|
31.8.03
Sirenes 
Het is al een hele tijd geleden dat ik de sirenes heb gehoord. Ik heb het hier niet over maanden, maar meer over jaren. Whioeoeoeoeoeoeoeoe-oeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoei klonk het dan over de stad. Nu hoor je al een tijd niets meer. Zelfs niet toen wij in de De Gheijnstraat woonden en er één boven op ons dak hadden staan. In Rotterdam schijn je ze af en toe wel te horen. Maar dan is er ook echt iets aan de hand. Het signaal betekent zoiets als "ga naar -of blijf- binnen, sluit ramen en deuren en zet je radio aan". In Rotterdam wisten ze dat niet. Mensen in winkels werden de straat op gestuurd en de winkelier deed daarna gauw de deur op slot. Andere mensen waren nieuwsgierig - "Er zal wel wat aan de hand zijn... even kijken!" Ook had je mensen die vlug in de auto stapten om op hun gemak hun kind van de creche te gaan halen. Terwijl dit alles dus niet de bedoeling is! Rotterdam denkt de oplossing te hebben: met een SMS-bericht worden de mensen tegenwoordig gewaarschuwd. Eerst nog als test, maar als het werkt definitief. Als het werkt. Ik help het ze hopen. Volgens mij kun je de meest inventieve dingen bedenken, maar als de mensen zélf er zo dom op blijven reageren heb je daar niets aan...
UPDATE op 1 september: zachter dan vroeger... máár: ik heb ze hier in Voorburg gehoord om 12.00 uur!
Uit de oude doos
Mama en ik
Had ik jullie al eens verteld wat een ongelofelijk lief kind ik vroeger was? Kijk maar! 
30.8.03
Uit de oude doos
Jong geleerd...
Heel het secretaressegebeuren zat er al vroeg in bij mij, zoals je ziet. Toch heb ik na die tijd "later" heel wat willen worden. Elk van die beroepen kreeg op den duur grotere nadelen dan voordelen. Zo wilde ik jarenlang advocaat worden. Tot ik besefte dat je dan ook de grootste criminelen moest verdedigen en dat leek me dus echt niks. Ook de mogelijkheid dierenarts, actrice, zangeres of detective te worden kwam voorbij. Na de HAVO moest ik dan echt kiezen: wat ging ik doen? Eigenlijk wist ik het helemaal nog niet zeker. Je vier jaar aan een opleiding binden is best pittig, als je iets nog niet zeker weet. Ik koos daarom voor Schoevers, dat duurde maar een jaar en daarna kon ik altijd nog verder zien. Overigens koos ik wel voor de PR-assistent-variant, want op geen enkele wijze wilde ik geassocieerd worden met de tiepmiepen die directiesecretaresse wilden worden. Over typen gesproken: dat kon ik niet. En het lukte me maar niet het minimum aantal aanslagen per minuut te halen. Met moeite kreeg ik het in de laatste proefwerktest voor elkaar. Gelukkig maar, want zonder typen geen diploma. Nu haal ik met gemak (volgens een laatste test van het uitzendbureau) meer dan 200 aanslagen per minuut. En da's hartstikke handig. Zeker als je ook nog een weblog hebt!
Let trouwens op de foto vooral even op het behang en de kleur van de telefoon!
Red het kuiken! 
Het zou niet moeten uitmaken als een radiozender een nieuw logo wil hebben. Het gaat immers om de muziek. Maar als zo'n radiozender eerst een lief maar tegelijkertijd ontzettend stoer kuikentje als logo had, dan vraagt het grootste deel van loggend Nederland zich af wat er dan met het kuikentje moet gebeuren. En al die loggers - inclusief mijn persoontje - willen het allerliefste nog dat kuikentje terug!
29.8.03
Pata Pata! 
Helemaal vrolijk werd ik van het liedje dat ik eind vorig jaar bij Holiday on Ice hoorde. Het zat de rest van de avond in mijn hoofd. Ik had het maar wat graag nog eens willen horen, maar waar moet je beginnen met zoeken als je niet weet hoe het heet, wie het zingt en dan ook nog eens met een tekst zit die onverstaanbaar was. Maanden daarna snuffelde ik in de kledingrekken bij Didi in Naaldwijk. Ik hoorde het nummer op de radio! Nog later staarde ik thuis op de bank naar het reclameblok tussen twee programma's in. Een reclame voor boter kwam voorbij. Met MIJN LIEDJE als achtergronddeuntje! Jeroen werd erbij gehaald - dit bedoelde ik!! Wist hij nou niet welke dat was? Niet dus. Vandaag plaatste ik een berichtje op het Flairforum. Met alle informatie die ik had. Een vrolijk liedje, eerst bij Holiday on Ice, later bij de boterreclame. Eén van de andere forummers wist precies wat ik bedoelde! Het ging om Pata Pata van Miriam Makeba!
Blij als een kind ben nu dus ik met dit liedje, vers van Kazaa!
Ik heb een stokje!
Aan Pinksoup heb ik een stokje gevraagd. Een erg geinig stokje, als je het mij vraagt...
De spelregels:
1. Plaats een reactie in de commentaarbox waarin je aangeeft ook graag ondervraagd zou willen worden.
2. Ik stel (de eerste vijf mensen) vijf vragen die beantwoord moeten worden.
3. Als jij bij die vijf mensen hoort, plaats je mijn vijf vragen en jouw antwoorden op je eigen weblog.
4. Je zet deze spelregels erbij.
5. Als anderen bij jou laten weten dat ze ondervraagd willen worden, stel je hen vijf vragen.
Ik vind het een geinig stokje, zoals ik al zei. Vond ik, moet ik zeggen! Tot het moment namelijk waarop ik de vragen kreeg en er een antwoord op moest verzinnen... Ik heb er toch mijn best op gedaan en dit is het geworden:
1. Zijn dromen bedrog?
Niet als je realistische dromen hebt! Ik geloof daarnaast heilig in "waar een wil is, is een weg!" dus ik ben niet gauw geneigd om te zeggen dat dromen bedrog zijn. Dromen die ik 's nachts heb zijn trouwens meestal wel erg onwerkelijk, maar da's een ander verhaal...
2. Wat vind je het mooiste dat mensen over jou kunnen zeggen?
(ojee... gezien mijn eerdere logs hier besef ik dat het een gevoelig onderwerp is...) Fijner dan mijn goede eigenschappen opsommen, vind ik het als mensen van mij houden. Om wie en zoals ik ben. Want dat doen ze dan niet voor niets en zo'n compliment is niet in woorden uit te drukken!
3. Wat is je favoriete pretpark en waarom?
De Efteling! Ik ben gek op karretjes die over rails razen, of schepen die heen en weer schommelen, dus ik kan mijn hart ophalen aan Python, Vogel Rok of Schommelschip. Maar daar houdt de pret in een park niet op wat mij betreft. Klein zijn in een sprookjesbos of je laten betoveren door zoiets als Droomvlucht hoort er ook bij. Vandaar!
4. Welk muziekinstrument zou je graag kunnen bespelen?
Ach, ik zou al zo blij zijn als ik triangel speelde! Het liefste zou ik saxofoon spelen, dat vind ik een waanzinnig mooi instrument. Vlak daarna komt de gitaar, want dat is dan weer een gezelliger instrument om te bespelen. Kampvuur erbij, liedjes zingen (wat dan weer moeilijk gaat in combinatie met die sax!)...
5. Als je een jaar lang alle tijd en geld van de wereld had, hoe zou je dat jaar dan besteden?
De eerste dag van dat jaar zou ik bij Vervat de mooiste camper die ze hebben uitzoeken... Vervolgens zou ik Jeroen achter het stuur zetten. Het begin van een megareis over de wereld!
Ik heb een stokje... wie neemt hem over?
Speurneus 
Soms vallen er mails in onze digitale brievenbus waar ik razend nieuwsgierig van word...
Beste Jeroen van Oorschot,
Je hebt een geheime aanbidder uit het verleden! Maar wie?
Misschien een oudklasgenoot, misschien iemand anders...
Jouw aanbidder is een lid van SchoolBANK, dat staat vast. Blijkbaar durven ze (nog) niet direct contact met jou op te nemen.
Wil je weten wie het kan zijn, kijk dan snel op SchoolBANK.nl
of je ook jouw oude vlammen ziet. Als je denkt dat je weet wie het is, klik op het hartje bij haar of zijn gegevens en ... zoef!
Als je goed raadt wie het is, ontvangen jullie allebei 'The Email Of Love' van SchoolBANK met onze beste wensen!
SchoolBANK.nl
Jeroen heeft geen flauw idee... we gaan vanavond maar eens aan een grondig onderzoek beginnen!
Stem 
Sommige mannen hebben een stem om bij wég te dromen... ik had dan ook de grootste moeite om me te concentreren op het telefoongesprek...
Goede Cabaretvoornemens 
Net via internet kaartjes gereserveerd. Het begin van een theaterseizoen waarin ik mij middenin ga begeven! Dus Klaas, Najib en Lenette ga ik ook zeker bekijk- en luisteren. Misschien Kasper en Hans ook nog wel. Ja, dat wordt nog wel wat met mij en mijn voornemens: dat het er beter mee mag gaan dan in 2003... (dezelfde voornemens, alleen... precies: het kwam er steeds maar niet van... gewoon data prikken en vastleggen blijkt een goed hulpmiddel te zijn trouwens!)
Minivakantie
Dat Jeroen en ik af en toe niet helemaal sporen is geen geheim. Zo ook weer dit weekend: wij gaan een weekendje weg in eigen huis. De weersvoorspellingen zijn uitermate slecht en dus zoeken wij de warmte op van onze huiskamer. Vanavond slepen wij de matras van ons slaaphok naar de woonkamer en noemen dat een eiland. We huren een filmpje, halen wat tijdschriften in huis en maken er een compleet relaxt weekendje van. Gelukkig bevindt zich in diezelfde woonkamer de computer... zodat ik af en toe toch nog contact met de buitenwereld kan hebben!
Taal = leuk
Ik vond het vroeger op de basisschool al, maar nu ik deze site heb gevonden vind ik het op deze gewone vrijdagochtend ook weer even!
28.8.03
Dagdroom
Vijf voor vijf. Nog even en de werkdag zit erop. Weer kan ik terugkijken op een dag zonder snoep. Ik moet immers nog even volhouden, in het gunstigste geval ga ik het redden er nog tien kilo af te krijgen. Maar dan moet ik dus inderdaad niet snoepen! En dan gebeurt het: mijn blik valt op de droppot, ondanks het feit dat deze hoog op een kastje achter een fotolijstje verstopt staat. Ik zie een pepermuntje wat Engelse drop opzij duwen. "Hee, jij daar achter je bureau! Ik smaak hartstikke fris en lekker! Zou je me niet eens bevrijden uit deze benauwde pot?" Ik knipper even met mijn ogen. Als ik weer naar het plekje achter het lijstje kijk zie ik hoe het pepermuntje naar beneden geduwd is door Manneke Pis. Een Dropkop lijkt zijn hoofd te schudden, alsof hij denkt "vechten jullie het maar uit, ze vindt mij toch wel het lekkerst..." Gelukkig zie ik op de klok dat het vijf uur is geworden. Voor vandaag de hoogste tijd om naar huis te gaan, ik heb nog een drukke avond voor de boeg. Ik zet mijn computer uit, trek mijn jas aan en pak mijn fietssleutel. Gauw hol ik voorbij de droppot... gelukt! Ik kan nu echt weer terugkijken op een snoeploze dag!
Foutje...
Als iemand naar je toe komt hollen met een folder over Unicef-geboortekaartjes en je zegt dat je liever een folder hebt over liposuctie dan heb je een flinke dosis humor!
Terug
Gelukkig maar. Nu maar hopen dat ze geen vreselijke dingen heeft meegemaakt.
27.8.03
Daar ga ik... 
... ik hou jullie op de hoogte! ( 't Is nu immers woensdag)
UPDATE
Het verliep rommelig, ons gesprekje. De ouders van Brigit waren min of meer vergeten dat de afspraak met Linda en mij vanavond was. Moeder was boodschappen gaan doen en vader wist niet waar ze uithing. Gelukkig was het gezin na een half uurtje toch compleet en konden we het over de wens gaan hebben. Brigit heeft geweldige ouders, twee leuke zusjes en een stoere broer. Het is moeilijk om met haar zelf contact te maken, zo niet onmogelijk. Ze kan zich opperbest vermaken in haar rolstoel met een groot houten bord met een schildering van Diddl erop en allemaal belletjes eraan vast. Als het maar geluid maakt, dan dringt het tot haar door. Haar ouders weten zeker dat ze erg zou genieten van een prachtige kamer in hun nieuwe huis eind dit jaar - dat is dan ook de liefste wens. Eerder al waren zij in Villa Pardoes en vond zij de fel roze kleuren in de Barbiekamer schitterend. Zoiets zou ze nu ook mooi vinden, zo'n soort kamer waar ze dan elke dag van zou kunnen genieten. Op haar manier. En iets met muziek. Want vorige maand met haar verjaardag, speelde een vriend liedjes voor haar op zijn gitaar. En daarmee kreeg hij iets voor elkaar wat zelfs niet eens voor haar eigen ouders vanzelfsprekend is: hij had contact met Brigit... Ik ben benieuwd hoe de wensvervulling uiteindelijk vorm gaat krijgen!
Een surftip!
Een geweldige site van een fantastische meid!
Foute grijns
Gisteren kwam ik de hoek om fietsen, ons straatje in. Halverwege remde ik wat af. Langs de kant van de weg stond een auto met één portier open. Een dikke kont stak de straat op. Toch had ik daar gemakkelijk omheen gekund. Het was het peutertje dat wiebelig in het midden van de weg stond, waar ik voor remde. Moeders had het druk met de spullen in de auto - hij stond er alleen voor. Net toen ik heel voorzichtig langs hem wilde rijden draaide de kont zich om en keek een grijnzend gezicht mij verontschuldigend aan. "Ja, lach er maar om..." Het was eruit voor ik er erg in had.
Boos 
Gisteren had ik een vergadering van Doe Een Wens. Onze regiocoördinator Ron vertelde tijdens ons ritje naar Alphen aan den Rijn (daar was het tenslotte) hoe zijn presentatie de avond ervoor was verlopen in de Grote Kerk. Een groep van 500 lallende en ongeïnteresseerde studenten moest hij iets vertellen over Doe Een Wens. De Gebroeders de Gier waren er ook. Zij kondigden Ron op een gegeven moment aan en vertelden alvast dat hij van de Doe Een Wens Stichting was, die de LAATSTE wens vervult van kindjes die doodgaan. Hoe walgelijk. Ik heb nog nooit eerder binnen twee seconden een hekel aan mensen gekregen. Hoe lomp en hoe bot kan iemand zijn? Was het voor die twee hagenezen dan zo'n grote moeite om zich van tevoren éven in de DEWS te verdiepen? Om even te bedenken wat ze zouden zeggen? Het ís niet de laatste wens die de stichting vervult. Het is de LIEFSTE wens van het kind. Van een kind met een levensbedreigende ziekte, maar dat wil heus niet meteen per definitie zeggen dat het kind ook echt dood gaat! Hier dus even een goede aankondiging... zoals het gisteravond had gemoeten daar in de Grote Kerk: "Dan stellen wij jullie nu voor aan Ron Snellen van de Doe Een Wens Stichting, een stichting die de liefste wens vervult van kinderen met een levensbedreigende ziekte!" *applaus*
UPDATE
N.a.v. een berichtje in hun gastenboek kreeg ik van Karel de Gier het volgende mailtje:
Beste Nathalie,
Als wij ons zo onhandig uitgedrukt hebben, onze excuses daarvoor.
Uiteraard is de formulering "De liefste wens van kinderen met een levensbedreigende ziekte"veel beter.
Waarschijnlijk door de in allerhaast vlak voor de aankondiging verstrekte informatie zijn we niet nauwgezet met de juiste term omgegaan.
Een volgende keer zullen we het zeker goed doen.
Dankjewel voor je snelle en eerlijke reactie.
Karel de Gier
Nou, dat vind ik dat toch wel weer erg netjes & lief... de hekel is weg!
Tatatatatatadaaaaaa!
*schrapen van mijn keel* Dames en heren. Het is mij een genoegen u mede te delen dat hedenochtend het moment is aangebroken waarop ik officieel 20 kilo kwijt ben! *vreugdedansje*
26.8.03
Walgelijk
Wat een walgelijke tekenfilm is dit...
Wéér twee
Begrijp me niet verkeerd. Complimentjes krijgen is hartstikke leuk. Maar mensen gaan ze ook herhalen. En het dank-je-wel zeggen heb je op een gegeven moment zo vaak gedaan dat het kunstmatig klinkt. Te geroutineerd... Ook kreeg ik vandaag weer twee nieuwe (één uit de categorie 'wat ben je slank geworden' en één uit 'wat zit je haar leuk'). Toen bedacht ik me: als mensen nu ineens zo benadrukken dat je er goed uit ziet, vonden ze dan eerst soms dat je er niet uit zag?
Helderziend
Zouden mensen die helderziend zijn en andere speciale gaven hebben ook automatisch alles raden wat je denkt? Ik hoop van niet...
Het einde
* Niet meer e-mailen.
* Niet meer gemakkelijk zoeken naar tips of andere nuttige dingen.
* Geen weblogs meer lezen.
* Toch maar een abonnement nemen op de eerste de beste krant die een callcentermedewerker op me afstuurt...
Ik zou een hoop tijd overhouden om aan andere dingen te besteden...
Het eind van het internet...
Kidnap
Meisjes van elf die instappen bij een onbekende? Anno 2003? "Mensen raken het vertrouwen kwijt. Zoiets verwacht je in de grote stad, maar niet in een dorpje als Oldeberkoop." Wat een dooddoener. Inmiddels mag bekend zijn dat óók in kleine dorpen de meest verschrikkelijke dingen gebeuren. Juist de meest verschrikkelijke dingen. In afgelegen gebieden, in rustige laantjes. Het verbaast me dat een meisje van elf vrijwillig bij een wildvreemde instapt. Je zou bijna denken dat de meneer in kwestie voor haar helemaal niet zo onbekend was. Want ik kan me niet voorstellen dat ouders in dorpjes als Oldeberkoop hun kinderen nooit waarschuwen voor vreemde mannen met wie je nooit mee moet gaan...
Mea Culpa
Een mailtje dat ik vanmorgen kreeg bracht mij jaren terug in de tijd. Het deed me denken aan wat mijn Opa mij vroeger heeft geleerd: "Mea Culpa, Mea Culpa, Mea Maxima Culpa." Waanzinnig interessant vond ik het. Ik koos dus onmiddellijk voor Latijnse les op het St. Jan zodra ik de kans kreeg. Meneer van de Coeveringh (als ik het goed onthouden heb) gaf waanzinnig enthousiast les. Over "Marcus et Cornelia", die "in hortum ambulant" en dat "Cornelia" toen een "serpens videt". Naast het Mea Culpa-verhaal is dat het enige Latijn dat mij is bijgebleven. Ik verloor na een half jaar mijn interesse en na nog een half jaar kreeg ik de kans het te laten vallen. Dat bracht mij van het gymnasium naar het vwo (om een paar jaar later nog een treetje lager naar de havo te stappen). Gelukkig blijk ik mijn Latijnse kennis ook niet vaak nodig te hebben... Veel erger vind ik het om te merken dat mijn Frans en Duits achteruit gaan. En dat ik 99 Luftballons niet meer uit mijn hoofd ken...
Zzzzziiiiiiizzzz
"Zzzzziiiiiiizzzz..." Vlak bij mijn oor! EEN MUG! Ik ben meteen klaarwakker. 't Is lang geleden dat ik gewekt ben door een mug. Wat stond mij ook alweer te doen met een mug zo dicht bij mijn oor? Ach, natuurlijk: onder de dekens met mijn hoofd... met álles! Jeroen stoort zich aan de zenuwenlijdster naast zich en vraagt wat er is. EEN MUHUG! Ik blijk me aan te stellen. Volgens hem dan. Maar als ik mijn gevoel voorrang geef stel ik me absoluut niet aan. Het resultaat van een nachtje slapen met een mug in de buurt is namelijk vijf-en-halve muggenbult. En daar is niks aanstellerigs aan!
25.8.03
Uitkomst
Lipfinity. Een uitkomst voor mensen zoals ik, die geneigd zijn hun lippenstift op te eten...
Marieke
Er zijn van die momenten waarop je je stierlijk kunt vervelen. Maar dan ook écht stierlijk. Zoals wanneer je nog net vijf minuutjes moet wachten voor manlief de pastaschotel klaar heeft... op zulk soort momenten (maar ik waarschuw je: het moet echt de stierlijke vorm van verveling zijn!) kun je even met Marieke chatten... zoals ik deed...
Oma weet raad!
Het is zo'n handige website, dit! Dankzij deze tip kan ik mijn zilveren slavenarmband, die ik lang geleden van mijn moeder heb gekregen, weer om: Bruine aanslag op zilver of verzilverd bestek is als volgt te verwijderen:
Leg op de bodem van een plastic afwasteil een vel aluminiumfolie.
Voeg een flinke schep keukenzout toe.
Leg hierop de zilveren of verzilverde voorwerpen en giet er zoveel heet water op dat alles onder staat.
Let op: de schoon te maken voorwepen moeten in aanraking komen met het aluminiumfolie.
Na enkele ogenblikken is de aanslag verdwenen.
Afwassen in een sopje en naspoelen met schoon water.
Zorgvuldig afdrogen en eventueel opwrijven met een zachte doek.
Traag
Op mijn shirt zit een schildpadje. Een zilveren pinnetje met allemaal glimmende steentjes. Gewoon, omdat ik hem mooi vind. Een collega kwam vandaag met een heel nieuwe betekenis: zij dacht dat ik hem had opgespeld om iedereen te laten zien dat ik vandaag rustig aan doe... En da's niet eens zo'n gek idee!
Woensdag
Nog maar twee dagen.
Woensdag ga ik met Linda naar het meisje met een meervoudige handicap. Zij krijgt haar liefste wens in vervulling.
Nog maar twee dagen.
Om erover na te denken hoe je contact moet maken met een meisje dat zelf eigenlijk niets kan vertellen. Hoe we zeker weten dat het háár liefste wens is, als we niet anders kunnen dan van de ouders horen wat zij het liefste wil.
Nog maar twee dagen.
Om me erop voor te bereiden en om dan over te kunnen komen als een supersterke vrouw die dat allemaal wel even aankan.
Nog maar twee dagen en nog wat... en dan mag ik er wel weer even verdrietig om zijn.
Wijntje?
Dit is een goed bericht! Als het goed is heb ik gisteren mijn leven weer met een paar dagen verlengd dan!
24.8.03
Gisteren
Onze familie heeft er weer een hoop herinneringen bij... de mannen hebben bij ons thuis een bourgondische avond gehouden en dat maakte dat wij dames onszelf moesten zien te vermaken. Dat had nog heel wat voeten in de aarde, want er zijn een hoop leuke dingen te doen om uit te kiezen! Uiteindelijk kozen we voor een etentje bij Sam Sam en een bezoekje aan Pirates of the Caribean. En dat bleek een heel goede keus! Eerst dus lekker gegeten en vanuit onze ooghoeken bewonderend naar de ober gekeken. We besloten niet de deur uit te gaan zonder een foto van onze restaurantheld en ik bedacht dat ik dan graag een foto van de andere dames voor de bar wilde hebben. Stomtoevallig (?!) stond hij daarachter. Hij zag mijn camera en bood spontaan weer aan om de foto te maken, zodat ik er ook op kon. "Néé!" gilden wij iets te enthousiast in koor. "Uhm, nee, hoeft niet. Weet je wat? Ga er zelf ook maar bij op joh, da's leuk!" Waarschijnlijk verbaasde zoveel vrouwelijk geweld hem een beetje, want echt vrolijk staat hij niet op de foto. Lachend is hij leuker... Na het eten hadden we nog anderhalf uur om ons op de boulevard te vermaken, dus we zijn nog even wat gaan drinken. Tot slot vermaakten wij ons prima in de bioscoop (ondanks dat in hun huisregels blijkt te staan dat je geen fototoestel mee mag nemen de zaal in... laat staan er foto's mee maken...). Orlando Bloom en Johnny Depp samen in één film. Wat wil een vrouw nog meer? *zucht* Bij thuiskomst bleek overigens dat de mannen het ook erg naar hun zin hebben gehad... Zo'n avond is dus best voor herhaling vatbaar!
23.8.03
Vraagje tussendoor...
B, B & B
Hiermee begint mijn zaterdag in elk geval heel vrolijk & goed!
Naaaathalie...
't Is maar dat je het weet...
Muis
Wij hebben best veel muizen in huis. Gelukkig zijn dat geen echte, maar speelgoedmuizen. In alle soorten en maten. Regelmatig verdwijnen ze onder kastjes of banken. Tarzan heeft zo zijn manieren om duidelijk te maken dat wij hem moeten helpen bij het pakken van een muis. Of liever: zijn muis. Want waar Tommy in alle muizen een prima speelkameraadje vindt, speelt Tarzan alleen met die ene. Een pluizig, grijs dingetje, inmiddels zonder oren en met een stuk minder vel dan drie jaar geleden. Tarzan tuurt eerst onder de bank, tot hij hem ziet liggen. Dan laat hij zich op zijn zij vallen en hengelt met zijn pootje onder de bank. Tevergeefs natuurlijk, want ze schoppen de muizen altijd precies naar het midden, zodat niemand er meer bij kan... En dan komt het moment waarop de hulp van Jeroen of mij wordt ingeroepen. Tarzan rolt door op z'n rug, zet z'n zieligste gezichtje op en mauwt. Geen vrolijk mauw, maar een hartverscheurende, lange, vragende mauw. Je laat meteen vallen waar je mee bezig bent op zo'n moment: Tarzan heeft hulp nodig! Als ik met mijn oor op de grond probeer te zien waar de muis precies ligt, kijkt Tarzan met me mee. Hoofd aan hoofd gaan onze ogen langs propjes, pluizen (we moeten weer onder de bank gaan stofzuigen!) en muizen. Vlakbij ligt er één. Ik pak hem, Tarzan rent een stukje naar achteren en wacht tot ik hem gooi. Ik geef de muis een zwieper door de kamer en... Tarzan blijft zitten. De eigenwijs. Goed, ik had het kunnen weten: 't is niet zijn muis! Nog een keertje op zoek dan maar. Ik zie nog één muis liggen in het donker onder de bank. Ik rek mijn arm zo ver ik kan: hebbes! Zo te voelen is dit de bejaarde speelgoedmuis die Tarzan bedoelt. Er verschijnt een ongekend enthousiasme in zijn ogen, zo te zien heb ik inderdaad de goede te pakken. Hup, muis door de kamer... en ja: daar gaat Tarzan, erachter aan... Even later zit hij geërgerd op de bank. In zijn enthousiasme was hij onderweg naar zijn lievelingsmuis de verkeerde muis tegengekomen, waarmee hij wild was gaan spelen. Tot hij erachter kwam dat... precies! Raar beest...
22.8.03
Eens
Dit scheelt mij weer een hoop typen*... gewoon even zeggen dat ik het er helemaal mee eens ben!
* En zo heeft Jeroen ook nog eens wat aan mij op onze vrije vrijdagavond... het lijkt erop dat het een ouderwets gezellig t.v.avondje gaat worden...!
Amsterdamse straatmuzikanten
Deel 2
Op het stuk tussen de Westertoren en de Dam hoorde ik de muziek van een draai-orgel. Ik keek om me heen om te zien waar hij reed, want dat vind ik altijd wel een gezellig gezicht. Ik zag niets, behalve dan de meneer met het muntenbakje, een paar meter verderop. Even later passeerde ik de man. Ik staarde naar zijn dikke buik en luisterde nog eens goed. Ja, echt: de orgelmuziek kwam uit zijn buik! Er was werkelijk geen draai-orgel te bekennen en het geluid was het allerscherpst dicht bij hem in de buurt. Toch wel bijzonder. Als het echt uit zijn buik zou komen. Maar waarschijnlijk was het gewoon een cassettebandje...
(ook bij hem rammelde zijn bakje - ook zijn act deed het bij sommigen goed...)
Amsterdamse straatmuzikanten
Deel 1
Een man, zittend in kleermakerszit. Met een fluit. Met daaraan een touwtje. Met dááraan een plastic slang. Het meest verbazende vond ik nog de pet voor hem op de grond. Met een paar munten erin! Kennelijk zijn er mensen die zijn act goed vinden...
Dagje A'dam
Ik gedroeg me alsof ik uit een dorp kwam, vanmorgen in Amsterdam. Dat Amsterdam druk was wist ik wel, maar zó druk? Nee, dat was ik weer even vergeten. Ik keek mijn ogen uit. Om de één of andere reden is Den Haag vergeleken bij Amsterdam maar gewoontjes. Niet dat ik daar zou willen wonen. Voor geen goud! Er lopen teveel mensen. Alleen al op dat piepkleine stukje van het station naar tram 13. Dat ze er lopen is niet erg, maar ze lopen zo ontzettend dichtbij. Ik kreeg meteen het gevoel dat ik de enige was in een straal van 30 meter die geen zakkenrolplannen had...
Na vijf minuutjes rijden met de tram en een stukje lopen door de Jordaan, kwam ik aan bij de studio waar het allemaal gebeuren zou. De Flair-fotoshoot! De studio was gezellig ingericht en ik trof de fotografe, journaliste, stiliste en visagiste wachtend aan. Het meisje dat vóór mij zou komen zat vast in de file. Ik kon dus meteen onder handen genomen worden, ook al was ik wat vroeg. Heerlijk, dat gefriemel met kwastjes, poedertjes, stiftjes, kammetjes en krulspeldjes. Na de make-up kreeg ik een ander truitje aan voor op de foto. Zo op het hangertje was het niet veel soeps. Een soort wollen regenboog. Eenmaal aangetrokken bleek het strak. Erg strak. En kort. Nu ben ik dat korte tegenwoordig wel gewend (en krijg het best goed voor elkaar mij weinig aan te trekken van die dikke billen die daar dan onder uitsteken...), maar dit was kort én strak. De vier dames om mij heen vonden het allemaal geweldig. Eén van hen riep zelfs dat ik "hartstikke slank was joh". Nou hadden ze ook weer niet hoeven liegen. Ik kom niet uit een eitje en besef mij maar al te goed dat je niet "hartstikke slank" bent als je een broek aanhebt van maat 42. Zeker niet als je dames met maatje 36 of misschien nog wel minder voor je neus hebt staan. Maar goed, ik besloot het truitje toch aan te houden op de foto. En nu ben ik dus erg benieuwd hoe het er allemaal uit gaat zien in oktober, in de Flair!
Het interview dat journaliste Astrid na afloop van het foto's nemen hield was kort. Het stukje dat bij de foto komt zal namelijk ook gewoon kort zijn. We hebben het over van alles gehad. Van mijn bruiloft tot het vrijwilligerswerk dat ik doe voor de Doe Een Wens Stichting. En over internet, dat je toch wel als één van mijn hobbies mag rekenen. En dan vooral het bijhouden van PieuwvogelWeb. Mijn weblog. Ja, ga dat maar eens uitleggen aan iemand die niet veel internet...
Lopend ging ik weer terug richting het station. Ik zag op de heenweg namelijk vanuit de tram dat Magna Plaza (winkels!!!) vlakbij was. Ik vond kettinkjes voor € 2,50 per stuk, voelde de eerste regendruppels sinds tijden en schuilde bij Peek & Cloppenburg, waar ik twee leuke truitjes tegenkwam die me meevoerden naar de kassa. Ondertussen was het buiten weer droog geworden, waardoor ik gemakkelijk de oversteek naar de Bijenkorf kon maken om daar een broodje te gaan eten. En nu dus weer thuis. Tijd om de laag make-up van mijn gezicht af te schuren!
Kaartje
Mijn kaartje is bij Marmod aangekomen!
21.8.03
Bekende? 
We stonden voor een stoplicht op de Loosduinseweg. Op het fietspad naast ons stonden een vrouw op een brommer en haar dochter op een fiets te wachten tot het lampje groen werd. Waar kende ik die vrouw toch van? *kraak*kraak* Ik keek nog eens goed. Mijn maag kromp even ineen toen ik wist waarom zij mij bekend voor kwam. Als twee druppels water leek ze op de moeder van het eerste Wenskind waarmee ik in contact kwam vorig jaar. Een meisje met leukemie. Ze was het niet. Ze leek er heel erg op. Haar haar zat alleen anders. En het grootste verschil was dat deze mevrouw naast een kerngezonde dochter reed.
Weekend 
Het begon een tijd geleden met een oproepje op FlairOnline...
En nu begint mijn weekend morgen met een fotoshoot in Amsterdam. Spannend hoor. Het grappige is dat ik al een paar jaar met het idee rondloop eens foto's te laten maken door een professional. Gewoon, leuk om te hebben. En leuk om mee te maken (professioneel make-upje op e.d.) Het jammere was de prijs. Fotografen durven nogal wat te vragen voor zoiets... Het oproepje zag ik als mijn kans. (Wel één waardoor heel Flairlezend Nederland mee kan genieten, maar dat zal ik op de koop toenemen...) Bovendien: als het goed is krijg ik nog een cadeautje ook!
Ach ja... die gulden...
Collega E. kwam onze salarisstrookjes uitdelen. Toevalllig had hij ook een doos bij zich. Vol geld. Oud geld. Briefjes van tien, vijfentwintig, vijftig... zelfs een stapeltje met vijfguldenbiljetjes. Het toverde een grote glimlach op mijn gezicht... tja, die oude vertrouwde gulden...
IK dom?
Belgen zijn vaak allervriendelijkst. Een glimlach, beleefde woorden... Nou, ik heb vandaag een uiterst ONvriendelijke Belgische aan de lijn gehad. Ik ben op zoek naar leuke dingen om in Antwerpen te ondernemen. Niet voor mijzelf, maar voor ons managementteam tijdens de managementteamdagen. Ik vond dit wel een leuk idee. Hierbij moet ik vermelden dat Ark Events los staat van Restaurant Het Pomphuis, maar kennelijk hebben zij geen eigen website. Ik las al iets over groepen en dat het een evenementenzaal is, maar hoe vaak zie je niet dat iets dergelijks ook gewoon te bezoeken valt, als een normale uitgaansgelegenheid (een theaterrestaurant hoef je tenslotte ook niet in je uppie af te huren). Ik besloot er een telefoontje aan te wagen. Ik was al enigszins verbouwereerd door de bitse manier waarop mevrouw de telefoon aannam, maar goed, iedereen kan wel eens z'n dag niet hebben. Ik stelde mijn vraag. Of je persé met een groep van 100 tot 600 man moest zijn. Ja dus. Voor alle zekerheid besloot ik even uit te leggen waar het om ging. Vijf MT leden, op zoek naar iets leuks in Antwerpen, dit leek ons leuk, maar bestond er dus echt geen mogelijkheid om te reserveren voor die vijf mensen? "Amaai... vijf mensen? Mevrouw, u wilt vijf mensen in een theaterzaal stoppen? Beseft u wel hoe groot zo'n zaal is dan?" JA, dat besef ik dus best wel. Het was niet mijn bedoeling onze vijf MT leden in een verder lege zaal neer te zetten, ik gokte op nog meer bezoek, nog meer mensen die in hun eentje niet aan honderd kwamen, die dan misschien toevallig met z'n allen wél van de theaterboot konden genieten. Of dát ook mogelijk was, dát wilde ik weten. *zucht* Vlak voor ik ophing heb ik die dame nog maar even wat verkooptips meegegeven. Benieuwd of ze er van heeft geleerd...
Update: gelukkig bestaan er ook mensen waar ik heel blij van word: een Belgische meneer van het hotel waar een optie op is genomen voor het nachtje slapen wilde heel de zoekactiviteiten van mij overnemen... lief toch? Ik wilde hem dat echter ook weer niet aandoen, maar ga straks met een heel tevreden gevoel richting huis! (ook al heb ik nog niets gevonden wat het MT zou kunnen doen...)
Lastig
Ik ben lastig voor callcentermedewerkers. Dat komt omdat ik vrij goed weet wat ik wil en wat ik al dan niet nodig heb. Wil ik een abonnement op het Algemeen Dagblad, dan néém ik een abonnement op het Algemeen Dagblad. Wil ik een lening, dan néém ik een lening en dan bepaal ik ook nog zelf wel even bij welke bank. Wil ik dit alles niet, geen probleem: dan doe ik het niet! Geen assertiviteitscursus voor mij dus...
Nou begrijp ik best dat sommige bedrijven willen weten of er nog mensen zijn die toevallig een abonnementje willen, maar dat zelf nog niet weten. Ik snap, dat het dan handig is een belrondje te doen. Ik laat die medewerker dan ook netjes zijn zegje doen, ook al staat m'n rijst over te koken of mijn bordje pasta koud te worden. Of ik interesse heb? Nee, dank u. En dáár zou de medewerker mij weer mijn gang moeten laten gaan. Géén interesse. Dat zegt genoeg. Ik wil geen abonnement op het Algemeen Dagblad! Maar dan komt altijd die vraag: "Mag ik vragen waarom niet?" Ik zal ze voortaan naar dit postje verwijzen:
* omdat ik internet heb
* omdat ik journaal kijk
* omdat ik kranten wegens tijdgebrek of geen zin toch niet lees
* omdat ik zwarte vingers krijg van kranten lezen
* omdat ik geld over wil houden om onnodige dingen te kopen
* omdat ik niet wil
* omdat ik NIET WIL
* OMDAT IK GEWOON NIET WIL, OKEE?
Functioneringsgesprek
Om 11.00 begon het. Om 11.17 was het afgelopen. En de meeste tijd hebben we gevuld met een beetje kletsen. Oh ja, en dan ook nog een paar minuten met zeggen dat we erg blij en tevreden zijn met elkaar!
Schoon * schoner * schoonst
Een opmerkelijk bericht op NU.nl:
De Duitse politie heeft dinsdag in de zuidelijke stad Fürth een 36-jarige man aangehouden omdat hij wilde douchen in een autowasserette. Volgens de politie kleedde de man zich uit en wilde hij de wasmachine starten. Die werkte echter niet. "Het was geen goed idee. Hij kon een laag autowas over zich heen krijgen, worden afgespoten door heet water en ruw worden afgewreven door de borstels", aldus een politiewoordvoerder.
Maar misschien was die meneer wel zo smerig dat een gewone lauwe douche met een zeepje niet meer hielp?
Goedemorgen!
Wie weet hoe je het gemakkelijkst een pak Goedemorgen! drinkontbijt open krijgt, mag het zeggen...
20.8.03
Beste Maatjes
Wie? Ja, Tarzan & ik natuurlijk... (ik hoop dat de teddybeer die we nu hebben gekregen niet mijn plaats inneemt bij Tarzan...)
Flashmobben...
... zoals flashmobben bedoeld is? Zie deze pagina!
Update: 'k Heb maar niet meegedaan... vonnut flauw!
Zere keel
Vanmiddag vertrok een collega enthousiast naar huis. Ze had een middag vrij genomen, zodat ze vanavond bijtijds naar de Arena kon vertrekken. Ze ging naar de Stones! Nou, niet dus...
Hoe?
Schuimpjes.
Oubollig.
Madurodam.
Ledenwerfactie.
Idols.
Jacobus en Corneel.
Maar nu ook door porno...
Soms is het verbazend door welke zoekwoorden mensen op PieuwvogelWeb terecht komen...
Verwarrend
Ook voor anderen!
Al een paar dagen bewaar ik de sleutel van de keuken. Omdat Netty van de kantine met vakantie is. En omdat mijn kamer tegenover de kantine is. Dinsdagmiddag neemt de vervangster van Netty de sleutel mee naar huis, omdat ik er woensdag niet ben. Vanmorgen staarde ze verdwaasd m'n kamer in. "Het is vandaag woensdag!" hielp ze me herinneren. Tja, je zal het vergeten zijn... (hoewel ik me maar moeilijk voor kan stellen dat ik naar mijn werk vertrek op dagen dat dat niet nodig is! Zo'n work-a-holic ben ik nou ook weer niet...)
Verwarrend
Verschrikt werd ik wakker... ik had raar gedroomd over mensen om me heen die dood waren gegaan. Gelukkig was het maar een droom. Ik keek naar de wekker. Shit! 20.08 uur! En dat terwijl ik om 20.00 uur had afgesproken met mijn collega's bij het restaurant. In de badkamer staat een collega haar haar te föhnen. Zij had een andere afspraak, een uur later, dus die kon rustig aan doen. Op dat moment werd ik nóg een keer wakker. Maar nu echt. In de verte hoorde ik Jeroens mobiele telefoon piepen en gekletter in de douche. De wekker gaf kwart voor zeven aan. Mooi. Ik was in elk geval nergens te laat voor. *zucht* Normaal gesproken heb ik dan de hele woensdag om van de verwarring bij te komen... maar vandaag moet ik werken!
Mijmer...
Ons portiek als tijdmachine? Ik trek de voordeur achter me dicht in 2003 en loop de trappen af. Eenmaal buiten snuif ik diep de frisse ochtendlucht in. Het wordt 1988 en in plaats van naar mijn fiets loop ik naar de bakker op de hoek van de Stevinstraat. We gaan een dagje naar Drievliet en ik mag broodjes halen. Het is nog koel buiten, ook al doet het zonnetje zijn best de boel te verwarmen. Het is echt heerlijk weer en we staan aan het begin van een hele leuke dag.
Wat stukjes in de lucht die je neus herkennen van vroeger al niet kunnen doen... jammergenoeg is het gewoon 2003, loop ik naar mijn fiets en moet ik naar mijn werk. Het begin van een leuke dag? Mwoah...
19.8.03
Warm
Krijg je hier nou geen warm gevoel van?
Dank je wel, of..?
Ik moest een aantal kaartjes hebben, dus in mijn pauze ging ik naar de Bruna. Ik zocht vier leuke kaartjes uit, ging ermee naar de kassa en rekende af. "Drie euro tachtig alstublieft." Ik overhandigde de euro's en zei netjes "alsjeblieft" tegen de jongen achter de kassa. Deze alternatieveling met warrig haar, oversized shirt en wijde broek had een heel eigen versie van "dank je wel"... Starend naar de twee munten van twee euro riep hij uit: "Okee dan!"
Droom werd werkelijkheid
Een collega-vrijwilliger wees ons op het videofragment van de wens van Silke, dat nu op de website van Doe Een Wens staat. Ik vind het zo'n mooi fragment dat ik het graag met jullie deel! Videofragment (modem)
Videofragment (adsl en kabel)
Wraak
Op NU.nl: de wraak van de vis...
Psst... ik heb een nieuwtje!
Nog één kilo te gaan... en dan ben ik er in totaal twintig lichter!!! (goed, daarna moet ik nog wel even doorgaan, maar toch...)
18.8.03
Perfect Strangers
Of Full House. Of Medisch Centrum West. Of Saved by the Bell. Of The Fresh Prince of Bel Air. Bijna vergeten hoe de begintunes van deze series (en méér) ook al weer klonken? Deze site frist je geheugen zeker op!
Met dank aan Rosalie voor de tip!
Wij gaan weer naar school...
De scholen in onze regio starten vandaag weer met lesgeven. Onderweg naar Voorburg merkte ik dat aan de drukte op de weg en vooral op de fietspaden. Moeders schreeuwden instructies aan kinderen met helmpjes die waarschijnlijk voor het eerst op de fiets naar school gingen. Een enkel kindje zat achterop bij moeder op de fiets, op weg naar de kleuterschool. De tijd van laat naar bed en lekker uitslapen was voor hen weer voorbij. Sneu eigenlijk...
17.8.03
Wie kent hem nog?
Vandaag gekeken bij Rosalie: Peter en de vliegende autobus!
Kogel
Duizend mensen bij demonstratie 'tegen politiegeweld'Ik denk dat als ik agent was en iemand (echt hoor: man, vrouw, chinees, aliën - maakt niet uit wie of wat!) zou mij met een mes bedreigen, dat ik dan zou schieten. En dat ik dan zeker niet uitgebreid de tijd zou nemen om op de benen te richten. Als die kogel maar ERGENS terecht komt. Om mijn eigen leven te redden. Dat zou ik doen.
Nieuw!
Als je hiernaast op  klikt kom je op mijn fotolog!
Brumbeer
Omdat mijn werk toch sterk lijkt op andere secretaressebanen, heb ik niet elke dag het gevoel voor een goed doel te werken. Maar als ik daar in mijn vrije tijd aan herinnerd wordt door een artikeltje in een tijdschrift, voel ik me weer even apetrots op Unicef!
Ergernis
Ineens merk ik dat mijn rechtervoet geërgerd op en neer tikt onder mijn bureau. Een geïrriteerde frons verschijnt op mijn gezicht. Vaag hoor ik op de achtergrond "Het is niet zo dat je het dagelijks gebruikt. Jaaa, je gebruikt het wel dagelijks, maar..." *zucht* Ik heb een belspel aanstaan. Ik loop nú naar de t.v. en zet hem uit!
Vergeetachtig
Ben ik hier vergeten het liedje te plakken. Op de muziek van " Take it Easy" van The Eagles. (Hee enne... er zit koppieraait op, hè?! Denk erom...!)
Lotusslachtoffer
Ik ben getrouwd met een Van Oorschot. Da's mijn eigen stomme schuld. Van tevoren was ik door de andere Van Oorschot-vrouwen ingelicht wat het te betekenen zou hebben. Bestek dat een dag staat te weken in een vettig sopje noemt een Van Oorschot 'de afwas doen'. Van onze goede raad trekken ze zich niet veel aan en zo drinken ze regelmatig nèt een drankje teveel op een verjaardag. Ik kan nog wel even doorgaan zo, maar ik zal het niet doen omdat het dan net lijkt alsof een Van Oorschot geen goede kanten heeft. En die heeft hij heus wel. (Toch..?)
Gisteravond vierden Bert* en Nick** hun verjaardagen. Het was erg gezellig. Ook de Van Oorschotmannen naast mij hadden het erg gezellig. Een oud gezegde luidt "als de drank is in de Van Oorschot, geef hem liever een spreekverbod". Maar da's onmogelijk. En zo ving ik een gesprek op van hoe zij de Van Oorschotvrouw altijd aan het werk zetten met een harde aanpak. Stoere praat over klappen, trappen en andere zaken die kneuzingen kunnen veroorzaken. Ach gut... die mannen toch. Ondertussen zagen ze het vast helemaal voor zich, want er klonk regelmatig schaterlachen uit hun hoekje.
Toen we thuiskwamen was ik best moe. Ik was liever meteen gaan slapen. Maar manlief zeurde aan mijn hoofd. Of ik alsje-alsje-alsjeblieft met currysaus en pleisters op m'n gezicht op de bank wilde gaan liggen, omdat dat na de mannenpraat eerder die avond wel grappig overkwam in een e-mailtje aan de familie. Ik kon drie dingen doen: er tegenin gaan (niet aan te raden als de Van Oorschot moe is en een paar drankjes op heeft), hem negeren en gaan slapen (geen goed idee - hij zou me wakker houden tot hij zijn zin kreeg) of... precies, in de lotusslachtofferrol kruipen...
* broertje van de vader van Jeroen
** zoon van het broertje van de vader van Jeroen
Voor wie de bijgaande mailwisseling wil lezen: *klik hier* maar even dan...
En de winnaar is...
Van: Nathalie van Oorschot [mailto:pieuwvogel@hotmail.com]
Verzonden: 16 August 2003 16:28
Aan: Blauwdruk
Onderwerp: Van harte gefeliciteerd!
Geachte heer Blauwdruk,
Ondanks de stroom reacties die mijn Tarzan look*a*like wedstrijd opleverde (ahum...) en de kleine kans die daaruit voortkwam voor de deelnemers om te winnen, bent u tot de gelukkige winnaar gekozen! Van harte gefeliciteerd!
Omdat belofte schuld maakt, mag u uw adres opsturen zodat u de HOOFDPRIJS (een foto plus pootafdruk van Tarzan himself) in ontvangst kunt nemen.
Als u genoegen neemt met bijgaande digitale foto, dan mag dat natuurlijk ook.
Met vriendelijke groet,
Mevrouw Pieuwvogel
From: Blauwdruk
To: "'Nathalie van Oorschot'"
Subject: RE: Van harte gefeliciteerd!
Date: Sat, 16 Aug 2003 19:29:28 +0100
Geachte mevrouw Pieuwvogel,
Dit had ik nooit verwacht! Ik wil graag iedereen bedanken die dit mogelijk heeft gemaakt! ;)
Een digitale foto is meer dan genoeg! Hoef ik hem niet meer in te scannen!
Geef Tarzan een aai over z'n kop van mij. Hij krijgt ook de groeten van Noortje en Sammy. (de 2 perzen die hier het huis onveilig maken)
Gaat u vooral door met uw vermakelijke stukjes, dan blijf ik ze lezen!
Groet!
Blauwdruk
16.8.03
Liedjes
Ik ben gek op het schrijven van Sinterklaasgedichten. Omdat je je tijd daar slechts één keer per jaar goed mee kunt doorkomen, maak ik de rest van het jaar liedjes. Soms voor een bepaalde gelegenheid ( Bram 50, Ron 50), maar als die bepaalde gelegenheid er niet is ook gewoon zomaar voor de lol. Negen van de tien liedjes die ik zomaar schrijf (altijd op de melodie van bekende nummers) verdwijnen in de prullenbak van mijn computertje. Niemand die ze ooit te horen krijgt.
Deze site inspireerde mij tot het maken van nóg een liedje, ik had er meteen een heel leuk idee over. Het gaat over een keurig net meisje dat verliefd is op een rasechte hagenees (compleet met mat & trainingspak... hoe ouderwets dat beeld ook is...) Ik bewaar hem nog even... voor het geval één of andere haagse band of haags duo er geïnteresseerd in raakt. Want hoeveel honing ik ook door m'n thee roer, mijn stemmetje zal nooit zuiver genoeg zijn om serieus op te gaan treden! (en ach... misschien mijn teksten ook wel niet...)
Teeuwen
Ik moet meestal wel lachen om Hans Teeuwen. Toch zou ik niet snel naar zijn optreden gaan kijken. Zeker wel als ik kaartjes vind op straat, maar zeker niet als ik vijftien euro per persoon neer moet tellen. Je weet immers maar nooit of het het waard is. Ik zou me toch best beroerd voelen als meneer Teeuwen anderhalf uur alleen maar achterlijk staat te schreeuwen voor dat geld... En kijk: deze recensie doet mij inderdaad besluiten niet te gaan. Ik kijk de dvd wel...
Update: Waar ik overigens wél naartoe wil:
Najib Amhali
Lenette van Dongen
Sjaak Bral
Klaas van der Eerden
NUHR (maar daar moet ik nog ff op wachten geloof ik...)
Uit de oude doos
Mijn andere opa
Mijn eerste verjaardag. Opa Mourits kwam ook op visite. Met hem heb ik nooit zoveel contact gehad als met Opa Knuivers. Die zagen wij minstens één keer per week en toch ook wel vakanties lang en hij was, zoals ik eerder al schreef, mijn allerbeste vriend. Bij Opa Mourits bleef ik een afstand voelen. Helaas is hij overleden toen ik nog veel te jong was om hem echt eens goed te leren kennen. Ik wist nog net dat doodgaan iets heel vervelends moest betekenen en kreeg er zoveel verdriet van dat ik ermee in mijn ingebouwde slaapkamerkast ging zitten. Ik schaamde me kapot. Even later trok mijn moeder de deur open en legde mij uit dat het helemaal niet erg was om verdrietig te zijn. Weer wat geleerd. Jammer dat mijn herinneringen aan Opa Mourits daar ophielden...
Update: Wat me dan ook meteen weer aan mijn grote vriend doet denken... met hem ging ik ook vaak zeilen...!
Uit de oude doos
Kus
Al bladerend door mijn oude albums kwam ik deze foto tegen. Wéér die Marco (met wie ik ook al eens in bad zat). Misschien had ik toch diepere gevoelens voor hem dan ik me nu kan herinneren. Per slot van rekening zie je ons hier heftig zoenend op de grond zitten... en dat met 20 maanden!
15.8.03
Uitgeblust 
Als twee Rollator Stones* zitten wij vanavond op de bank. Uitgeblust van een drukke week. Voor de t.v. onderuit gezakt. En dat terwijl we begin van de week nog wilde plannen hadden om op de bonnefooi naar Ahoy te gaan. Om te kijken of er nog mensen vlak voor het concert van hun kaartjes afmoesten. Maar we zijn te moe. Ik kan me trouwens nog herinneren dat wij in onze jonge jaren 90 gulden (ach ja, die gulden...) betaalden voor een veldkaart. Bridges to Babylon was kennelijk een koopje. Voor 40 Licks betaal je nu tussen de 91 en 126 euro volgens de site van Ahoy. Ach, zo besparen we tenminste wel een hoop centjes, al zittend op die saaie bank!
* is niet mijn grapje... maar een geleend grapje... Update: over uitgeblust gesproken... het is vrijdagavond, 22.05 uur & ik ga naar bed... truste!!
Herfst?
Maar het is helemaal nog niet koud genoeg voor herfst...!
Zin
Over twee uur gaat mijn weekend in... man, wat heb ik dáár een zin in!!! Een feestje, een etentje (ROOS, VERGEET JE ME NIET?) en tussendoor een beetje lezen, computeren en uitslapen. Lekker hoor...
Tarzan look*a*like
"Is dat jouw kat?" Mijn automatiseringscollega die mijn peeceetje weer aan de praat moet zien te kijken wijst naar de foto van Tarzan die op mijn bureau staat. "Ja, allebei" (Tommy staat er tenslotte ook!) "Grappig. Ik heb precies zo'n kat!"
Dat komt vaker voor. Dat mensen die ik spreek een Tarzan look-a-like hebben. Er staat zelfs zo'n evenbeeld op één van de kattenbrokjesverpakkingen. Op Stip de poes kwam ik de foto van Figaro tegen. Lijkt ook wel. Weet je wat? Ik maak er een wedstrijdje van... wie de meest lijkende foto opstuurt krijgt een foto met pootafdruk van Tarzan!
De eerste tekenen van de winter...
Echt waar: vanmorgen was mijn haar statisch!!!
14.8.03
Mooi
Het was één van de eerste liedjes die een traantje bij mij losmaakten. Het verschijnsel dat je zomaar verdrietig kan worden van iets wat je hoort of ziet kende ik al van Als je begrijpt wat ik bedoel, maar bij liedjes was het toch wel nieuw voor mij. Ik kende hem niet, zijn vader ook niet, dus waarom zou ik er verdrietig van worden? Toch gebeurde het...
Vandaag heb ik het liedje gekazaad (ik kazaa, jij kazaat, wij kazaaen... ) Inmiddels hou ik het droog... ik krijg hoogstens nog altijd een beetje kippenvel ervan. Zo mooi vind ik het!
Sesamzaadje
Vandaag leen ik een klein stukje van mijn weblog uit. Aan Hijx500, die zijn korte verhalen via weblogs publiceert. In totaal 100 verhalen, van exact 500 lettertekens. Als alles goed gaat wordt het het eerste boek dat op weblogs wordt gepubliceerd.
Sesamzaadje
Zij is nu met twee.
2,4 millimeter zegt de gynaecoloog.
“Zo groot als een sesamzaadje”, zegt zij.
Ze hebben bagels in de coffeeshop waar ze werkt.
Mét sesamzaadjes.
Elke vaste klant krijgt, naast een chocolaatje, de
echografie als extraatje bij de koffie.
Haar buik is nu nog ristretto, maar dat wordt een
extra large cappuccino, zegt ze.
En haar borsten zijn nu al een beetje l |
@