Ik verheugde me al op ons weekendje weg eind november, maar nu ik heb gezien dat het bungalowpark
En ook in onze vervroegde zomervakantie (we gaan in mei) heb ik reuze veel zin. 'k Geloof toch dat ik het echt even weg zijn wel een beetje gemist heb afgelopen zomer, haha. We hebben al een sfeervol huisje in Zweden op het oog. Voor jezelf op vakantie gaan is leuk, maar de vakantie voor je kind(eren) nog spannender maken is nóg leuker! En dus dompelen we ons heerlijk onder in Sinterklaas- of Pippidingen. En eerlijk gezegd weet ik niet wie daar dan meer van zal genieten. Isabel (die zit toch echt in de Sint-/Pippidoelgroep tenslotte) of wij...
Vanmorgen vroeg waren Ruben en ik te vinden op het consultatiebureau. 'k Kon het allemaal op m'n gemakje doen, want Isabel is nog een dagje thuis van school in verband met overmatig hoesten. Dat wil zeggen, in zoverre "thuis" dat ze nu bij mijn moeder is, want gisteren vroeg ze met haar allerliefste glimlach of ze bij oma mocht logeren. En dat mocht van alle partijen. Ik had alle aandacht voor mijn mannetje dus, vanmorgen.
Op het consultatiebureau aangekomen mocht ik Ruben meteen uitkleden en in z'n warme handdoek wikkelen. Hij mocht meteen op de weegschaal en blijkt bijna 6,5 kilo te wegen! Daarbij is hij zo'n zestig centimeter lang. Met zowel gewicht als lengte zit hij daarmee boven het gemiddelde. De verhoudingen kloppen dus in elk geval en even later vond ook de verpleegkundige dat hij er goed gezond uitzag. Lekker spekkig, maar niet té.
Terwijl de verpleegkundige Ruben bestudeerde kreeg ze een prachtige glimlach van hem. Hij volgde haar gezicht netjes van links naar rechts en werd toen op z'n buik gelegd om te zien of hij zijn hoofd al goed kon optillen. Een paar logjes geleden konden jullie al zien dat hij dat kan, maar vandaag besloot hij er nog een schepje bovenop te gooien. Zo hoog had hij zijn koppie nog nooit opgetild, de uitslover. Kennelijk wilde hij echt indruk maken op de verpleegkundige, want even later zat 'ie alweer met haar te flirten...
Ze heeft het kort daarna natuurlijk wel even bij hem verpest, want: het was toch echt tijd voor de eerste inentingen. In elk spekkig bovenbeentje ging er één. De eerste viel nog mee, hij voelde hem wel en mopperde even, maar van echt huilen was geen sprake. Dat in tegenstelling tot na de tweede prik. Die was een stuk gemener en deed echt zeer zo te merken! Gelukkig was het al snel goed toen ik hem weer lekker mocht knuffelen.
Daarna zat ons bezoekje er alweer op en mochten we naar huis. Door de regen en de hagel... bij gebrek aan paraplu onder het verschoningsmatje!
3.11.09
Drie?
Néé, dat wordt 'em niet, drie kindertjes. Echt niet hoor! Wij tellen onze zegeningen (en gezegend zijn we!) met twee. En ergens voelt dat zó raar. Hoewel we na de geboorte van Isabel in de veronderstelling waren het er bij één te laten, was ik destijds helemaal niet zo bezig met "laatste eerste keren". Misschien wist ik onbewust dat ons jaren later nóg een kindje gegund zou zijn? Hoe dan ook, vanaf het moment dat ik afscheid moest nemen van die hele dikke buik tot en met nu bekruipt me af en toe toch wel een gek gevoel. Een gevoel van dat ik vooral niet moet vergeten héél erg dubbel en dwars van het NU te genieten, want we maken het nooit meer mee. Nooit meer waggelend over straat, nooit meer getrappel in een megabuik, nooit meer godsallejezusveel zeer hebben in een verloskamer, nooit meer die pasgeboren-baby-gelaatsuitdrukkinkjes, nooit meer naar de verloskundige, nooit meer een kraamhulp over de vloer, nooit meer ontroerd zijn door het eerste echte geluidje (iets als "gúúúh!") en ga zo maar door tot 'ie achttien is.
Het is dat ik weet dat er nog een hoop prachtige momenten aan zitten te komen, met hem én met haar niet te vergeten, anders zou ik er gewoon neerslachtig van worden...
Twee
"Ik vind het leuk om een broertje te hebben!" verkondigt Isabel bijna elke dag. En gelijk heeft ze. Zo vind ik het toch elke dag nóg een beetje leuker worden om twee kindjes te hebben. En ik vond het dag één al zo leuk!
Roze, roze en nog eens...
De foto's van ons maffe prinsesje al gezien? Maar, ze heeft ook zo haar serieuze kanten. Althans... er zijn een páár fotootjes waar de dikke pret er eventjes niet afspringt...
Maffe prinses
@ 
