|
30.12.03
Pieuwvogel uit de lucht
Hier, op mijn werk, schrijf ik het laatste logje van 2003. Morgen ben ik vrij en aangezien ik geen idee heb hoe lang ik het thuis zonder computertje moet stellen, wens ik jullie vanaf deze bureaustoel een gezellige oudejaarsavond. Doe voorzichtig met vuurwerk en geniet van alle oliebollen en de champagne. En heb vooral een fijn begin van het hele nieuwe jaar dat voor de deur staat!
GELUKKIG NIEUWJAAR!
Oh ja... als je het doet, doe het dan goed...: 
• U gaat staan en houdt uw glas in uw rechterhand. U kijkt de toostende mensen een kort ogenblik aan en u heft het glas lichtjes in de lucht. Als u alle aanwezigen hebt gehad, dan neemt u een slok.
• Maar nooit met volle mond! Veeg eerst uw mond af als u net een hap van een oliebol heeft genomen.
• Schenk de glazen niet te vol: iets meer dan over de helft van het glas en iets minder dan driekwart is een prima hoeveelheid.
• Hoe houdt u het glas vast? Bij drankjes die koel worden gedronken houdt u het glas vast aan de steel onder de kelk. Bij rode wijn mag u het glas bij de steel en lichtjes bij de kelk vasthouden.
Onwennig
Gisteren had ik een vrije middag. Om nog wat laatste dingetjes op te ruimen en vooral om lekker naar het tuincentrum te gaan voor wat nieuwe plantjes. Weer thuis maakte ik het gezellig. Plantjes in de vensterbank, kaarsjes aan (want: vroeg donker!) en een sfeervol muziekje op. Zo. Daarna liep ik automatisch naar ons bureau. Even kijken of er emailtjes of berichtjes zijn. Ik trof het computertje op zijn zij aan op het bureau, zijn buik opengeschroeft. 'Oh ja, da's waar: die doet het niet,' schoot het door mijn hoofd. Met een boekje en een kopje thee nestelde ik me op de bank. Een half uurtje ging voorbij. Hoorde ik nou het geluidje van een nieuw emailbericht? Een blik op de pc. Nee, onmogelijk. *zucht* Ik ben ook veel te veel gewend aan het computertje en internet. Ik hoop dat hij gauw weer beter is!
29.12.03
Hij ligt
Hij ligt 's nachts opgerold aan het voeteneind van mijn bed, waar hij geruststellend ligt te snurken tot ongeveer vijf uur 's ochtends. Rond die tijd wordt hij aanhalig: met zijn pootje - nagels ingetrokken - tikt hij op mijn gezicht tot ik mijn ogen opendoe. Het feit dat ik hem er dan uitgooi en de deur voor zijn neus dichtsla hindert hem in het geheel niet.
Cathryn Jakobson
Alvast een slokje...
Ik vind het een raar idee dat we over een paar dagen alweer het volgende jaar (2004!!!) ingaan... hoe dan ook: Pieuwvogel is er klaar voor en heeft z'n glaasje al in z'n vleugeltje!
Crash
Poef... en toen deed de computer het niet meer, als ik Jeroen mag geloven. Gelukkig dat ik jullie dat via mijn werkcomputer nog wel kan vertellen... Het kán dus zijn dat je soms even niks van me hoort...!
28.12.03
Kun je nog zingen...
Ik vond " Kun je nog zingen, zing dan mee" en dacht terug aan hoe ik met opa liedjes zong als die van het kleinste bloempje of Hollands vlag. Helemaal voorin het boek stond het, in sierlijke letters: "Voor Nathalie, van Opa, april 1985". Wat vliegt de tijd toch... 't is nu alweer bijna 2004!
Muis met bediening
Bram had een waanzinnig speelgoedmuisje voor zijn poes Cobus: ééntje met afstandsbediening. Terwijl ik op de knopjes vooruit, achteruit, links en rechts drukte, zoefde de muis alle kanten op de kamer door. "Waar heb je die gekocht?" vroeg ik Bram. Het technische speeltje bleek doodgewoon bij de Glasbaars vandaan te komen. "Hmm... zullen wij óók zo'n muis kopen?" Jeroen fronsde zijn wenkbrauwen. "Nee joh, ik denk eerlijkgezegd dat Tarzan en Tommy hem geen blik waardig gunnen..." Maar daarom wil ik hem nog wel...
27.12.03
Even zitten
Opruimen, schoonmaken, poetsen, schrobben, opruimen, stofzuigen, afspoelen, schoonmaken, opruimen, weggooien, uitzoeken... Even geen andere logjes vandaag! (en dan nog morgen één zo'n dagje... nu lekker eten bij Bram!)
26.12.03
Brieven aan God
HILVERSUM - TPG Post zou de brieven die gericht zijn aan God, en waarvan de afzender niet te traceren is, niet langer moeten weggooien. Dat zei de fractieleider Rouvoet van de ChristenUnie in de Tweede Kamer op tweede kerstdag voor Radio 1. Hij is er voor dat dergelijke brieven voortaan naar Jeruzalem worden gestuurd. Daar worden ze verzameld in een distributiecentrum en vervolgens stopt een rabbijn ze ongelezen in de klaagmuur, ongeacht het geloof dat de afzender aanhangt. Rouvoet vindt dat dit getuigt van meer respect dan weggooien. "Ik zou daar voor zijn. Het is het minste dat je kunt doen.'' (NU.nl)
Ik sluit me helemaal bij meneer Rouvoet aan. Het is toch volkomen respectloos dat je die arme God op een stinkende vuilnisbelt laat zoeken naar zijn post!
Zorgen
Ik weet niet meer waar het gesprek over ging, toen ik de huiskamer met daarin Jeroen, mama, opa, tante Liz en oom Ton verliet om naar de w.c. te gaan, maar ik weet wel dat toen ik op de w.c. zat ik het onderwerp werd van gesprek. Ik hield mijn plas nog even op, terwijl ik voor luistervinkje speelde (iets wat ik overigens volkomen gerechtvaardigd vind dit keer... 't ging tenslotte over mijzelf...) Opa en zijn vriendin, tante Liz, maakten zich kennelijk grote zorgen om mij en mijn "slanke" lijn. Ik was woensdag natuurlijk niet zomaar flauwgevallen, ik had vast anorexia. Ik hoorde Jeroen rustig uitleggen dat ik géén anorexia had, want ik at gezond en dat ook nog eens drie keer per dag. Ik had gewoon een virusje... het héérst tenslotte. Ik dacht aan de schuimkransjes die ik intussen achter mijn kiezen had. Anorexia? Welnee! Ten eerste vind ik het veel te lekker om te eten en ten tweede vind ik het veel te vies om over te geven!
Het Weekend
Van De Grote Schoonmaak
Tja, het komend weekend staat bij mij nou eenmaal al tijden gepland als het weekend voor de winterschoonmaak. Vanavond ga ik dus eens extra genieten van Baantjer, Mr. Bean en... Helse Kerst (goed, hè, Ron?) Hoop dus dat de avond héél lang duren mag!
Gewoon lief
Gelukkig voelde ik me vanmiddag goed genoeg om naar Wateringen af te reizen, waar we met Ben, Petra, Angelique en Opa hadden afgesproken alvorens we naar een Haagse Griek zouden gaan. Anders had ik toch maar mooi een reuze gezellige avond gemist! B, P & A hadden de dvd van De Bauers en wij hadden hier zelf nog geen aflevering van gezien. Omdat je er pas over mag oordelen als je er wél wat van gezien hebt, wilden we het wel eens zien. En wat denk je? Als een halve Frans Bauer-fan verliet ik Wateringen: zijn muziek kan ik nog steeds niet horen (m.u.v. 'Heb je even voor mij' tijdens melige buien) maar wat is die Frans een lieverd. En zo gewóón gebleven! :-)
Mmmmaroussia...!
Kerstmis, jaren geleden. Ik had nog geen favoriet luchtje, maar omdat een luchtje vaak wel favoriet is om te geven, kreeg ik allerlei luchtjes waarin ik die favoriet nog niet vond. Het gevolg daarvan was dat de flesjes zolang bleven staan dat de oorspronkelijke geur vervloog of dat na een paar kerstmissen met zoveel soorten verschillende onfavorieten ik mijn verzameling uitdunde richting de vuilnisemmer in een opruimwoede. Kerstmis, nu. Er gaat een walm van Maroussia door het huis... achter mij aan; ik ben erg verwend deze kerst met mijn lievelingsgeurtje. Maar liefst vier volle flesjes kan ik nu verdelen: ééntje in m'n tas, ééntje in de badkamer, ééntje op mijn werk en ééntje om door het huis te laten slingeren. En ik vind het heerlijk!
25.12.03
Niet meer leuk?
Ik vind het altijd een groot compliment om ineens mijn weblog gelinkt te zien staan op andermans site. Zeker omdat ik zelf alleen maar ooit een loglijst heb aangemaakt, waar lang niet alle leuke logs die ik lees op voorkomen. Vaak gaat het bij linkjes dus niet eens om "voor wat, hoort wat" en dat maakt mij best trots.
Alleen... vandaag zag ik op een site dat mijn link verdwenen was... ik heb geen idee waarom, want volgens mij is PieuwvogelWeb niet erg veranderd in de afgelopen maanden... misschien heb ik iets verkeerds gedaan of gezegd? Hmm...
Kerstavond
zoals we gepland hadden
Laat in de avond liepen we, diep in onze jassen weggedoken, door de kou naar de kerk. Normaal gesproken komen we er nooit, maar zo heel af en toe kunnen we die speciale sfeer die er op kerstavond is niet weerstaan. De nachtmis, de daklozen die genieten van hun gratis kopje hete koffie... prachtig. In de kerk keek ik dan ook genietend om me heen. Bijna neem ik me voor toch wat vaker te gaan, dan bedenk ik me dat ik niets geloof en dat dat dus een beetje onzin zou zijn. Toen het afgelopen was liepen we weer naar huis, waar een gedekte tafel op ons stond te wachten. Krentenbrood met spijs, kerstkransjes... we smulden tot in de late uurtjes in een kamer vol kerstsfeer.
maar: zoals het werd...
Vroeg in de ochtend werd ik misselijk wakker. 's Middags viel ik flauw. 's Avonds was ik blij dat ik één plakje kerstbrood en een paar stukjes meloen binnenhield. We keken naar Idols en ik viel in slaap op de bank... Ach, da's weer eens wat anders, zullen we maar zeggen...
24.12.03
Een acht!
Geinig hoor...
UPDATE: Roos reageerde met: "Meer uitleg over deze posting zou best op z'n plaats zijn..." En geloof me... dat had ik misschien al eerder gedaan, ware het niet dat ik vandaag alles voor niets eet (als ik al trek heb) en voor de zekerheid altijd de w.c. of een emmer in de buurt hou... Bah. Veel valt er trouwens niet over uit te leggen... ik kwam de site via via tegen en dacht: "ik meld me aan!" Zo krijg ik ook nog eens een cijfer...
23.12.03
Ik wist...
... dat ik iets vergeten was toen ik aan het begin van de avond met Jeroen de deur uitging om met mijn opa + vriendin, moeder en oom uit eten te gaan: een fototoestel! Gelukkig kan ik jullie wel de foto's van afgelopen zondag laten zien. Een vervroegd kerstdiner bij de Gouden Wok in het Zuiderpark met Ron, Els, Martijn, Wendy en (andere) opa. Ook heel gezellig, ondanks dat die arme Jeroen samen met zijn griep thuisbleef...!
 Nog één etentje te gaan, bij de Griek op eerste kerstdag... (en dan ga ik na de oliebollen volgende week toch echt weer streng zijn voor mezelf!)
Verrassing
Bij thuiskomst trof ik Jeroen, die met grote ogen vertelde dat de Kerstman was langsgeweest.* Hij had twee pakjes voor mij achtergelaten. Ik ging op de bank zitten, Jeroen gaf me de cadeautjes aan. Het eerste was het prentenboek van De Sneeuwman, dat gaat over James, een klein jongetje, die op een dag een sneeuwman in de tuin bouwt. Die nacht komt de sneeuwman tot leven en neemt hem mee. Ze vliegen de wereld over naar een betoverend feest. Wat een avontuur. Van het volgende pakje werd ik zo mogelijk nog blijer: de videoband van deze film, die ik toch echt al een jaar of tien (als het niet meer is) niet meer heb gezien! Je begrijpt het al: Jeroen heeft deze kerst geen kind aan mij... zou het hem daar juist om te doen zijn geweest? (Uh... de Kerstman, bedoel ik dan natuurlijk)
* Ja, soms is het net of Jeroen de kleinkunstacademie heeft gedaan... ;-)
UPDATE: Er hoort ook een liedje bij natuurlijk...We're walking in the air
We're floating in the moonlit sky
The people far below are sleeping as we fly
I'm holding very tight
I'm riding in the midnight blue
I'm finding I can fly so high above with you
Far across the wold
The villages go by like trees
the rivers and the hills
The forest and the streams
Children gaze open mouth
Taken by suprise
Nobody down below believes their eyes
We're surfing in the air
We're swimming in the frozen sky
We're drifting over icy
mountains floating by
Suddenly swooping low on an ocean deep
Arousing of a mighty monster from its sleep
We're walking in the air
We're floating in the midnight sky
And everyone who sees us greets us as we fly
Saai
Soms vind ik mijn weblog maar een beetje saai. Gelukkig weet ik na vandaag dat het altijd erger kan!
*schaamteloos gestolen van Punkey *
Gekibbel
bij de pinautomaat
Het was een drukte van jewelste bij de parfumerie in het winkelcentrum. Her en der werden luchtjes gekeurd, vrouwen liepen ongedurig heen en weer tussen twee favorieten (zal ik déze... of juist déze doen?) en kindertjes in kinderwagens keken steeds verveelder. Een vrouw van een jaar of vijfenveertig stond met haar moeder bij de kassa. Eerst zagen ze er opgelucht uit: ze hadden hun keuze kunnen maken en waren zo te zien blij met hun bijna-aankoop. Maar niet lang daarna betrokken hun gezichten. Het stukje van hun gesprek dat ik opving verklaarde een hoop:
"Néé, mam, nog niet!"
"Ik kan toch gewoon gaan pinnen?"
"Neehee, doe toch niet zo eigenwijs. Wacht nou even!"
"Wat is er dan?"
"Jezus, dat zie je toch? Er stáát nog niet dat je kan gaan pinnen, dus moet je wachten. Waarschijnlijk is heel Nederland nu al aan het pinnen, dus moet jij even wachten."
"En nu?"
"Doe toch niet zo gehaast, mens."
Ik zag hoe de oude dame uiteindelijk met een bibberende vinger haar pincode intoetste. Ik hoop dat ze de rest van haar kerstcadeautjes zonder haar pinnige dochter kan kopen...
Peter Reconstructie de Vries
Hij wil een politieke partij oprichten. Het zullen als het zover komt (nog) lange(re) uurtjes worden in de kamer, met al die reconstructies...
22.12.03
Daar was het!
Via het winkelcentrum liep ik van mijn werk naar de tram. Op het pleintje stond een kerstman met paard en wagen. Ik liep voorbij de oliebollenkraam, waar een paar smullende mensen voor stonden. Intussen werd alles om ons heen een beetje wit. Een peutermannetje had samen met zijn kleuterbroertje dolle pret. Met zijn kleine handjes in warme wanten schraapte hij een beetje van het witte spul, dat ergens tussen hagel en sneeuw inzat, bij elkaar. Een te verwaarlozen hoopje, maar hij straalde van zoveel winterpret. Ik liep verder, kerstliedjes op de achtergrond. En daar was het...: mijn kerstgevoel!
Zag je dat?
Een witte wereld! Voor héél even!
20.12.03
Kerstkaartje... *klik*
Ho ho ho...
Kerst en de periode voor kerst. Hartstikke gezellig. Overal lampjes, vroeg donker, koud buiten en warm in huis. En Kerstmannen. Soms op elke hoek van de straat één. Nou vind ik dat niet zo gek, maar als twee Kerstmannen sámen door de V&D lopen om iedereen een vrolijk kerstfeest te wensen... dan vind ik dat toch wel een beetje te veel van het goede!
Ik zie een muis...
WAAR?
Daar in Tommy's mond!
Waar in Tommy's mond?
Nou dáár!
Daar tussen Tommy's tandjes
Nee, 't is geen grap, 't ging van...
Eh nou... 't ging van niks eigenlijk. De muis gaf geen kik en daarom dacht ik in eerste instantie dat Tommy met een speelgoedexemplaar in z'n bek liep. Tot hij hem losliet! De muis schoot ervandoor. En zúlke speelgoedmuisjes hebben Tarzan en Tommy niet! Binnen no-time had Tommy hem weer te pakken. Heel zachtjes (want volgens mij heeft hij toch niet door dat je muis kunt éten!) hield hij het muisje vast. Toen de muis voor de tweede keer kans zag te ontsnappen, is hij achter onze kledingkast gaan zitten en daar krijgen we hem niet vandaan. Het was wel een lieverdje... piepkleine kraaloogjes, een bruin vachtje... (je merkt: ik ben niet bang voor een muis in huis!). Maarreh... we moeten toch eens gaan bedenken hoe we hem wegkrijgen, want het is natuurlijk niet een heel schoon beestje om thuis te hebben...
UPDATE: Jeroen heeft de muis gevangen en heeft hem buiten gezet... hopelijk vindt hij ergens een warm plekje om te slapen...)
19.12.03
De ruimte...
... die je een ander geeft, krijg je er zelf bij.
Weet niet meer waar ik hem las, maar ik vond hem mooi genoeg om hier neer te zetten!
Hak
Eigenlijk mag ik geen schoenen met hoge hakken kopen van Jeroen. Omdat hij al een stukje kleiner is dan ik. In het begin van onze relatie was dat zelfs een struikelblok, nu ben ik alleen maar blij dat ik dat lengteverschil uiteindelijk opzij kon zetten... ik heb er tenslotte een leuke vent aan!
Maar terug naar de hak. Schoenen met hakken is not done voor mij. Het levert me bij thuiskomst een hoop gezucht en gesteun op. "Maar je bént al zo lang!" kreeg ik steevast te horen en zo ga ik nu al jaren hakloos door het leven, terwijl ik hakjes eigenlijk best wel heel leuk vind. Vandaag was het hebbuh!hebbuh!hebbuh! sterker dan ik en kocht ik een paar leuke, zwarte, nette schoenen. Met hak. In de bus terug oefende ik op mijn uitleg richting Jeroen. "Kijk, Jeroen: dit zijn mijn nieuwe schoenen. Zoals je ziet zit er een hak onder. Ik zal ze alleen aandoen als jij niet in de buurt bent. Naar mijn werk of zo. Ik vind ze nou eenmaal heel, HEEL leuk." En hij? Hij vond het best! Dát gaan we vaker doen!
En oh ja... ik ben ook nog de trotse eigenaresse van een paar gele laarsjes...!
Vuurtoren
Als je binnenkort eens door Den Haag loopt... en je ziet een wandelende vuurtoren... dan zou het best eens kunnen dat ik het ben... En dan te bedenken dat ik het eigenlijk bruin wilde! (Maar ach... een stuk of tien keer wassen en het is weer weg...)
UPDATE:
Okee, foto:
Een ochtend... uit het leven van Tarzan
arme hij!
Wat heb jij nou om je nek?
Niks, okee? Bemoei je toch niet overal mee...
Issie weg? *zucht* Waarom moet mij dit nou altijd overkomen?
Maar nog belangrijker: hoe krijg ik dit ding van m'n nek af?
Ja, ik ben een piraat... joho, joho... (valt nog mee dat ze die bijbehorende oorbellen niet
in m'n oren heeft geclipt)
Ik ben het zat.
Of ze me nou gaat helpen of niet... ik ga nú dat sjaaltje afdoen!
Het verslagje
van mijn Nathaliedagje
Vroeg wakker en vroeg op.
Afwassen. (?!)
Naar Naaldwijk.
Winkelen, winkelen, winkelen.
(weinig tot niets gekocht)
Naar de Leyweg.
Eerst nieuwe schoenen.
Toen naar de kapper. (rood!)
En nu? Bijkomen! Prettig weekend allemaal!
Wirwar
Draadjes wol aan het plafond van Partyschip de Minerva. Niet een paar draadjes, nee, zéstig draadjes. Allemaal door elkaar heen. Van de personeelsvereniging krijgen we allemaal een beginnetje. Plus uitleg: aan elk draadje zit een kerstcadeautje en je moet rollen, net zo lang tot je bij jouw cadeautje bent. Dan mag je het uitpakken. Wat er daarna gebeurt, ziet er niet uit: collega's lopen door elkaar heen en achter elkaar langs met hun draadje wol goed tussen hun handen geklemd. Ik wikkel mijn grijze draad over mijn hand. Mijn draadje moet onder andere draadjes door, of over draadjes heen. Op sommige punten zit het draadje hopeloos vast en dan weer kan ik moeiteloos een paar meter verder lopen, mijn draadje achterna. Uiteindelijk zie ik aan welk pakje mijn draadje vastzit. Een fles wijn! Mooi, want een beetje alcohol kun je na zo'n zoektocht wel gebruiken! (Maar het mag duidelijk zijn: het was ontzettend leuk!)
Op zulke momenten zou ik willen dat ik mijn fototoestel bij me had... want het legt een stuk makkelijker uit met beeld erbij!
* draadje is een gek woord*
K-k-koud
'Ik heb het ijskoud,' dacht ik, toen ik met een grote groep wildvreemde mensen in de Loosduinsekade staarde. Ik kon mezelf wel voor m'n kop slaan en dacht er vlug achteraan: 'Die meneer of mevrouw die net uit zijn of haar auto uit het water is gevist en per ambulance is afgevoerd, die heeft het pas ijskoud.' En ik moet niet mopperen...
18.12.03
Morgen...
... wordt het een echte Nathaliedag... ik ben lekker vrij en kan na het uitslapen precies doen wat ik wil! Waarschijnlijk wordt dat nog wat kerstinkoopjes doen en shoppen voor kleren! Ik verheug me er nu al op... maar eerst: op naar het personeelsfeestje!
UPDATE: Uitslapen... dat had ik hierboven al genoemd toch? Want van collega's verkleed als piraten word je moe... en van lekker eten, kletsen, drinken... gááp... truste!
NOG EEN UPDATE: Wat doe ik in hemelsnaam op om 8.00 uur? 
Vandaag...
... zit ik en loopt mijn neus
... heb ik een personeelsfeestje op een boot
... blijf ik me suf hoesten
... wisselen heel warm en heel koud zich af
... had ik godzijdank een dunner truitje bij me
... heb ik aan het eind van de middag al weekend!
... heb ik heel veel werk dat af moest af
... kocht ik sterretjes!
Hoog, hoog in de lucht...
En toen kwam ik er ineens niet meer onderuit... Maar da's misschien ook wel goed ook... want ik heb er wél heel veel zin in!
Nagel
Ben ik net zo blij dat mijn nagels weer op een acceptabele lengte zijn, scheurt er ééntje! Nu heb ik wel een make-uptasje bij me (met een mascara, poeder en lipgloss om mijn make-up bij te werken... wat ik nooit doe...) maar wat daarin nou net ontbreekt is een nagelvijl... *diepe, theatrale zucht*
Feeststemming?
Niet echt. En da's jammer, want vanavond viert onze personeelsvereniging met ons dat het bijna kerst is. Op een boot in de haven. Ik ga de rest van de dag gebruiken om zin te maken...
*en dan nu even een aleve pakken*
Gelukkig ben ik morgen vrij!
17.12.03
Lezend op bed
Ik blader wat door een oude Flair, een Vriendin en een Viva. Artikeltjes waar ik eerder niet aan toe kwam, komen op daagjes als deze maar al te goed van pas, vooral omdat er ook al een paar nieuwe boekjes tussen liggen. Een moeder een een zoon zien geestverschijningen. Goede, maar ook kwade. Het pasgeboren broertje lijkt ook al een bijzondere gave te hebben. Volgens zijn moeder staart hij vaak langs haar heen, daar waar dan een geest zou moeten staan. Apart. In een ander blad lees ik over bijzondere gebeurtenissen. Twee meisjes werden in Londen van de dood gered. In een verlaten metrostation kwam een lugubere man op hen af. Even later draaide hij zich abrubt om, nog even later kwam hun metro. De volgende dag hoorde ze op het nieuws dat er een meisje vermoord was in dat zelfde metrostation, tien minuten nadat zij vertrokken waren. De man, die zij op het bureau hadden aangewezen uit een rijtje verdachten, had later verklaard dat hij twee grote, sterke mannen naast de meisjes had zien staan, anders had hij hen al iets aangedaan. En er stónden helemaal geen grote, sterke mannen naast de meisjes...
Een verhaal over een vrouw, die haar moeder zag kort nadat zij was overleden, deed mij pas echt nadenken. De moeder liet weten dat ze "aan de andere kant" was aangekomen en dat alles goed was. Dochter hoefde maar te roepen, of moeder zou er voor haar zijn, altijd achter haar rechterschouder. Wat ik niet snap: waarom komt die moeder dat vertellen? En vooral: waarom kwam bijvoorbeeld mijn oma niet even buurten om te zeggen dat alles goed was? Ik ben verre van zweverig en hoewel ik wel geloof in "iets" na de dood, hou ik me er absoluut niet mee bezig. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet geïnteresseerd zou zijn in een gesprekje met oma... ik wil best weten waar ze nu woont, hoe het eten daar boven is en of ze daar echt geen pijn meer heeft. En of ze later weer de allerlekkerste gebakken aardappeltjes van de hele wereld (of hemel...) voor mij zal maken als ik daar kom...
Whieieieie!!!
Dit lijkt me zó ontzettend gaaf om te doen...!
Woensdag gehaktdag uitziekdag
Het grote voordeel van een vaste dag vrij is dat je er dagenlang naartoe kunt leven. In dit geval niet omdat ik iets leuks ga doen, zoals op normale woensdagen, maar omdat ik er eindelijk toe kom even flink uit te zieken. Mij zie je vandaag alleen maar even buiten om brood te halen... verder lig ik met een boekje in mijn bedje (dat Jeroen voor de gelegenheid mooi versierd heeft met kerstboomlampjes), zit ik met een kopje thee wat te internetten en hoest en proest ik er bij alles wat ik doe op los - niemand die me hoort tenslotte!
Lang (meer dan twee-en-halve meter!)
Komt het je bekend voor? Dan heb je het eerder gezien bij Marmod!
16.12.03
Film!
Jeroen en ik waren een stukje aan het rijden. Niet geheel doelloos overigens, want ik wilde even precies weten waar het partyschip "Minerva" in de haven ligt, want daar heb ik donderdag een feestje. Met een omweg reden we richting de haven. In de buurt van de Van Stolkweg kwamen we in een buitengewone lichtbak terecht. Het leek alsof we zo een voetbalveld opreden. "Wat is hier nou weer aan de hand?" hoorde ik Jeroen zeggen. Intussen keek ik verwonderd naar de drukte op de stoep en vooral naar de twee mannen die midden op een kruispunt stonden en niet uit de weg leken te gaan voor ons (toch wel imposante) busje. Langzaam reed Jeroen erop af. De langste man trok mijn aandacht. Wat een bekende kop... het kwartje viel een seconde later. "Oh joh, da's Thomas Acda! Ze maken een film!" Omdat het vrij kostbaar schijnt te zijn hele straten af te zetten voor filmopnamen, konden wij op ons gemakje over de "filmset" rijden. Bussen met kerstlampjes en koffie-automaten, een caravan annex kleedkamer, politiewagens en mensen. Vooral aardig wat mensen... Wij reden verder, maar mijn gedachten bleven nog even op de set hangen. Toch hebben die mensen best een leuke baan!
Vraag & antwoord
"Wie presenteert het televisieprogramma Radar?"
"Brigit Bardot?" *zucht* Is er nog iets intelligenters op televisie?
Da's duidelijk
Ik schrik op uit mijn gedachten, waar ik diep in verzonken was. Achter mij neemt een vrouw haar luid piepende mobieltje op. "Hallo?"... "In de trám!"..."Wat zeg je?"... "Ja, dat ligt in de vriezer." "Als je maar weet dat jíj kookt vanavond, want ik ben moe!" Lang leve de emancipatie!
Kerstmis kan allergische reactie veroorzaken
De kerstdagen kunnen bij mensen een acute allergische reactie veroorzaken, waarschuwde de Britse organisatie voor mensen met een allergie deze week. De organisatie is zelfs een speciale campagne begonnen. De kerstborrels en -etentjes zorgen ervoor dat mensen vaker in aanraking komen met een stof waarvoor ze allergisch zijn. Overmatig alcoholgebruik vermindert bovendien hun waakzaamheid. Mensen die allergisch zijn voor huisstof moeten daarom oppassen als ze de kunstkerstboom van zolder halen. Stof kan zich in de boom of in de kerstversieringen ophopen. Echte kerstbomen zijn ook boosdoeners, want het kleverige sap dat uit de bomen vrijkomt, kan eveneens voor problemen zorgen.
Geparfumeerde kaarsen en zelfs balonnen kunnen voor ernstige reacties zorgen. ,,Een vrouw was op een feest waar balonnen uit een net naar beneden zouden worden gelaten. Vlak voordat gebeurde, verliet ze de kamer en sloot de deur van een andere kamer achter zich. Twee minuten nadat de balonnen waren neergelaten, kreeg ze een zogeheten anafylactische shock, die dodelijk kan zijn'', vertelde een woordvoerder van de organisatie aan de BBC.
Volgens de Britse organisatie doen mensen met een allergie er goed aan alles eerst af te spoelen of te stofzuigen voordat het huis in kerstsfeer wordt gestoken. Verder is het een kwestie van voorzichtig zijn en de feestdagen uitzingen. "De blootstelling is tijdens kerst veel groter en voor sommige mensen kan dat het leven tot een complete hel maken.''(Wanadoo.nl)
Goh... en ik beschouwde Kerstmis altijd maar gewoon als een hele gezellige tijd...
Groot Dictee
42 fout... om me kapot te schamen...
15.12.03
Regenboog
Ik vergat bijna dat ik nodig moest plassen, toen ik door het w.c.-raam een prachtige regenboog zag!
Helemaal alleen
Stel: je bent vrijwilliger voor een organisatie. Op Nieuwjaarsdag is er een actie, waar je je voor hebt aangemeld. Wegens vakantie en uitslapen is het voor de organisatie lastig om nog meer mensen te vinden hiervoor. Wat doe je dan? Dan boor je wat van je eigen netwerkjes aan. Zonder veel succes (en da's wegens eerder genoemde redenen best te begrijpen). Eén van die netwerkjes was mijn eigen werk. Veel collega's wensten mij succes en gaven door dat zij zelf niet konden helpen omdat zij bijvoorbeeld op een besneeuwde bergtop stonden op die dag. Anderen lieten mij tussen neus en lippen weten dat ze het hartstikke leuk vonden dat ik dit vrijwilligerswerk deed. Maar dat het bij sommigen toch ietwat gevoelig blijkt te liggen, omdat ik nou eenmaal ook wérk bij een Goed Doel, bleek uit twee andere mailtjes die ik kreeg. Eerst vroeg de directeur zich af wanneer ik nou eens een oproep deed voor Unicef (ik liet hem weten dat ik daar nou juist die ándere groep voor benaderde...). En vanmorgen zat dit mailtje van een andere collega in mijn inbox:
Nathalie,
Sorry, maar ik vind het lichtelijk vreemd dat jij iedereen gaat uitnodigen om als vrijwilliger te participeren voor een andere organisatie.
Dat jij op persoonlijke titel dit doet vind ik prachtig, maar ik vind dit een beetje raar.
Stel je voor dat iedereen dit zou gaan doen.
groet,
X (ik zal geen namen noemen... dit mailtje is té belachelijk!)
Zo'n lullig mailtje verdient een lullig antwoord...
X,
zo vind ik het lichtelijk vreemd dat jij zo'n lullig mailtje stuurt. Ik kan me herinneren dat andere collega's ook wel eens een oproep voor een andere organisatie hebben gedaan. Hebben die ook zo'n opbeurend mailtje van jou mogen ontvangen?
Wees in elk geval maar gerust, het zal nooit meer voorkomen hoor.
Dag,
Nathalie
Zulk soort dingen wakkeren mijn maandagochtendgevoel wel aan...
14.12.03
Buren op bezoek
deel twee
Het onderwerp "overlast" blijkt onvermijdelijk, telkens als onze buurtjes en wij bij elkaar zijn. "Hebben jullie nou wel eens last van ons?" "Horen jullie ons wel eens lopen?" "Jullie hebben laatst vast onze dochter horen brullen?"
Ik houd tijdens deze gesprekjes wijselijk mijn mond, hoewel de vraag op mijn lippen brand: "Hóren jullie mij nou eigenlijk wel eens zingen, als ik onder de douche sta?" Ik vraag het niet. Ik ben veel te bang voor het antwoord. Een simpel "ja" zou namelijk genoeg zijn om mij voorgoed de zangmond te snoeren...
Buren op bezoek
deel één
Beneden ons wonen aardige mensen, naast ons ook. Boven en schuinboven ook, al leek zij van boven in eerste instantie erg arrogant. Ze zei nooit gedag als je haar tegenkwam. "Een vreemd typje" zo bestempelden wij haar. Vanmiddag zaten veel van onze buurtjes bij ons aan de champagne, om te vieren dat onze gezamenlijke voordeur zo mooi geworden was. Zij was er ook bij. Mijn klomp (of was het mijn pantoffel) brak toen ze vertelde dat ze uit een dorp kwam, waar het normaal was dat iedereen elkaar begroette als je elkaar tegenkwam op straat en dat ze eraan moest wennen dat dat hier niet gebeurde. Wat er ook tussen ons is misgegaan in het verleden... zij heeft nu de stempel "leuk mens" gekregen en daar laten we het maar bij!
Flappie (door Youp)
Het was kerstochtend 1961, ik weet het nog zo goed
Mijn konijnehok was leeg
En moeder zei dat ik niet in de schuur mocht komen
En als ik lief ging spelen
Dat ik dan wat lekkers kreeg
Zij wist ook niet waar Flappie uit kon hangen
Ze zou het papa vragen, maar omdat hij bezig was
In het fietsenschuurtje, moest ik maar een uurtje
Goed naar Flappie zoeken, hij liep vast wel ergens op het gras
Maar ik had het hok toch goed dichtgedaan
Zoals ik dat elke avond deed
Ik was de vorige avond zelfs nog teruggegaan
Ik weet ook niet waarom ik dat deed
Ik had heel lang voor het hok gestaan
Alsof ik wist wat ik nu weet
Het was eerste kerstdag 1961, wij naar Flappie zoeken
Vader, die zocht gewoon mee
Bij de bomen en het water, maar niet in dat fietsenschuurtje
Want daar kon 'ie toch niet zitten en ik schudde nee
We zochten samen, samen tot de koffie, de familie aan de koffie
Maar ik hoefde niet
Ik dacht aan Flappie en dat het 's nachts heel koud kon vriezen
Mijn hoofdje stil gebogen, dikke tranen van verdriet
Maar ik had het hok toch goed dichtgedaan
Zoals ik dat elke avond deed
Ik was de vorige avond zelfs nog teruggegaan
Ik weet ook niet waarom ik dat deed
Ik had heel lang voor het hok gestaan
Alsof ik wist wat ik nu weet
Het was eerste kerstdag 1961, er werd luidruchtig gegeten
Maar dat deed me niet zoveel
Ik dacht aan Flappie, mijn eigen kleine Flappie
Waar zou 'ie lopen, geen hap ging door mijn keel
Toen na de soep het hoofdgerecht zou komen
Sprak mij vader uiterst grappig: "kijk Youp daar is Flappie dan"
Ik zie de zilveren schaal nog en daar lag hij in drie stukken
Voor het eerst zag ik mijn vader als een vreselijke man
Ik ben gillend en stampend naar bed gegaan
Heb eerst een uur liggen huilen op de sprei
Nog een keer scheldend boven aan de trap gestaan
En geschreeuwd "Flappie was van mij"
Ik heb heel lang voor het raam gestaan
Maar het hok stond er maar verlaten bij
Het was tweede kerstdag 1961, moeder weet dat nog zo goed
Vaders bed was leeg
En ik zei dat zij niet in de schuur mocht komen
En als ze lief ging spelen
Dat ze dan wat lekkers kreeg
Oeps!
Alsof hij de reclamemoeder van Vicks was. Zorgzaam smeerde hij mijn borst in met het plakkerige mentholspul. Mijn neus ging er wel van open, maar omdat hij even later toch weer dicht zat, rook ik het niet meer en vergat ik het. Een kwartiertje later zag ik Tarzan lopen en kreeg zin om hem flink te knuffelen. Ik pakte hem op, hield hem tegen me aan en... bedacht me dat mijn nachtjaponnetje vast niet de hele Vickslaag bedekte... hoop dat Tarzan van een vacht met kauwgomsmaak houdt, als hij zich strakjes weer gaat wassen...
Zo ben ik al 817,476,420 seconden op aarde. Tijdens mijn leventje zijn er ongeveer 3.433 miljoen baby's geboren. Een stuk of 1.471 miljoen mensen gingen dood en dat betekent dat de wereldbevolking in die tijd gestegen is met een mens of 1.978 miljoen. Toch leuk om te weten...
13.12.03
Lachen is het beste medicijn
Jeroen is naar het verjaardagsfeestje van Ruud, ik zit alleen op de bank (want ziekjes). Om mezelf niet helemaal superzielig te voelen, heb ik het flink gezellig gemaakt met kaarsjes. In pyama kruip ik onder mijn dekbed, drie zachte kussens in mijn rug. De t.v. staat aan op RTL 4, de afstandsbediening ligt net buiten bereik. Ik kijk Idols, reclame en AVNU. Irene van der Laar is te gast, later schuift Gordon aan. Gordon heeft een nieuwe vriend en is gelukkig. Albert Verlinde is blij voor hem, want hij heeft tenslotte een naar jaar achter de rug. Gordon legt serieus uit hoe het zit. "Ik was zo ontzettend verliefd op Adriaan en *blablabla*..." Ik hoorde de rest van zijn zin niet meer, omdat ik dit zo maf vond klinken, dat ik in m'n eentje vreselijk de slappe lach kreeg. Terwijl ik wéét dat er tig mensen zijn die óók Adriaan heten...
Nou ja, ach... lachen is gezond (of: wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen!) ... dus ben ik vast gauw weer opgeknapt!
Do in Idols
"Ik vind het wel grappig om te zien dat ze mijn liedje kiezen."
Eh... zou ze dat van Brian Adams óók vinden of heeft ze wel door dat het eerder zíjn liedje was?
Kedeng, kedeng...
) Wat zónde van al die bonbonnetjes!
Weg * Terug * Weg * Terug
Mijn verkoudheid weet niet wat hij wil. Juichde ik gisteren nog stilletjes omdat hij leek te zijn verdwenen, nu treur ik zachtjes om de kriebel in mijn neus en pijn in mijn keel en hoofd die gewoon weer teruggekomen zijn... *snif*
Korte benen of lange broek?
Regelmatig sta ik in een pashokje terwijl mijn spiegelbeeld mij fronsend aankijkt. Leuke broek, zit lekker, staat op zich goed. Alleen tussen de onderkant van de broek en mijn voeten zit een veel te groot stuk onderbeen. Miss Etam heeft daar iets op gevonden. De "Long Wear-collectie". Perfect, zou je denken. Nou, niet dus! In plaats van dat de broeken uit die collectie voor mij precies goed vallen, hou ik een flinke lap stof over, waar mijn benen eindigen. Wat mij er overigens niet van weerhoudt de broek te kopen en aan te trekken... misschien is het gewoon wel mode (en anders schakel ik mijn handige schoonmams in...) ;-)
Volgend jaar...
... komt er op 6 december weer gewoon een boom in huize Van Oorschot. Gek genoeg lijkt het er dit weekend maar niet van te komen en naar ik voorspel op een doordeweekse avond binnenkort óók niet... en om nou volgend weekend voor een weekje een boom op te zetten...
Onze eerste kerst hier zonder boom... nou ja, gelukkig hebben we nog een kist met andere kerstprullen, die ga ik morgen hoe dan ook tevoorschijn halen!
(Het scheelt over een paar weekjes wel een hoop opruimwerk... dat dan weer wel...)
Gouden Loeki
Ik heb gestemd:
1 - nr 28, Centraal Beheer Achmea - Help!
2 - nr 25, Amstel Bier - Klussen
3 - nr 35, Achmea - Piet Römer
4 - nr 11, Heineken - Solozeiler
5 - nr 24, Dommelsch - Tatoeage
Een beetje Kerst
... op PieuwvogelWeb!
12.12.03
Vogel het uit
Misschien wel verre familie van de Pieuwvogel, deze zoekmachine uit België!
Mailing
De eerste 200 brieven gingen soepel door mijn handen. Blaadje grijpen, nog een blaadje grijpen, dubbelvouwen en in een envelopje stoppen. Ongeveer bij brief 201 ging het mis. Het papier sneed in mijn vinger. Gelukkig heb ik groene pleisters met blauwe olifantjes, die de pijn gauw verzachten. Alleen... het grijpt en vouwt zo lastig met zo'n pleister om je wijsvinger!
Slagroomlie
Nata blijkt slagroom te zijn in het Spaans. Nou vraag ik me af: als ik Truus had geheten, kwam ik dan niet aan van alleen maar de gedachte aan zoetigheden?
Dubbel zien
De meeste films die ik één keer heb gezien, hoef ik geen tweede keer te zien. Voor films met MMMel Gibson maak ik echter graag een uitzondering! Hij was weer leuk gisteravond!
11.12.03
Telefonische enquête van... Unicef!
"Ik heb hier staan dat u coördinator voorlichting bent, depothoudster, coördinator fondsenwerving, voorzitter, secretaris, penningmeester, bedrijfsbenaderaar en dat u kaarten en artikelen verkoopt aan huis, klopt dat?" Ik vond het even lastig om niet door de mand te vallen als betaalde kracht tussen de vrijwilligersgegevens... gelukkig kon ik naar waarheid antwoorden dat ik niet al die taken had, maar dat ik de functies wel achter mijn naam had staan om op de hoogte te blijven van de functiegerichte post die Unicef verstuurt... Het werd een prettig gesprek. En dat heb ik niet vaak, met telefonische enquêteurs... maar dit keer probeerde ook niemand me wat aan te smeren!
Warm gevoel
In gedachten en door de regen wandelde ik op mijn gemak naar de halte van tram 2. Bij het oversteken zag ik hem aankomen. 'Shit! De trám!' Twee stoplichten op groen: met een beetje schuin oversteken zou ik het moeten redden, schatte ik in. Ik zette het op een lopen. De tram stopte. Mijn laarzen gingen in sneltreinvaart over de stoep, de straat, de trambaan en de volgende stoep. Ergens in het midden stapten wat mensen in. Ik ging het halen, nog even en ik kon bij het knopje van de achterste deur...
Wat kun je op zo'n moment een warm gevoel krijgen van een jonge gozer achterin de tram, die opstaat en binnen op het knopje drukt. "Dankjewel!" riep ik hem hijgend toe terwijl ik de tram in sprong. "Alsjeblieft." Alsof vriendelijkheid anno 2003 iets vanzelfsprekends is...
Als ik cabaretier was...
... dan zou ik optreden om het optreden.
... dan zou ik blij zijn dat ik een zaal vol kreeg met mensen en die ook nog kon vermaken.
... dan zou het me niet uitmaken als er een groep mensen kwam, "gratis via de baas"
En wat betreft dat laatste: ik zou het waarschijnlijk als een uitdaging zien om die mensen zó'n leuke avond te bezorgen, dat ze de volgende keer zélf kaartjes zouden kopen.
Er zijn cabaretiers die publiek dat kaartjes gewonnen of gekregen heeft, weinig inspirerend vinden. Of cabaretier s? Ik ken er in elk geval één. En die maakt het anderen daarmee soms behoorlijk lastig. Hoe langer ik erover nadenk, hoe onkundiger ik het vind. Maar voor het eerst vind ik hem niet langer lastig of arrogant, maar meer een beetje zielig. Een oudere man, die het in deze tijd niet echt meer heeft. Over de top. Er is een publiek dat hem prachtig vindt, maar die wil hij vreemd genoeg niet op de eerste rijen. Omdat zij gratis kaarten krijgen. En mensen die gratis kaarten krijgen, waren anders misschien ook niet naar hem toegegaan. Ik niet, inderdaad. Ik ben wel in het theater te vinden tijdens zijn speciale optreden op 2 februari, ik heb daar tenslotte een taak, maar als het aan mij ligt ga ik niet naar binnen. Uit respect voor hem (hij wíl geen mensen in zijn zaal, die anders niet gekomen waren), maar meer nog uit zelfrespect (zijn voorstelling is te oubollig!)...
Nemo - ze hebben hem gevonden...
Sommigen kennen hem al van één van mijn mailtjes... maar ik geef hem hier toch ook nog even een plekje!
Oh oh...
 Nederland gebukt onder normale wintergriep
Bijna iedereen heeft er in deze tijd van het jaar mee te maken: griep… De griep die op dit moment steeds meer mensen velt, wijkt in omvang niet af van een normale wintergriep. Risicovol is wel het soort virus: het gaat om de fujian-stam. Die wijkt af van de stam in het jaarlijks griepvaccin zodat bepaalde groepen toch ziek kunnen worden. Dat heeft viroloog A. Osterhaus van het Nationaal Influenza Centrum in Rotterdam woensdag gezegd. Op dit moment hebben vijf tot zes van de 10.000 mensen in Nederland griep. Dat zijn volgens Osterhaus “geen grote getallen”. Medici spreken van een epidemie bij vijftien patiënten per 10.000 inwoners.
“Dit wijkt niet af van een normale wintergriep,” zegt Osterhaus. “Verder is het moeilijk te voorspellen hoe het zich ontwikkelt.” De viroloog benadrukt echter het risico voor kwetsbare groepen door het afwijkende virus. “Maar er zijn tegenwoordig andere antivirale middelen om daar iets aan te doen”, zegt Osterhaus. Artsen in vooral verpleeg- en bejaardenhuizen moeten daar gebruik van maken, meent hij. (Wanadoo.nl)
Uche*uche*hoest*proest
Ik ging slapen met keelpijn en vanmorgen was het nog niet over. Hoop dat daar dit keer geen stevige verkoudheid uit komt! Een ritje in tram 2 maakte het er allemaal niet beter op. Het was superdruk (waarschijnlijk was er een tram uitgevallen, want overal stonden twee keer zoveel mensen dan gebruikelijk bij de haltes) en terwijl ik mijn best deed uitwijkende ellebogen, hoofden en knieën te ontwijken, hoorde ik om mij heen veel gekuch en geproest. Kennelijk ben ik niet de enige die een beetje verkouden is...
UPDATE: *klop klop* Ik moet zeggen dat het aardig goed blijft gaan... ik ben zwaar aan de pillen (nou ja... het zijn maar onschuldige aleve-jes en trachitolletjes) en drink héél veel water... hopelijk zwemmen alle griepdingetjes dan gauw mijn lichaam uit!
10.12.03
Oh ja... de kerstkaarten
Ik ben even aan het schrijven!
*klik*
Sportief
Oh wat had mijn grote teen het koud vanmorgen, toen hij per ongeluk buiten het dekbed belandde. Vlug zocht hij weer een warm plekje. Mijn grote teen ik ik lagen prima. Lekker warm, lekker zacht en dan ook nog op mijn vrije dag. Wat wilde ik nog meer? Ik had heerlijk kunnen blijven liggen, ware het niet, dat ik met mijzelf had afgesproken dat ik om 9.00 uur bij het huppelklasje van de sportschool zou zijn. Van 9.00 uur tot 9.30 uur aerobics en daarna in groepsverband fitness.
Oh wat was ik trots, toen ik om 9.00 uur springend in de sportschool stond. En nu nóg vind ik mijzelf erg dapper, dat ik uit mijn warme nestje de kou in ben gegaan om te sporten! Wie had dat ooit kunnen denken van dit onsportieve meisje...
UPDATE: Au. Spierpijn is niet leuk.
9.12.03
Haagse beelden
Ik heb een nieuw boekje. En met dit boekje heb ik een nieuwe hobby! Ik had bedacht dat het wel leuk zou zijn om al die 445 beelden zelf óók eens te fotograferen... dan heb ik ze in elk geval allemaal gezien! En nu maar afwachten of het daar ook echt van komt...
Catharina-Amalia Beatrix Carmen Victoria
Vijf namen... nu begrijp ik dat Willem en Maxima aan negen maanden niet genoeg hadden om het eens te worden over de namen en de volgorde ervan...!
Moedeloos
Stapels antwoordstrookjes stromen onze afdeling binnen. Talloze vrijwilligers zouden graag bij de extra voorstelling van Paul van Vliet zijn op 2 februari. Honderden aanmeldingen dus, maar slechts een paar honderd plaatsen. Waar ik dan met mijn pet niet bij kan, is dat Paul van Vliet en zijn manager de balkonplaatsen in het theater willen bekijken om te zien of die wel uitgegeven mogen worden, omdat bij hun de twijfel bestaat of men vanaf daar het podium wel goed kan zien. Mij lijkt dat de architect daar toch wel rekening mee heeft gehouden... Het zou gaan om 250 extra vrijwilligers die geen plaats zouden hebben als Paul van Vliet het balkon dicht wil laten... dat zou hij toch niet in z'n hoofd halen?
UPDATE: Gelukkig... het balkon mag open!
8.12.03
En nú wil ik het weten!
"Houdt afstand! Liftdeur opent automatisch." Sinds een kleine week siert deze tekst de binnen- en buitenkant van onze liftdeur. Da's fout, dacht ik. Het moet zijn "Houd afstand!" dacht ik, terwijl ik ondertussen de lesstof van meneer Mattens terug probeerde te halen. Gebiedende wijs. Aan gebiedende wijs enkel- of meervoud zouden we niet meer doen, zo meen ik me te herinneren. "Houdt" is ouderwets en "houd" is zoals we het anno 2003 opschrijven. "Loop naar de deur!" Daar staat ook geen 't' achter. En toch twijfel ik... wat is het nou?
UPDATE: *fijn om gelijk te hebben* En ook fijn om Onze Taal herontdekt te hebben dankzij Ron. Ik heb me nu zelfs aangemeld voor hun nieuwsbrief!
Oeroud
Stomtoevallig stuit ik op oeroude logjes van mij... (voor zover je een jaar oud oeroud kan vinden natuurlijk). Leuk om terug te lezen. En gek om te merken dat ik sommige dingen nu anders of zelfs niet zou loggen...!
Bronovo
Het is Brónovo, niet Bronóvo, flutjournalisten! Precies wat ik dacht, toen ik tijdens het typen ergens vaag op de achtergrond de naam van (ook!) mijn geboorteziekenhuis op de radio hoorde...
Hoera! Hoera! Hoera!
Catharina Amalia?
)
UPDATE: Naam prinsesje lijkt uitgelekt via site koninklijk huis (NU.nl)
Storing
Je zult maar heel graag willen vertellen dat je een heel gezellige avond hebt gehad in Scheveningen. Dat je om 18.00 uur met familie naar het (kort maar krachtige) vuurwerk hebt gekeken en daarna met een groepje bent gaan eten bij de Pasta Company. Dat je hebt gesmuld van Kranenborg’s favourite
(Salade met mozzarella, tomaat en aceto-balsamico dressing), No meat, so eat! (Gnocchi met bospaddestoelen, prei en spinazie uit de oven) en (heel slecht, maar oh zo lekker) Death by Chocolate (Alleen voor chocoholics). Op zulke momenten zul je altijd zien dat Blogger een storing heeft. Nou ja, dan vertel ik het nu maar! Ik heb een heel gezellige a... (eh... zie hierboven dus!)
UPDATE: Nou, vooruit... op verzoek van Ron de foto van mij met walgelijk chocoladetoetje...
6.12.03
Lui
Ik heb erg veel zin om op de bank te liggen. Onder mijn dekbed en met een paar zachte kussens in mijn rug. Ik doe het niet. Want ik weet zeker dat ik dan binnen vijf minuutjes in Dromenland ben en ik wil wél kijken, naar Kopspijkers en Idols...
Eenmaal uit het Paleis
Het was me het culturele middagje wel. Roos en ik hebben ons urenlang vermaakt in Het Paleis met de linoleum- en houtsnedes, litho's en tekeningen van Maurits Escher (1898-1972). Op de bovenste verdieping van Het Paleis kwam zijn werk tot leven. Zo kregen wij een videohelm op ons hoofd en maakten een reis door een 3D-wereld en werden wij zelf onderdeel van één van "zijn" werken (zie foto!). Dat laatste had nog heel wat voeten in de aarde. De oude tang die de fotohoek beheerde, zag liever geen eigen initiatief van de bezoekers. Ik moest twee stappen naar achteren, wat ik braaf deed... die mevrouw zou tenslotte wel weten hoe het groot-klein verschil het beste uit zou komen op de foto. Toen ze echter ook wilde bepalen hoe onze houding moest worden, begon mijn linkerwenkbrauw zich in zijn arrogantste houding te wurmen. Roos ging nog een stapje verder. Terwijl haar armen gewillig het plafond aanraakten op commando van de vrouw, deden haar blik en houding meer dan sterk vermoeden dat zij het met dit alles niet eens was. Roos had namelijk heel creatief bedacht dat we met onze hand boven onze ogen naar elkaar zouden turen... zodat Roos eindelijk eens op míj neer kon kijken.* Maar nee, mevrouw vond dat 'suf'. Pas nadat Roos wanhopig "We mogen toch zeker zelf wel bepalen hoe we op de foto staan!" had geroepen gaf de mevrouw haar choreografische tips op. Uiteindelijk vond ze het nog een leuke foto geworden ook. En wij ook wel, eigenlijk!
* De foto is genomen in een hoek met een schuine vloer. Door de foto met twee soorten camera's te nemen, lijkt het alsof de vloer recht is en degene links op de foto groter is... in werkelijkheid ben ik dat dus met mijn één-meter-negenenzeventig-en-een-half!
Straks naar het Paleis...
Pakjesavond
Het was meer dan geslaagd. En nou ben ik moe. Welterusten!
UPDATE: Om 2.46 uur kon ik er moeilijk meer uitkrijgen dan dat. Pas net, onder de douche, kwam alles weer een beetje terug. Er waren prachtige surprises (iedereen had er weer erg zijn best op gedaan), originele gedichten en fijne cadeautjes. (... waar vast nog wel foto's van volgen hier op PieuwvogelWeb... er waren tenslotte vijf camera's voortdurend aan het flitsen!) Bovenal was het gewoon als van ouds weer heel erg gezellig. Daarom langs deze weg nog een extra bedankje aan de familie (inclusief Bram, ons geadopteerde nichtje...): BEDANKT!
5.12.03
Deetman ontmoet Sinterklaas
Had ik jullie wel eens verteld dat Jeroen best aardig kan tekenen? Oh ja... misschien al te laat, maar: het onderstaande plaatje is niet echt geschikt voor jonge loglezers... (aan de andere kant... dat was die foto van Deetman & zijn grote Ado-vriend ook niet...)
Lootje en cadeautje
-------------------------------------------------------
naam: Frank
mailadres: ***
achtergrondinfo: Aangezien ik ook geen vrienden en vriendinnen heb meld
ik mij deze aan :) Bij deze op verzoek van Matijn nog wat persoonlijke
info. Ik ben 25 jaar, hou van alles wat met muziek te maken heeft,
betrek volgend jaar een eigen appartement, en ben nog vrijgezellig.
-------------------------------------------------------
Eigenlijk kan ik geen genoeg krijgen van lootjes trekken. Een extra
lootje van Matijn was dan ook meer dan
welkom. Ik ging enthousiast aan de slag en vandaag... mag mijn mail dan eindelijk richting Frank!
*snik* pakjesavond is al zo'n vierentwintig uur voorbij... en mijn mailbox bleef leeg...
Tram 2
Een hand voor een mond.
Een nies.
Een blik naar de hand.
Een veeg over een mouw.
Bah.
Vuurwerk
Leuk, zondag in Scheveningen!
4.12.03
ADO-fanclub boos op Deetman
DEN HAAG - De fanclub van ADO Den Haag is boos op burgemeester Deetman. Hij wil niet meer met de fanclub praten, omdat er een foto is opgedoken waarop hij wordt omarmd door een ADO-supporter met ontbloot geslachtsdee. De fanclub wil geen verontschuldigingen aanbieden. De ADO-fanclub vindt de reactie van de burgemeester onbegrijpelijk en onprofessioneel, omdat de betreffende supporter geen lid is van de club. Deetman heeft aangifte gedaan tegen de fan, die zich inmiddels heeft gemeld bij de politie. Hem hangt een maximumstraf van 6 maanden cel of een boete van 5000 euro boven het hoofd.
Wat een flauwe vent, die Deetman. Een paar dagen geleden zag ik de foto als bijlage in een mailtje. Ik rolde niet meteen over de grond rolde van het lachen, maar er ontsnapte wel een klein giecheltje uit mijn mond. Vervolgens dacht ik er niet meer aan. Deetman dus wel. Goed, als je daar zelf staat naast die open gulp dan piep je misschien ook wel anders. Misschien inderdaad wel helemaal als je ook nog eens burgemeester bent... Maar aangifte doen? Da's flauw. Ik kan er niks anders van zeggen!
UPDATE: Kijk, dít is dan wél weer leuk!
Sint populairder dan ooit?
Da's goed nieuws! Nog bet |
@ 
