niet zelf op voorraad namelijk, maar moeten zij bestellen bij de leverancier. En dat brengt alles op een totaalbedrag van 65 euro. Per lens! Weer het geluid van kassabelletjes, maar dit keer betekenden dat wat anders. Dit ging mij meer kosten dan ik van plan was. Maar goed, al met al scheelt het toch met mijn normale opticien, dus laat ik vooral niet vergeten dat ik nu toch 50 euro bespaar!
23.1.04
Gezellig
Veel gezelliger dan met tram 2, is het om met Jeroen mee te rijden... Normaal gesproken mag ik af en toe meeliften tot het station (waar hij bij in de buurt werkt) maar vandaag kreeg ik een luxe lift helemaal naar Voorburg. Jeroen mag van mij vaker een ochtend vrij nemen!
Pittige tante
Kijk! Zo pak je dat aan!
22.1.04
Wat...
doet die vrijdag ertussen?
Ik heb pauze en zit -wegens slecht weer- mijn logleeslijstje af te werken. Onder het genot van een broodje, een glaasje karnemelk en een bekertje yoghurt schiet ik van log naar log, tot mijn gedachten afdwalen naar het weekend. Het wordt een vol weekend (gezellig eten met Roos, naar de opticien voor nieuwe lenzen en heel misschien een nieuwe bril, sporten en meer van die dingen) en ik heb er zin in. Ik sluit internet af. Zo, laat vanavond het weekend maar lekker beginnen. Oh nee...! Er zit nog een hele vrijdag voor... *zucht* En dat terwijl ik er nu al zo aan toe ben!
21.1.04
Eerlijk
In een uitspatting van creativiteit (tenminste, zo zie ik het...) begon ik met het schrijven van kinderverhalen. Ik had het helemaal uitgedacht: ik zou inspiratie opdoen uit mijn eigen jeugd en op die manier herkenbare verhaaltjes schrijven. Ik begon professioneel met het onder elkaar zetten van een aantal mogelijke verhaaltjes. Bij één van die "concept titels" had ik meteen al tekst in mijn hoofd. Ik begon met typen. Tien minuutjes later was het af. Mijn eerste verhaal. Ik riep Jeroen om te vragen wat hij ervan vond. Al na een paar zinnen wilde hij het voor gezien houden. "Jezus, wat een somber verhaal zeg." "Lees nou even alles!" drong ik aan. Toen hij het verhaaltje uit had klonk er een "agossie" uit het diepst van zijn hart. Dat had niks te maken met zijn mening over de tekst, maar alles met het feit dat hij de waargebeurde versie kent van een mini-Nathalie die in haar kast ging zitten met haar verdriet om Opa Mourits. "Ja, ja..." Ik werd een beetje ongeduldig. "Maar wat vind je nou van mijn verhahaal?" Zijn gezicht sprak boekdelen. Het verhaal zit nu in de prullenbak van mijn computer en ik ben acuut gestopt met de verhalenreeks... Ach, Jeroen was in elk geval wel eerlijk...!
Haai?!
Fietsen. Sporten. Fietsen. Weer thuis. De telefoon gaat, douchen is me kennelijk niet gegund. Het is Jeroen. Ik leg uit dat ik net thuis ben en dat ik onder de douche wil springen. We zeggen 'tot straks'. Uitkleden. Douchen. Afdrogen. Aan aankleden kom ik niet toe, want ik hoor weer de telefoon gaan. 'Met Nathalie.' Na een korte stilte klinkt er 'Háái!' Een kauwgomkauwende vrouwenstem. 'Spreek ik met de familie Oorschot?'
'VAN Oorschot'
'VAN Oorschot ja... haai... is dit mevrouw Van Oorschot?'
'Ja?'
'Oh, háái! Wij bellen een aantal mensen in Den Haag, blablabla...
(ik durf haar niet vriendelijk te onderbreken met het feit dat ik niet geïnteresseerd ben... ze draait namelijk zo om het punt waar ze eigenlijk voor belt heen dat ik bang ben op die manier een prijs van zeven miljoen euro voor mijn neus voorbij te zien gaan)
... blablabla en daarom mag ik u een abonnement aanbieden waar u alleen de verzendkosten voor betaald van het Algemeen Dagblad.'
(ik durf weer)
'Oh nee, bedankt. Ik heb geen interesse.'
'Niet?'
'Nee.'
Ik wacht op een overdreven 'báái!' maar bij het afscheid blijkt ze gewoon 'dag' te zeggen...
Stap
Ik weet nog dat ik als klein meisje een periode illustratrice wilde worden. In tegenstelling tot de andere beroepen die mij in mijn kinderjaren leuk leken (advocaat, dierenarts, schooljuf) komt de wens te leren illustreren af en toe nog eens terug. Dan kriebelt het en heb ik een soort van spijt dat ik niet tóch maar naar de kunstacademie ben gegaan (terwijl ik daar na een bezoek aan een open dag zelf ook echt niet meer heen wilde). Na mijn HBO-Officemanagement-avontuur (enthousiast begonnen en nog enthousiaster mee gestopt) heb ik één ding helder: dingen leren waar examens voor gedaan moeten worden wil ik zeer zeker niet (nooit?) meer. Maar een oude hobby van mij oppikken (tekenen) en hierin beter te leren worden, specifiek op één gebied... dat wil ik wel! Straks zet ik de stap en schrijf ik me in. En wie weet komen jullie dan over een hele tijd wel door mij gemaakte plaatjes tegen in een tijdschrift of kinderboek...
Geen kind meer
De dag waarop je moeder sterft
de dag die al je dagen
van dan af aan wat grijzer verft
al hou je niks te klagen
je hebt je goede vrienden nog
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt
dan staan ze in de rij
maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
de dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Ik kan me nog precies herinneren hoe ik me voelde toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. Ik kon niet anders dan naar de tekst luisteren en wat ik hoorde maakte me intens verdrietig. Mijn tranen kon ik dan ook niet tegenhouden. Niet lang daarna kocht ik een CD van Karin Bloemen, alleen voor dit nummer. Ik draaide het een paar keer, tot ik er zo ongelukkig van werd dat ik hem niet meer kón draaien. Nu ligt hij te verstoffen in een tas onder het bed. Ik moet hem weer eens opzoeken. Pas nu realiseer ik me dat er vast nog meer moois op die CD te vinden is. (Het voordeel ten opzichte van een single...)
Het liedje maakte me dankbaar, voor dat ik mijn moeder nog heb. Maar op hetzelfde moment kreeg ik een niet te ontkennen besef dat het helemaal niet vanzelfsprekend is dat je ouders nog leven. Zelfs niet als je nog maar in de twintig bent. Klasina maakte de website geenkindmeer.nl Een bezoekje meer dan waard!
20.1.04
Wreed
Ik werd wakker door een stem. "Kom joh, 't is half acht!" Even later was ik mijn warme dekbed kwijt. Slaperig en koud voelde ik om mij heen of ik hem nog kon vinden om hem weer helemaal over me heen te slaan. Tevergeefs. "Kom nou!" Langzaam drong het tot me door dat het dinsdag was en dat ik naar mijn werk moest. Die stem? Dat was Jeroen. En hij had vast ook iets te maken met het verdwenen dekbed. Pfft. Goedemorgen dan maar.
Gelukkig duurt wakker worden bij mij nooit heel erg lang... tien minuten later was ik weer helemaal klaar voor een nieuwe dag!
19.1.04
Sticker
Morgenochtend plak ik een mooie sticker bij maandag 19 januari. Omdat ik straks na het zwemmen en douchen naar bed ga. En dan terug mag kijken op weer een gezonde dag, zónder snoepen. Ja, ja: het Grote Lijnen is weer begonnen...
Ha fijn!
Blij als een kind met de bevestiging in mijn mailbox: 10 april mogen we Martijn Oosterhuis een hele voorstelling lang bewonderen!
Avonturen in Dromenland
Thuis in mijn oude kamertje. Ik lag op bed met een boek dat veel weg had van de Gouden Gids. Maar het was hem niet, want het boek stond vol met het logboek van acteur Joep Sertons. Korte stukjes, afgewisseld met langere columns. De bel ging. Ik deed open, in mijn badjas. Een jong meisje stond voor de deur. Ik kom de cavia’s brengen, voor de buren. Terwijl ze het zei ging de deur van de buurvrouw open. Het meisje verdween met de cavia’s in die richting. Ik vroeg me niet eens af waarom ze in hemelsnaam bij mij aanbelde en liep terug om verder te lezen. Het volgende moment stond er een hysterische vrouw in een kuil vol bladeren. In de kuil stond een doodskist. Langzaam ging de klep open. Daar hadden we Joep weer: zwaar opgemaakt lag hij in de kist. Hij kwam overeind, einde opnamen. Ik werd meegevoerd naar het oude huis van mijn oma en opa in Scheveningen. Er liep een insluiper door de tuin. Ik was de enige die hem zag, terwijl de kamer vol visite zat.
*gaap* Volgens mij ben ik ’s ochtends een stuk meer uitgerust als ik niet zo vaag droom…
Lotte
(Martijn voelde dat er hierover een logje aan zat te komen... nou vooruit!)
Martijn en Wendy hebben Bas en Lotte (kat en poes). Lotte is nog niet zo lang geleden bij hen komen wonen. Ze blijkt een echt aandachtsorgeltje te zijn... vroeg in de ochtend althans. Krabbend op de slaapkamerdeur probeert ze Martijn en Wendy wakker te krijgen. Dit weekend waren ze het zat, wilden rust en vooral: een keertje uitslapen. Wendy had een perfecte oplossing. Tenminste... voor hun nachtrust... Lotte kreeg sokjes aan en om er zeker van te zijn dat ze niet de kans kreeg ze uit te schoppen, werden ze stevig vastgezet met elastiekjes. Laat werden Martijn en Wendy wakker. Heerlijk uitgerust. Zo. Tijd om de sokjes uit te trekken... en nu komt het: mijn arme poezennichtje had pootjes zo groot als kolenschoppen... (ik heb de foto's gezien!!!) Een hele nacht hadden ze de tijd gehad om op te zwellen... en te zwellen... en te zwellen... Gelukkig zien Martijn en Wendy ook wel dat dit zo ook niet kan... dan maar liever vroeg wakker! (toch?!)
18.1.04
De nacht van het cabaret...
En wij waren erbij!
Ruben & Nathan - Voor mij kwamen ze uit de categorie 'nooit van gehoord'. Maar ik ben blij dat ik ze gezien heb! Ze waren leuk. En: net als je denkt dat je veilig hoog boven de zaal op het balkon zit... blijkt dat zij iets bedacht hebben wat die gedachte bruut in rook doet opgaan... Gelukkig bleef die ellende ons bespaard! ;-)
Five Easy Pieces - Vijf supertalentvolle mensen. Ik denk misschien wel de meest talentvolle mensen die ik ooit aan het werk heb gezien. Prachtige stemmen (ook a capella) en een schitterende choreografie. Alleen... het deed me niet zo veel (behalve dat het een gevoel opwekte van 'dát wil ik óók kunnen!')
Eva Schuurman - heel hard gelachen heb ik om de crema-clown (met zwarte neus... 't is weer eens wat anders). Verder vond ik het zeker niet hilarisch. En oh ja... een minpuntje: ergens in de voorstelling bekritiseerde ze personen die cruesli uitspreken als kroesli. En da's best stom voor iemand die het vijf minuten daarvoor over katjang pééédis nootjes heeft gehad...
Martijn Oosterhuis - Oosterhuis is snel, scherp en herkenbaar. En daar sluit ik me volledig bij aan! Met nog één toevoeging: Oosterhuis is gááf!!!
17.1.04
Druppels
Het regent, het regent... maar da's helemaal zo vervelend niet als je met een boekje en een kopje thee op de bank zit!
Jeugdsentiment
Onze luxe blauwe-handsfree-telefoon-met-nummerweergave-en-weet-ik-het-wat-voor-opties-nog-meer is stuk. Gelukkig had Jeroen uit nostalgische overwegingen een paar jaar geleden zo'n ouderwets draaischijftoestel op de kop getikt. Precies zo één als mijn oma en opa vroeger ook hadden. Als ik bij hen ging logeren was er maar één nummer dat ik (vaak!) belde: dat van mijn moeder. En als ik haar nu bel, op onze eigen ouderwetse telefoon, dan heeft dat dus een hoog dejà-vu gehalte!
Opsporing verzocht
Waar zijn die twaalf mensen die een forum wel zagen zitten? Het blijft er nog akelig leeg... :-)
Gepiep van de wekker...
Even later staat Jeroen met twee glaasjes champagne voor m'n neus. Precies twaalf uur. Het begin van 17 januari 2004... het begin van een heel jaar 26 zijn!
16.1.04
Hee, een forum!
Het is er dan toch van gekomen!
*Hik*
Gelukkig zijn er ook nieuwsberichten waar ik een beetje om moet glimlachen. (Hoewel ik er vast wel anders over zou denken als dat míjn voordeur was waar hij aan stond te morrelen!)
Lief
Door omstandigheden heb ik de nieuwe vriend van mijn moeder nog steeds niet ontmoet. Het was wel heel schattig om te horen hoe hij had gereageerd met "Oh, maar dan moet ik haar een kaartje sturen!" toen hij hoorde dat ik jarig was. Vlak daarna vroeg hij zich af of dat eigenlijk niet gek stond, hij kénde mij immers niet eens. Uiteindelijk besloot hij het toch maar niet te doen... want misschien vond ik het wel heel gek... Volgens mij is het echt een lot uit de loterij voor mijn moeder. Ik hoop hem nu toch echt gauw te zien!
Vetkwab
8 mensen zochten op vetkwab en kwamen bij mij uit... Hoog tijd dat ik inderdaad weer de draad van het lijnen serieus en streng oppik, want anders kom ik nóóit op mijn streefgewicht!
UPDATE: fijn... 't zijn er nu al 25! :-)
Tram 2
Propvol. Normaal gesproken een bron van ergernis (ellebogen die je overal raken, gehoest en geproest dat je uit alle macht probeert te ontwijken), maar vanmorgen had het iets gezelligs: overal gingen strippenkaarten rond, die door hulpvaardige reizigers, die vlak bij de stempelautomaat stonden, van een stempel werden voorzien. Lotgenoten onder elkaar!
15.1.04
"Ach gut..."
Dat ging er door m'n hoofd na het lezen van dit artikel. "Ach gut." En ik meende het nog ook. Tot ik hoofdschuddend weer tot de realiteit kwam. Niks ach gut! Hij heeft iemand vermoord! En daar valt niet tegenop te achgutten, hoe zeer de media ook hun best doen.
Kom op zeg!
Zaterdag. Jarig. Groot feest zal er niet zijn, omdat we de verjaardagen in de familie van januari en februari vieren in ons vakantiehuis eind februari. Klein feest is er wel: 's ochtends bij mijn moeder, 's avonds met Jeroen in theater de Veste en zondagmiddag/-avond bij ons thuis: een minifeestje in de vorm van een etentje. En dat kleine feest bij mijn moeder thuis had nogal wat voeten in de aarde... Vanaf dat ik een piepklein Nathalietje was drinken we bij feestelijke gelegenheden met mijn kant van de familie koffie. Vroeg. Liefst om half tien. Vroeger waren mijn opa en oma immers al voor dag en dauw op en half tien, tien uur was een prima koffietijd. Het sprak dan ook voor zich dat mama (die wegens kattenallergie niet bij ons kan komen) mijn opa en oom uitnodigde voor de koffie. Kwart over tien, half elf stelde zij voor. Louter en alleen omdat tante Liz (opa's vriendin) 's ochtends lang de tijd neemt om zich aan te kleden, in te smeren met anti-rimpel en zich op te maken. Een mopperlawine was het gevolg. Tante Liz vroeg zich af waarom we het niet 's avonds konden vieren. Dat was toch veel gezelliger? Afgezien van het feit dat Jeroen en ik er zaterdagavond dus niet zijn, heb ik geloof ik met "mijn" deel van de familie nog nooit een verjaardag 's avonds gevierd. En ik was niet van plan hier verandering in te brengen, alleen omdat zij alleen vroeg haar nestje uit wil komen als het haar uitkomt. *zucht* Verwende stiefoma's kunnen zo lastig zijn!
Ongehoord
Gisteren, in Nova: "Eigenlijk hoort er op iedere school een politieagent te zijn." Nee dus. Dat hóórt niet. Het is misschien nódig, maar het hóórt niet!
14.1.04
Vroeger...
Volgens een Haagse leerlinge had de schietpartij voorkomen kunnen worden. De beveiliging greep namelijk niet in. De beveiliging greep niet in? Ik luisterde niet meer naar wat zij zei, maar vroeg mij af wat beveiligingsbeambten in hemelsnaam te zoeken hadden op een middelbare school.
"Vroeger" (ach jee... mijn middelbare schooltijd ligt al bijna een jaar of tien achter me...) ging ik gewoon naar school. Geen detectiepoortjes bij de ingang, geen strenge mannen om ons, leerlingen, in de gaten te houden. Want ook mijn klasgenootjes gingen gewoon naar school. Gewoon. Naar school. Wat kan er een hoop veranderen in minder dan tien jaar tijd...
Vroeg
Het is een paar minuten over acht en ik rol net mijn bed uit. Laat voor op een werkdag, vroeg (héél vroeg) voor op mijn vrije woensdag. Dat krijg je ervan als je een moeder hebt die precies als de winkels open gaan in het winkelcentrum wil zijn. Ik bijt nu even door en weet dat ik straks weer blij ben omdat het nog zo heerlijk rustig is bij de pashokjes!
13.1.04
Taxi
Wahid uit Groningen. Hij maakte indruk op mij. Net als de manier waarop Joris Linssen, die de taxi bestuurde, met hem sprak. Van tevoren had hij van de centrale te horen gekregen dat Wahid een lastige jongen was, die zijn gordel niet om wilde doen en die vaak valse adresgegevens opgaf. Maar Wahid is geen lastpak, Wahid is gebroken. Pas 11 jaar is hij. Hij komt uit Somalië. De tranen rolden over zijn wangen toen hij vertelde dat hij niets kwijt wilde over wat hij in Somalië had gezien. Later bleek dat zijn opa voor zijn ogen was doodgeslagen. Om maar een voorbeeld te noemen. Hij moest terug. "Als ik terugga, word ik vermoord." Zijn woorden spookten nog lang na in mijn hoofd.
In een flits zag ik hem weer, in het Jeugdjournaal. Ik keek op internet en vond bij de site van Taxi zijn verhaal. Hij maakte dus niet alleen op mij indruk. Ik wens hem het allerbeste toe.
Ik ben stil...
... na het lezen van dit bericht. Voor dit soort gebeurtenissen bestaan gewoon geen woorden.
Jojo
Jeroen tikte een mailtje en ik lag al op bed. Vanuit de woonkamer klonk een luide "mauw". Tommy wilde duidelijk aandacht. Ik hoorde dat Jeroen hem aanhaalde. "Tóóóómmy!" riep ik vanuit de slaapkamer. In galop kwam hij naar me toegerend en met een kleine "mauw?" sprong hij op bed. Dát was een leuk spelletje! De beurt was aan Jeroen om hem te roepen en enthousiast vertrok Tommy weer richting computer. Na een paar keer was hij het zat. Wel jammer, want Jeroen en ik wilden nog wel een tijdje doorgaan...!
Een man
Een man moet zo hard werken om iets van zijn persoonlijkheid levend te houden. Een kater heeft het veel makkelijker. Hij hoeft alleen maar ergens tegenaan te sproeien en zijn persoonlijkheid is op die plek voor jaren aanwezig, vooral op regenachtige dagen.
Albert Einstein
Dat doet me denken aan hoe Tarzan en Tommy zich vaak om beurten hun krabpaal toeëigenen. Meestal begint Tarzan. Liefkozend likt hij aan de draadjes die zijn nageltjes uit de krabpaal hebben getrokken, terwijl hij rechtop tegen de paal aanstaat, met aan elke kant een pootje. Tommy wacht achter Tarzan rustig tot deze er genoeg van heeft. Dan slaat hij toe. 'Wég met de geur van Tarzan, de krabpaal moet naar mij ruiken!' lijkt hij te denken. Hij geeft wild kopjes en ook hij likt erop los. Het is altijd even afwachten wie uiteindelijk zijn zin krijgt. Het zou een stuk gemakkelijker voor ze zijn als ze elk hun eigen krabpaal zouden nemen... maar dát zit er niet in (hoewel we er nu drie in huis hebben...)
11.1.04
Terugdenkend aan vrijdagavond...
... zie ik ons weer zitten in de Zoetermeerse bioscoop: met het LOTR-familieclubje gingen we naar The Return of The King. En we genoten. Jammergenoeg moesten we halverwege de film een half uur durende pauze doorkomen. Het einde vond ik mooi. En het einde dat daarna kwam ook. En de daarop volgende slotscene zo mogelijk nog mooier. Wat er vlak voor het scherm met "the end" kwam was een minder spectaculair einde, maar goed dat we het als kijker weten. Kortom: de makers van de film hebben er rekening mee gehouden dat de kijkers niet willen dat het ophoudt. Ze gingen door... en door... tot ze echt móesten stoppen. *zucht* Op internet schijnt te lezen te zijn dat in 2006 The Hobbit in de bioscopen komt... Laten we het hopen!
WebBep
Voor de tweede keer in mijn leventje werd ik geïnterviewd. Dit keer met vragen op papier. Erg leuk om aan mee te werken!
"Ik ben Nathalie...
... en ik doe mee aan Idols omdat mijn vrienden zeiden dat ik mee moest doen."
Dat zal mij toch niet overkomen! Stel: je denkt dat je goed kunt zingen en wilt best eens meedoen aan Idols. Wat doe je dan? Je vraagt het niet aan je vrienden (want die kunnen je best eens in de maling nemen)! Je gaat af op je eigen mening. Je zingt een bandje in en luistert dat af. Hierna besef je waarschijnlijk dat zich in jou geen nieuwe Madonna of Britney Spears schuilt. Of je hebt dat besef niet en je schrijft je in. Geheel en al: op eigen risico!
De laatste aflevering van de audities is gisteravond weer geweest. Voorlopig hoef ik mij niet meer te verbazen over de mensen op de stip. Of over hun moeders (of desgewenst - bijvoorbeeld in het geval van Manta - mental coaches of managers...) Wel jammer eigenlijk, want de auditie-afleveringen vind ik het leukst. Ach, er zal vast nog wel een Idols III komen. Mocht je je daarvoor in willen schrijven: zorg ervoor dat je uitspraak goed is! (Niet: "Ai tink wier aloon nauw...", wel: "I think we're alone now") Op naar het theater...
Keukenprinses
Tussen al mijn ingrediënten stond ik in de keuken: klaar om alles samen te voegen tot één overheerlijke karnemelkpudding. Bij het raspen van de limoenschil kwam ik erachter dat wij een betere rasp nodig hadden. De gaatjes van onze Ikea-rasp-met-handig-opvangbakje-eronder waren te groot en niet scherp genoeg. Ik zette extra kracht en... raspte een stukje huid van mijn wijsvinger eraf. Een klein akkefietje, waar een echte keukenprinses niet van terugdeinst. Onvermoeibaar ging ik verder. Ik weekte en roerde erop los. Ik pakte de mixer uit het keukenkastje en bedacht me dat ik die al lang niet had gebruikt. Stekker in het stopcontact, gardes in het kommetje en gáán. Twee seconden later sloot ik mijn ogen. Ik hoopte vurig dat als ik ze open deed er niets aan de hand was. Langzaam gingen mijn wimpers omhoog. Ik keek naar mijn zwarte broek, die onder de witte stippen zat. Zo paste hij prima bij de keukenvloer, die van een zelfde patroon was voorzien. Mijn blik gleed verder door de keuken. De muren, het aanrecht... alles was prachtig karnemelkwit. Met een diepe zucht bedacht ik me dat ik nu beter éérst verder kon gaan met mixen, voor het na het schoonmaken een tweede keer zou kunnen gebeuren. Tijdens het opstijven van de pudding in de koelkast zorgde ik voor een schone keuken.
Een uurtje of drie later hadden we onze erwtensoep op en was het tijd voor het toetje: de karnemelkpudding! Jeroen vond het geen succes, al merkte hij wel op dat de pudding goed gelukt was. Het was alleen zijn smaak niet. Ik vond het wel lekker. De pudding heeft overigens niets meer met de smaak van karnemelk te maken, maar da's ook niet zo gek als je er 150 gram suiker bij moet gooien!
Wil je zelf ook zo'n pudding maken?
Voor 4 personen heb je nodig:
* 6 blaadjes witte gelatine
* 2 limoenen
* 150 g witte basterdsuiker
* 5 dl karnemelk
* 1 blikje ananas op siroop
* mespunt kruidnagelpoeder
* 4 el rozijnen
(tip: in de toko staat kruidnagelpoeder bekend als tjenkeh)
Week de gelatine in koud water. Rasp de schil van 1 limoen en pers beide limoenen uit. Breng het sap aan de kook, neem de pan van het vuur. Los de gelatine erin op en roer de suiker erdoor. Klop er de karnemelk en de limoenrasp door en laat het mengsel afkoelen tot het dik is. Spoel een vorm of schaal van ca. 7,5 dl. om met koud water. Roer het mengsel even en schenk het in de vorm. Laat de pudding in de koelkast minstens 2 uur opstijven. Maak intussen de ananassaus. Schenk de siroop in een pannetje, snijd de ananas in kleine stukjes en doe ze bij de siroop in de pan. Kook de siroop op hoog vuur ca. 10 minuten in. Schep er de rozijnen en het kruidnagelpoeder door. Laat de saus afkoelen. Spoel een platte schaal af met koud water. Stort de pudding op de schaal. Als hij niet los wil laten uit de vorm, houd die dan een paar tellen in heet water. Schep de ananassaus eromheen. (Deze pudding is ook heerlijk met aardbeiensaus. Verwarm voor de saus 6 el aardbeienjam met 3 el water en roer dit los. Aardbeiensaus uit een flesje is ook prima!)
Bron: weekblad Vriendin
Goed voornemen
Een opgeruimd huis én elke dag een beetje computeren... moet lukken toch?
Weet je nog?
Ik vertelde jullie over Tarzan en Tommy, die heel ondapper onder ons badkamermeubeltje zijn gaan zitten tijdens de jaarwisseling. Daar hoorde ook nog een foto bij! 
Een update...
... op mijn fotolog. Een update, die alles te maken heeft met mijn computertje, die weer veilig thuis is. Hij heeft heel wat moeten meemaken bij Bert. Vooral gisteravond, toen Jeroen samen met Ruud richting Bert ging. Onder het genot van biertjes en whiskeys hebben zij er een heel andere pc van gemaakt. Zie verder hier, hier, hier, hier en hier. Ach, het gaat niet om de buitenkant (zullen we maar zeggen), maar om de binnenkant: en alles doet het weer! Thanks schoonooms (& man)!
TIP: Heb je moeite met het lezen van de letters op m'n pc-tje... verplaats je dan in een Hagenees...
9.1.04
Karnemelkpudding...
Als het goed is ga ik mij dit weekend wagen aan het maken van karnemelkpudding (?!). Mocht het erg lekker zijn, dan volgt hier zeker wel een receptje!
Foto's van veelplegers in de etalage
Waarom ook niet? En het schijnt nog te helpen ook!
8.1.04
Nieuwjaarsvogel
Mijn rookpauze bestaat uit een paar minuutjes op internet. Of zou dat ook al een week niet meer mogen? Hoe dan ook: ik kwam op Van Dale Taalweb de vraag van vandaag tegen:
Waar vliegt de nieuwjaarsvogel uit?
Antwoord
In Zuid-Afrika. De nieuwjaarsvogel is een soort van koekoek die daar leeft, waarvan de jongen omstreeks nieuwjaar het nest verlaten (Cuculus edolio).
Over Pieuwvogels heb ik nog niets gevonden...
Maar toch,
tóch is het toch óók wel fijn dat Jeroen op zíjn vrije dag nu weer voor míj gaat koken! :-)
Wondervrouw
Jeroen weet niet wat hem overkomt. Sinds ik thuis computerloos ben, heb ik mij ontpopt tot een ware huisvrouw. Zelfs na een dag werken draai ik mijn hand niet om voor het doen van de boodschappen en het maken van een voedzame maaltijd. De afwas is vanzelfsprekend ook voor mijn rekening. Manlief mag op de bank, voor de televisie. Terwijl het water warm wordt in de waterkoker haal ik nog even een doekje over wat plankjes en de vensterbank. En ach, als ik dan toch bezig ben geef ik meteen een paar plantjes water. 's Ochtends verzorg ik een gezond ontbijtje, compleet met een (al dan niet vers) sapje. Nog voor ik naar mijn werk vertrek was ik die paar ontbijtbordjes, -glaasjes en -kopjes af. En vanmorgen heb ik zelfs de vuilnis buiten gezet! Ik geloof nooit dat Jeroen die computer terug wil...
Gisteren probeerde ik trouwens een erg lekker recept: zuurkool, maar dan anders!
Romige zuurkoolschotel met gember
hoofdgerecht, 4 personen
· 2 zakjes gekookte wijnzuurkool (met spek, a 250 g)
· 1 duopak voorgekookte krieltjes (700 g)
· 1 ui, gesnipperd
· 2 teentjes knoflook, fijngehakt
· 2 eetlepels olie
· 400 g kipfilet, in dunne reepjes
· 6 bolletjes gember (pot), fijngehakt
· 125 ml crème fraîche
· 4 takjes peterselie, fijngehakt
Bereiding
Zuurkool in zeef laten uitlekken. Krieltjes in ruim water met zout in 10-12 min. gaarkoken. Krieltjes afgieten. In hapjespan ui en knoflook in olie fruiten. Kipreepjes toevoegen en 4 min. al omscheppend meebakken. Krieltjes, zuurkool en gember toevoegen en geheel nog 4 min. roerbakken. Crème fraîche erdoor mengen en gerecht nog 1-2 min. door en door verwarmen. Op smaak brengen met zout, peper en peterselie.
Bevat per eenpersoonsportieenergie 510 kCal eiwit 29 g
vet 25 g koolhydraten 43 g
Bron
AllerHande 01, 2004
6.1.04
Stop met starten
Roken, anno 2004: Nederland start met stoppen. Gisteren reed de tram langs een halte in het centrum. In de motregen stonden drie mannen in regenjas op een rijtje. Alledrie hadden ze een aktentas in hun linker- en een sigaret in hun rechterhand. Om beurten namen ze een trekje. Drie treurige gezichten. Ik vraag me af of dat door de regen kwam, of omdat ze hun voornemen niet waar konden maken en stopten met starten...
Zin
In morgen, want dan ga ik na weken weer eens met mijn moeder op stap.
In vrijdag (Return of the King)
In weekend (ja, nu al...)
In mijn verjaardag (avondje cabaret!)
In het familieweekend in februari...
En in alle andere leuke dingen de komende tijd!
5.1.04
Duik
Daar stonden we dan: Jeroen, schoonouders Ron en Els en ik. Samen met Inge, ook van Doe Een Wens, waren we op 1 januari al om tien uur in Scheveningen om Doe Een Wens te promoten op de boulevard. We leken wel gek. Het was koud, het sneeuwde en het was vooral zo heel vroeg op zo'n dag als nieuwjaarsdag. Maar je hebt altijd baas boven baas. Wij léken gek, maar een overgrote meerderheid wás ook echt gek. Verkleed als kerstman of viking of met slechts een badjas aan liepen hordes mensen over de boulevard. Nog een paar uurtjes en zij zouden zich massaal in het ijskoude water van de Noordzee storten. Brr. Ons niet gezien. Wij deden ons best en deelden folders, petjes en ballonnen uit, maar waren toch blij dat we af en toe naar ons lunchpakketje in een warm café Columbus konden begeven...
Ondanks de kou en het gebrek aan uitslapen kijken we terug op een bijzonder begin van 2004. Niet alleen hebben wij ons al op die allereerste dag van het nieuwe jaar ingezet voor een heel goed doel, wij namen ook hele speciale cadeautjes mee naar huis: niet alleen de originele Unoxmuts ligt nu in de kast, maar ook een feloranje Unoxwindjack én een sweater met in grote oranje letters "crew" mochten we meenemen. En daarnaast was het heel boeiend om eens een kijkje in de organisatiekeuken van de nieuwjaarsduik te kijken. En dan vergeet ik nog te zeggen dat het een prachtig gezicht was op de terugweg naar de auto: een schitterend besneeuwd strand... Jeroen, Els en Ron: hartstikke bedankt voor jullie hulp!
Van oud naar nieuw...
Tarzan en Tommy brachten de eerste minuten van het nieuwe jaar gezellig saampjes door... bibberend van angst onder de badkamerkast...
Doorgaan
Eén op de vijf vrouwen stopt met de pil. Het schijnt te gaan om een bedrag van vijf euro per maand. Poeh poeh. Ik vind wel dat het - zacht uitgedrukt - vervelend is dat ziektekostenverzekeringen alleen maar duurder worden en dat er steeds meer uit verdwijnt. Da's niet goed. Maar ermee stóppen... één op de vijf vrouwen... het zou mijn keuze niet zijn...
Ei
Hè, hè... ik kan weer even mijn ei kwijt op mijn werkcomputer...! Die van mij is nog steeds kapot, maar op dit moment in goede handen bij ome Bert... Na zo'n hele tijd offline moet ik zeggen dat het aardig went. Ik hou nog eens tijd over voor andere dingen (ons huisje is brándschoon joh!) Maar toch ben ik blij dat ik me vandaag weer op het toetsenbord uit kan leven (al zal dat over het algemeen voor m'n werk zijn...) !
|
@